ΠΑΛΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ...

"Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ του ΚΥΡ-ΜΕΝΤΙΟΥ"
Δε λυγάνε τα ξεράδιακαι πονάνε τα ρημάδια!Κούτσα μια και κούτσα δυοτης ζωής το ρημαδιό!
Mεροδούλι, ξενοδούλι!Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,ούλοι: δούλοι, αφεντικό και μ' Αφήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,παραβγαίνανε στην παίδεια με κοτρόνια στα ψαχνά,φούχτες μύγα στ' αχαμνά!
Aνωχώρι, Κατωχώρι,ανηφόρι, κατηφόρι,και με κάμα και βροχή,ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.
Eίκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρικι' έχτισα, στην εμπασιάτου χωριού, την εκκλησιά.
Kαι ζευγάρι με το βόδι(άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)όργωνα στα ρέματατ' αφεντός τα στρέμματα.
Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"κουβαλούσα πολυβόλα να σκοτώνωνται οι λαοί για τ' αφέντη το φαϊ.
Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη εκουβάλησα τη νύφηκαι την προίκα της βουνό,την τιμή της ουρανό!
Aλλά εμένα σε μια σφήνα μ' έδεναν το Μαη το μήνα στο χωράφι το γυμνό να γκαρίζω, να θρηνώ.
Kι' ο παπάς με την κοιλιά του μ' έπαιρνε για τη δουλειά τουκαι μου μίλαε κουνιστός:"Σε καβάλησε ο Χριστός!
Δούλευε για να στουμπώσει όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι. Μη ρωτάς το πώς και τί,να ζητάς την αρετή!-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!...-Σούτ! θα φας στον ουρανό!"
Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα παρασφίξουνε τα γέρα,θα ξεκουραστώ κι' εγώ,του θεού τ' αβασταγό!
Kι' όταν ένα καλό βράδυ θα τελειώσει μου το λάδικι' αμολήσω την πνοή(ένα πουφ είν' η ζωή),
H ψυχή μου θε να δράμη στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,τ' άσπρα, τ' αχερένια του να φιλάει τα γένια του!
Γέρασα κι' ως δε φελούσα κι' αχαϊρευτος κυλούσα,με πετάξανε μακριά να με φάνε τα θεριά.
Kωλοσούρθηκα και βρίσκωστη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:"Χαίρε φως αληθινόν και προστάτη των κτηνών!
Σώσε το γέρο κύρ Μέντη απ' την αδικιά τ' αφέντη,συ που δίδαξες αρνί τον κύρ λύκο να γενή!
Tο σκληρόν αφέντη κάνε από λύκο άνθρωπο κάνε!..."Μα με την κουβέντα αυτή πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.
Tότενες το μαύρο φίδι το διπλό του το γλωσσίδι πίσω από την αστοιβιά βγάζει και κουνάει με βιά:
"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,μα θεοί κι' όξαποδώκει δεν είναι παρά δώ.
Aν το δίκιο θες, καλέ μου,με το δίκιο του πολέμου θα το βρης. Οπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου-τον αφέντη τον κουφό σου!Και στον ίδρο το δικό γίνε συ τ' αφεντικό.
Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο χάιντε Σύμβολον αιώνιο!Αν ξυπνήσεις, μονομιάς θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.
Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει κι' άλλος ήλιος έχει βγη σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".

ΖΗΤΩ!!!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΑΝΚΡΑΞΩ!!!

ΖΗΤΩ Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΕΣΩ "ΖΟΥΓΚΛΑΣ"! Ο ΤΑΡΖΑΝ ΤΡΩΕΙ ΑΛΛΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΣ, ΚΡΑΔΑΙΝΟΝΤΑΣ ΦΑΚΕΛΛΟΥΣ, ΚΑΣΣΕΤΟΦΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΜΕΡΕΣ ΑΠΕΙΛΩΝΤΑΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ "ΑΠΕΙΛΟΥΝ" Ή ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΚΑΤΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ!!!

ΥΠΟΜΟΝΗ! ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ... ΟΣΑ ΔΙΔΑΞΕΣ ΔΑΣΚΑΛΕ ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΛΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ!!!

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΟΠΟΛΙΤΗΣ Ι.Τ.

Υ.Γ. ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ!

ΚΑΙ ΤΩΡΑ... ΤΙ;;;

Δυστυχώς εδώ και αρκετό καιρό είχα γράψει για το ρόλο των ΜΜΕ και των επιχειρηματιών στο πολιτικό σκηνικό που προδιαγράφεται για τη χώρα. (δες Νοέμβριος 07). Όχι δεν είχα ανακαλύψει την Αμερική απλά τόσο γρήγορα επαληθεύονται οι σκέψεις μου τότε.
Το γνωστό αναρχικό σύνθημα για τους δημοσιογράφους γίνεται ψίθυρος και σε λίγο κραυγή στα χείλη όλοένα και περισσότερων πολιτών.
Το πού το πάνε οι μεγαλοεπιχειρηματίες και μελλοντικοί μεγαλοεκδότες είναι εμφανές. Εκείνο που το φτωχό μου μυαλό δεν μπορεί να συλλάβει είναι το μέγεθος της απληστίας των εκδοτών, μεγαλοεπιχειρηματιών και λοιπών μεγαλο-κάτι...
Την στιγμή που η παγκοσμιοποίηση από "σωτήρας" φαντάζει παγκόσμια απειλή για τους λαούς, εκείνοι το μόνο που ζητούν είναι η απρόσκοπτη άνοδος της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Κι όλα αυτά που συμβαίνουν με διάφορα ονόματα της δημοσιογραφίας με αφήνουν παγερά αδιάφορο γιατί ως γνωστόν όσοι σπέρνουν ανέμους θερίζουν θύελλες. Κι όσοι θέλουν από τα πολλά τα περισσότερα, πολλές φορές βρίσκονται σε δύσκολη έως ζόρικη θέση.
Άρα δεν με ενδιαφέρει ο άλφα ή ο βήτα, δεν πρέπει πάντα να είναι όλα ολυμπιακός - παναθηναικός και εμείς να'μαστε με τον νικητή και τον καλό. Γιατί πολλές φορές ούτε νικητής υπάρχει ούτε καλός. Ας πάρουμε χαμπάρι ότι πλέον υπάρχουν επιχειρήσεις και εταιρείες που τον κόσμο τον βλέπουν ως "πελατάκι" που το μόνο που ενδιαφέρει είναι
το πορτοφόλι του "πελάτη".
Οι εταιρείες που και που ρίχνουν και μια "φιλανθρωπική" στάχτη στα μάτια των πελατών, ή μια χορηγία σε πολιτιστικό σκοπό και καθάρισαν. Από την άλλη οι φιλάνθρωποι αυτοί κύριοι δεν διστάζουν να πάρουν το σπίτι κάποιου που χρωστάει μια -δυό δόσεις, δεν διστάζουν να ρίξουν στην αγορά ακατάλληλα προιόντα, (από τρόφιμα έως παιχνίδια) δεν διστάζουν να μοιράζουν τον καρκίνο δεξιά και αριστερά και βέβαια αδιαφορούν για το μετά την αγορά.
Εγώ ξέρω ότι αν κάνω ένα σφράγισμα και κάτι δεν πάει καλά θα το επιδιορθώσω χωρίς να απαιτήσω ανταλλακτικά ή εργασία ή να μην θέλω να εξυπηρετήσω άμεσα.
Οι περισσότερες εταιρείες, αρχικά αρνούνται την ευθύνη τους, κατόπιν κοιτάζουν να καθυστερήσουν τα μέγιστα, μετά κοιτάζουν να βγάλουν έστω και κάτι από την δική τους ευθύνη και στο τέλος σε σέρνουν σε μακρόχρονες διαδικασίες που σου σπάνε τα νεύρα και τις περισσότερες φορές σε αναγκάζουν να αποσυρθείς...
Το συμπέρασμα για άλλη μια φορά είναι το μέτρο. Μην ζηλεύετε τις βίλλες, τη χλιδή και την πολυτέλεια, το πολύ χρήμα και το λαμπερό της τηλεόρασης. Η πολύ λάμψη και τα φώτα μας κρύβουν τον υπέροχο φεγγαρόφωτο ουρανό με την φανταστική λάμψη των αστεριών!
Αν σας λένε τίποτα οι λέξεις: τηλεοπτικός χρόνος και διαφήμηση, AGB, κρατική διαφήμηση σε έντυπα και τηλεοράσεις, κονδύλια σε συλλόγους και σωματεία, μυστικά κονδύλια, τηλεθέαση off shore και λοιπά τότε ίσως καταλάβουμε σε ποιούς έχουμε εμπιστευθεί την διαμόρφωση της κοινής γνώμης! Αλήθεια το χαμό που γίνεται αυτές τις ημέρες στα λιμάνια (μιλάμε για άπειρα χρήματα που παίζονται σε μεγάλα τραπέζια πάνω και κάτω από αυτά ) ποιό κανάλι τον προβάλλει ως είδηση και σε ποιά σειρά;
Κι αλήθεια μήπως η άνοδος της αριστεράς στην σημερινή ελληνική κοινωνία της κατανάλωσης και του ευδαιμονισμού, έχει ανησυχήσει κάποιους που απεργάζονται σενάρια στήριξης των συμφερόντων τους που νιώθουν να ενοχλεί η αριστερά;
Αλήθεια τί γνώμη έχετε για τον σύγχρονο ρομπέν των tv κύριο Τριανταφυλλόπουλο που ούκ ολίγους έχει κάψει και εξαφανίσει από προσώπου γης και κατόπιν δικαστηρίων και πιθανών αθωώσεών τους δεν έχει επανορθώσει δημόσια ποτέ; Πόσες φορές δεν έχει καταγράψει εν αγνοία τους ανθρώπους χωρίς απαραίτητα να συνεπάγεται σοβαρό έγκλημα ; Κάποια στιγμή όλοι αυτοί βρίσκουν μπροστά τους αυτά που χρησιμοποιούν και ίσως είναι τώρα η πρώτη φορά που τον βλέπω τόσο ανήσυχο ίσως γιατί τώρα καταλαβαίνει ότι όσο ισχυρές πλάτες και να έχει κάποιος, κάποια στιγμή τα συμφέροντα αλλάζουν και μπορεί να ζητήσουν και το δικό σου κεφάλι στο πιάτο. Και η τηλεόραση είναι τόσο ανθρωποφάγο μέσο, που αν για να ανέβεις ψηλά χρειάζονται 10 ή 20 χρόνια για να πέσεις απότομα στον πάτο αρκεί μία μόνο μέρα! Και τότε ούτε οι βίλλες σε σώζουν, ούτε τα καγιέν, ούτε οι λογαριασμοί στο εξωτερικό.
Ο μέσος άνθρωπος κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ του και απολαμβάνει τον κανιβαλλισμό σπεύδοντας να καταδικάσει τον "ένοχο" που έχει ανακαλύψει ο "γάτος" δημοσιογράφος!!!
Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν λίγο πίσω να βρούμε ξανά τον ανθρωπισμό μας, να ψάχνουμε λίγο περισσότερο πίσω από αυτά που μας σερβίρουν, και να έχουμε γενικότερα ένα μέτρο!
Μην ξεχνάτε ότι με το λιώσιμο των πάγων που σημαίνει καταστροφή για τον πλανήτη κάποιοι (5 κράτη) διεκδικούν τα εδάφη που αποκαλύπτονται για κέρδη από το πετρέλαιο που υπάρχει εκεί! Μπορείτε να ξαναδιαβάσετε τί έγραφα στις 19-10-07.
Θα συνεχίσω με άλλα...

ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ...ΛΑΘΟΣ;;;

Σήμερα θα είμαι λίγο emo. Πολλές αφορμές τον τελευταίο καιρό με έκαναν να αναρωτιέμαι αν τελικά στην σύγχρονη δυτική κοινωνία που μοιραία ζούμε έχουμε βάλει στόχους και έχουμε ιεραρχήσει σωστά τη ζωή μας.

Στενός φίλος 40 ετών περίπου με 2 παιδάκια χτυπημένος από πολύ σοβαρή ασθένεια. Φίλος ετών 38 "χάνει" ένα παιδί πριν ακόμη αυτό έλθει στον κόσμο τούτο και μαζί και τη γυναίκα που φαινόταν ότι θα γινόταν η σύντροφος της ζωής του. Εννοώ ότι η σχέση διαλύθηκε μετά από την απόφαση της έκτρωσης. Η σκληρή απόφαση ήταν της γυναίκας και δυστυχώς εδώ δεν έχει λόγο ο άντρας του οποίου το παιδί κυοφορεί η γυναίκα. Μπορεί χίλιοι να' ναι οι λόγοι (όχι υγείας όσο ξέρω) αλλά μετά από τις τόσες δυσκολίες που έχουν σήμερα τα ζευγάρια στην απόκτηση ενός παιδιού, η απόφαση για έκτρωση εμένα μου φαίνεται πολύ πολύ σκληρή, μια απόφαση που τσακίζει την ψυχολογία, και κάνει την σχέση σμπαράλια... Δυστυχώς για το φίλο μου και μένα που το'μαθα, τέτοιες αποφάσεις σε συντρίβουν. Από τον παράδεισο της απόλυτης ευτυχίας στην κόλαση του αναπάντητου ερωτηματικού!!!

Φίλοι μου η ζωή μας σήμερα καθοδηγείται από νούμερα και αριθμούς από συμφέροντα και τακτικές από αχαριστία και απληστία στην αναζήτηση μιας επίπλαστης ευτυχίας που όλο και περισσότερο απομακρυνόμαστε...

Συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός αυτών που μου ζητούν στο ιατρείο ραντεβού αργά το βράδι γιατί δεν προλαβαίνουν, οι άνθρωποι δουλεύουν ολοένα και πιο πολύ για να τα φέρουν σε πέρας και να γευτούν υλικές χαρές που-αλήθεια- κρατάνε τόσο λίγο...

Φτιάχνουμε ολοένα και ωραιότερα και μεγαλύτερα σπίτια, αγοράζουμε περισσότερα και μεγαλύτερα αυτοκίνητα, γεμίζουμε τις ντουλάπες μας συνεχώς με ρούχα και αγαθά που μας κάνουν προσωρινά ευτυχισμένους...

Κάποια στιγμή γυρίζουμε πίσω και βλέπουμε τί ακριβώς ζήσαμε και τότε συνειδητοποιούμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Βλέπουμε τα παιδιά μας ελάχιστα, συζητάμε με τους ανθρώπους μας πολύ λίγο, δεν έχουμε χρόνο για φίλους και παρέες, βγαίνουμε λίγο ή καθόλου, ταξιδεύουμε σπάνια, τραγουδάμε μόνο στα γενέθλια το "happy birthday", τρώμε βιαστικά, δεν απολαμβάνουμε τις μικρές καθημερινές στιγμές που η ζωή μπορεί να μας προσφέρει, κυνηγώντας συνεχώς το περισσότερο. (Για ποιόν άραγε και για πότε αλήθεια;)

Κάποτε έρχεται η κακιά η ώρα και τότε όλα γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος! Πάντα η κακιά ώρα γκρεμίζει πολλά, όταν όμως η ζωή έχει τις χαρές της, έχει τη συντροφιά και τις μικρές απολαύσεις της, ο πόνος περιορίζεται. Όταν βρίσκεις το κουράγιο και τη δύναμη να δίνεις αγάπη ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή γίνεσαι πιο πολύ άνθρωπος.

Διάβασα κάτι τελευταία και με συγκλόνισε. Πατέρας, πανεπιστημιακός από την Πάτρα, έχασε το παιδί του σε τροχαίο 24 ετών φοιτητή Ιατρικής. Σε λίγο καιρό έχασε και τον αδελφό του. Αυτός ο άνθρωπος δεν το'βαλε κάτω. Έφτιαξε μια στέγη για παιδιά με ειδικές ανάγκες και τα φιλοξενεί με αποκλειστικά δικά του έξοδα σε γιορτές και σαββατοκύριακα όταν τα ιδρύματα που φιλοξενούνται κλείνουν. Δεν ζητά τίποτα από το κράτος, καμμιά Ζαχοπουλο επιδότηση! Βρήκε τον τρόπο να προσφέρει στους ανθρώπους, μέσα στον ανείπωτο πόνο του!

Φίλοι μου δεν γράφω το όνομά του μάλλον κι ο ίδιος δεν το επιθυμεί.

Δέστε λίγο ξανά τη ζωή σας! Δεν το γράφω απαισιόδοξα ότι δηλαδή η ζωή είναι μικρή και απρόβλεπτη. Αντιθέτως εννοώ ότι πρέπει να ξαναβρούμε τον άνθρωπο μέσα μας. Ο καθένας όπως μπορεί. Ας κάνει κάτι που θα τον γεμίσει. Δέστε έναν παλιό φίλο, βγείτε με μια παρέα και διασκεδάστε, τραγουδήστε που και που!! δώστε σε κάποιον που ξέρετε ότι το έχει ανάγκη κάποια παλιότερα ρούχα σας που πλέον δεν χωράνε στη ντουλάπα σας! Μαζεύουμε τόσα άχρηστα για μας πράγματα που σε κάποιους είναι ωφέλιμα. Δέστε μέσα σας και αναρωτηθείτε αν η ζωή είναι μόνο δουλειά ή και κάτι άλλο. Απαιτείστε καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ενεργοποιηθείτε σαν πολίτες, φροντίστε για τον πλανήτη και τον διπλανό σας όσο μπορείτε. Δεν υπάρχουν όρια σ'αυτά! Μπορείτε να γεμίσετε τη ζωή σας με δραστηριότητες που δεν έχουν σκοπό μόνο την ύλη.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται ιδεαλιστικά μια δοκιμή θα σας πείσει...

Μπορεί στο σκηνικό όλα να δείχνουν διαπλοκή, συμφέροντα, σκάνδαλα, ροζ ιστορίες, διφθορά, χρήμα άφθονο, αλλά από την άλλη ποιός θα μου πει που βλέπει σ'όλους αυτούς τους χλιδάτους-πρότυπα του σήμερα μια σταλιά ανθρωπιάς και ευτυχίας; Μήπως είναι ευτυχία τα 1000τ.μ. σπίτια τους που τα βλέπουν μόνο για ύπνο; μήπως είναι ευτυχία τα παιδιά τους που μεγαλώνουν οι φιλιππινέζες νταντάδες; μήπως είναι ευτυχία τα άπειρα χρήματα που κάποια στιγμή όλους τους αργά αλλά σταθερά τους οδηγούν στη φυλακή ή την κοινωνική απομόνωση;

Σκεφτείτε έστω για λίγο αυτά που γράφω. Ίσως σας δώσω μια αφετηρία για συζήτηση και με τον ευατό σας που ίσως έχετε καιρό να κάνετε!

Η ζωή έχει πολλά να δώσει ακόμη και χωρίς πολλά υλικά αγαθά αρκεί να ξέρεις να χειρίζεσαι το χρόνο -που δεν είναι και άπειρος έτσι;- σωστά...

Και μην ξεχνάτε! Κοιτάξτε δίπλα σας! Ίσως υπάρχει κάποιος που σας έχει ανάγκη και εσείς χωρίς πολύ κόπο μπορείτε να προσφέρετε...

Αναμνήσεις 3

Πριν απ'όλα θέλω να διευκρινίσω κάτι για όλους τους φίλους που διαβάζουν...

Οι αναμνήσεις δεν έχουν την έννοια του "εμείς που περάσαμε ουάου και τα σημερινά παιδιά που δεν ζουν". Καμμιά σχέση. Απλώς κάθε φορά βλέπεις με τα μάτια της εκάστοτε ηλικίας. Χωρίς να σημαίνει ότι είμαι στα όρια της σύνταξης οι αλλαγές που έχουν επέλθει στα τελευταία 20 χρόνια περίπου είναι σαρωτικές και πολύ γρήγορες. Καλές ή κακές δεν ξέρω. Μάλλον και τα δύο. Ίσως τα σημερινά παιδιά είναι πιο έξυπνα από μας, ξέρουν πολύ περισσότερα και έχουν πιο πολλές ικανότητες σε πολλά πράγματα. Σε είκοσι χρόνια ίσως και αυτά να θεωρούν τα δικά τους παιδικά χρόνια πολύ καλύτερα από των τότε παιδιών. Παρ' όλα αυτά οι ρόλοι αλλάζουν τάχιστα και ο ρόλος "παιδί" είναι διαφορετικός σήμερα, χωρίς να παραγνωρίζω ότι εμείς ως γονείς έχουμε γίνει υπερβολικά φοβικοί, υπερπροστατευτικοί, παράλογοι πολλές φορές επηρρεασμένοι από την θαυματουργή τηλεόραση που ξέρει τα πάντα και λέει πάντα την αλήθεια. Αυτές οι αλλαγές λοιπόν που αφορούν γονείς και παιδιά με έκαναν να ασχοληθώ με το θέμα αυτό και να αναπολήσει παλιές ξέγνιαστες στιγμές, γιατί όποιος από μας δεν νοσταλγεί λίγες τέτοιες, σήμερα στην εποχή της ευδαιμονίας και του άκρατου καταναλωτισμού και των πλασματικών αναγκών που μερικές φορές μπαίνουν επιτακτικά, τότε έχει βρει την ευτυχία. Μιλάω για την γενιά των σημερινών 35-50 ετών που ζουν με μια νορμάλ δουλειά και παλεύουν καθημερινά για να φέρουν σε πέρας τις υποχρεώσεις τους.

Νομίζω ότι όφειλα αυτή την εξήγηση.

Θα συνεχίσω κάποια πράγματα που μου έχουν έρθει κατά καιρούς στο μυαλό σύντομα...

Αναμνήσεις 2

Συνεχίζω σήμερα τις αναμνήσεις...
...Στον πολιτισμό εκείνη την περίοδο μεσουρανούσαν ονόματα όπως Θεοδωράκης, Χατζηδάκις, Μερκούρη, Κάλλας, Παπαγιαννόπουλος, Αλεξανδράκης, Καζάκος, Βασταρδής, Καρέζη, Ληναίος, Φωτίου και φυσικά Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ.
Τραγουδιστές όπως οι Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Αλεξίου, Διονυσίου, Νταλάρας, Πουλόπουλος, Μητροπάνος αλλά και στιχουργοί - μουσικοσυνθέτες όπως Τσιτσάνης, Άκης Πάνου, Μάνος Λοίζος, Καλδάρας, Λευτέρης Παπαδόπουλος κ.α. ήταν στην ακμή τους. Στα διαλλείματα των ραδιοφωνικών μεταδόσεων των ποδοσφαιρικών αγώνων ακούγαμε τα νέα της MINOS, της LYRA, και της COLUMBIA. Τα πάρτι μας δεν μας τα κανόνιζαν οι γονείς μας. Τα απαιτούσαμε γιατί είχαμε φίλους και θέλαμε εμείς να τα κάνουμε. Χορεύαμε disco, rock, rock n' roll, sheik, blues...
Πολλές φορές τα χέρια μας ήταν σε πρόταση ώστε ίσα- ίσα να ακουμπάμε τις κοπέλλες στους ώμους. Παίζαμε Πυθία και μπουκάλα στα πάρτι. Αγωνία για το "τί θα κάνει ο κύριος στην κυρία" και πού θα σταματούσε η μπουκάλα. Και βέβαια με κάποιο περίεργο τρόπο "περίεργο" τρόπο ήξερε πάντα τί έπρεπε ν'απαντήσει.
Φορούσαμε παντελόνια καμπάνες ή σωλήνες ανάλογα με τις μουσικές προτιμήσεις.
Στο σχολείο σε κάθε τάξη είμασταν 40-55 παιδιά κι όμως μάθαμε γράμματα. Οι βάρδιες ήταν πρωί κι απόγευμα και ως το 1981 κάναμε μάθημα και το Σάββατο. Τα κορίτσια φορούσαν ποδιά ως το 1982. Τα αγόρια είχαν μια μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής ενδυμασίας και μόνο ελάχιστοι φορούσαν ποδιά οι οποίοι ήταν ελαφρώς αντικείμενο σχολιασμού από εμάς τους υπολοίπους με όχι και ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς γίνονταν οι "γυμναστικές επιδείξεις" με "τσουβαλοδρομίες", σκυταλοδρομία και άλλα...
Κάποτε 11χρονα παιδιά είχαμε πάει ένα σάββατο απόγευμα σε μια συμμαθήτρια στο σπίτι της να της ζητήσουμε να βγούμε, και φυσικά τη δευτέρα η μαμά της ήρθε στο σχολείο για παράπονα στο δάσκαλο ο οποίος κάλεσε τους γονείς για συστάσεις...
Η ομάδα μου η ΑΕΚ ήταν στη χρυσή ανεπανάληπτη εποχή της με την τρομερή πορεία της στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ που την άκουσα όλη είτε από το ραδιόφωνο (τα εκτός έδρας παιχνίδια) είτε από την ασπρόμαυρη τηλεόραση (τα εντός έδρας) μιας και ήμουν μόνο 8-9 χρονών. Τα γκολ όμως τα άκουγα live μιας και το γήπεδο στη Ν. Φιλαδέλφεια ήταν κοντά.
Το καλοκαίρι όταν είχε ζέστη κοιμόμασταν στην ταράτσα μ'ένα υπέροχο βραδινό αεράκι να μας χαιδεύει. Δεν φοβόμασταν να κοιμηθούμε στο μπαλκόνι φυσικά. Άλλωστε γύρω-γύρω όλοι το ίδιο έκαναν. Η λέξη air-condition ήταν άγνωστη. Ο δε ανεμιστήρας ήταν σχετική πολυτέλεια. Τα παιχνίδια μας ήταν Ελλληνικής κατασκευής είτε κάποια made in Japan, που ήταν αθάνατα, είτε ευρωπαικά πολύ καλά ποιοτικά. Κάποια τα φτιάχναμε μόνοι μας. Ο αδελφός μου (μεγαλύτερος κατά 4 χρόνια) είχε μια φοβερή έφεση στις εφευρέσεις παιχνιδιών με υλικά πολύ πρόχειρα...Μανταλάκια, πλαστελίνη,στρατιωτάκια. Λίγο αργότερα ήρθε το subbuteo επανάσταση στα παιχνίδια για μας. Κάθε Σάββατο απόγευμα βλέπαμε Αγγλικό ποδόσφαιρομε τον Γιάννη Αργυρίου.
Τότε οι Άγγλοι ήταν κορυφή στο άθλημα. Όλοι σχεδόν είχαμε την αγαπημένη μας Αγγλική ομάδα.Εγώ είχα κολλήσει με τη LIVERPOOL που είχε τότε 7 πρωταθλήματα σε 10 χρόνια πράγμα απίθανο τότε για τα Αγγλικά δεδομένα (εκεί δεν υπήρχαν παράγκες βλέπετε).
Παίζαμε και με τα φυσοκάλαμα (πλαστικοί σωλήνες ηλεκτρολόγων, διαφόρων διαμέτρων) όπου βάζαμε τα λεγόμενα "μπιρμπιλόνια" καρπούς δέντρων σε μέγεθος αρακά που τα φυσούσαμε με δύναμη προς τον αντίπαλο. Και έτσουζαν αρκετά τα άτιμα αν σε πετύχαιναν.
Σε ένα παλιό σπίτι είχαμε ανακαλύψει κατοχικά χαρτονομίσματα των 10 δισεκατομμυρίων δραχμών! Πως μας φαινόνταν τότε...
Στην πλατεία του Φιδά όπως τη λέγαμε ερχόταν συχνά το ΛΟΥΝΑ -ΠΑΡΚ. Είχε συγτκροούμενα αυτοκινητάκια, μύλο που γυρνούσε και σε ανέβαζε ψηλά, αυτοκίνητα πίστας με γκάζι και φρένο και μηχανή, σκοπευτήριο, βάρκες - κούνιες, αλογάκια καρουσέλ, κ.α.
Πολλά τάληρα και δεκάρικα έφευγαν εκεί στον αρκετό ελεύθερο χρόνο μας. Τότε εκτός από σχολείο οι περισσότεροι είχαμε μόνο Αγγλικά 3 φορές την εβδομάδα. Ούτε μπαλλέτο, ούτε καράτε, ούτε κιθάρα, ούτε κολυμβητήριο, ούτε ιδιαίτερα. Άλλωστε χορεύαμε αρκετά στα πάρτι, παλεύαμε μεταξύ μας οπουδήποτε, κολυμπόυσαμε το καλοκαίρι με τις ώρες χωρίς αντιηλιακό και γυαλιά, για το σχολείο διαβάζαμε συνήθως μόνοι μας.
Στην πολιτική κυριαρχούσαν δυό ισχυρές προσωπικότητες. Ο Κων/νος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου.Οι μάχες τους στη βουλή ήταν "ομηρικές" ενώ ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε μίμος Χάρρυ Κλύν οργίαζε με αυτούς τους δύο. Στο φόρτε του ήταν και το πολιτικό τραγούδι με Ξυλούρη, Νταλάρα, Παπακωνσταντίνου, Φαραντούρη, Μαρία Δημητριάδη, Θ. Μικρούτσικο, Σαββόπουλο, Λεοντή, Φ. Λάδη. Ανεπανάληπτες συναυλίες που δυστυχώς δεν ζήσαμε live. Είδαμε όμως από κοντά τους City, Roxy Music, Rory Gallaher, κ.α. με αποκορύφωμα την ανεπανάληπτη συναυλία που πήγαμε ως φοιτητές πλέον το 1989 στο ΟΑΚΑ στους PINK FLOYD (μεγάλη μου συμπάθεια τότε).
Συνεχίζεται στο 3ο μέρος σε λίγες μέρες...

Αναμνήσεις

Σήμερα θα μου επιτρέψετε μια νοσταλγική αναδρομή σε χρόνια που θεωρώ ότι πέρασαν ανεπιστρεπτί αλλά που είχαν τόσα πολλά που δεν θα καταφέρουν τα σημερινά παιδιά να τα έχουν...

Υπάρχει πάντα ο αντίλογος ότι και σήμερα υπάρχουν ευκολίες που εμείς δεν είχαμε αλλά νομίζω ότι δεν ανταλάσσονται με τις ευκολίες.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, σε ηλικία 5-6 ετών μαζευόμασταν στη γειτονιά δεκάδες παιδιά και παίζαμε ποδόσφαιρο, εφτάπετρο, κυνηγητό και κρυφτό στο δρόμο. Ναι στη μέση του δρόμου γιατί το να μας διακόψει αυτοκίνητο ήταν σχεδόν απίθανο. Στο δρόμο που παίζαμε υπήρχε μόνο ένα παλιό φιατάκι 500αράκι αν δεν κάνω λάθος. Γύρω γύρω υπήρχαν πάμπολα οικόπεδα και αλάνες όπου μετά από τη βροχή βγαίναμε και μαζεύαμε σαλιγγάρια τα οποία κατόπιν παραδίδαμε στην πυρά για ψήσιμο, χωρίς όμως να τα τρώμε... Είμασταν ολίγον βάρβαροι για τα σημερινά δεδομένα. Επίσης στις τεράστιες αλάνες είχε την έδρα της η ομάδα της γειτονιάς σε αυτοσχέδια φυσικά γήπεδα με τέρματα που ορίζονταν από δύο κοτρώνες ή στην καλύτερη από τσιμεντένιους κουβάδες που μέσα τους είχαμε φυτέψει δύο ξύλα όρθια ώστε να υπάρχουν και δοκάρια. Το οριζόντιο δοκάρι ποτέ δεν υπήρχε το τέρμα οριζόταν από το ύψος του τερματοφύλακα συν κάτι πράγμα που συνήθως έδινε αφορμή για τσακωμούς γιατί αυτό το κάτι δεν ήταν ποτέ σαφώς ορισμένο.

Τα κορίτσια της γειτονιάς εκτός από λάστιχο, σκοινάκι και περνά περνά η μέλισσα έπαιζαν και μαζί μας άφοβα μέχρι αργά τη νύχτα - κανείς δεν φοβόταν τυχόν βιασμό τότε βλέπετε και φυσικά δεν υπήρχε ο κίνδυνος απαγωγής κάποιου παιδιού.

Στο σχολείο όλοι πηγαίναμε μόνοι μας σχεδόν από το νήπιο ενώ μάλλον κοροιδεύαμε όποιον τον έφερνε η μαμά του, "προνόμιο" που χαρακτηρίζε μόνο λίγα κορίτσια...

Τις κυριακές το μεσημέρι δεν κοιμόμασταν ακούγοντας γήπεδο από το ραδιόφωνο και παίζοντας μπάλλα ενοχλούσαμε τους ηλικιωμένους της γειτονιάς που βγαίναν στο παράθυρο και μας φώναζαν να πάμε πιο πέρα (στο παράθυρο του γείτονα).

Γήπεδο πήγαμε σχετικά αργά 10-11 χρονών (είχαμε τον Απόλλωνα δίπλα μας) και μπαίναμε ζητώντας από κάποιον κύριο να μας βάλει μέσα μαζί του.

Τα συνθήματα ακόμη τότε δεν είχαν υβριστικό περιεχόμενο (άρχισαν γύρω στο 1980-1982 αυτά...) Τα πάρκα και οι πλατείες δεν μας συγκινούσαν ιδιαίτερα γιατί θέλαμε να έχουμε την επαφή με το χώμα και όχι την τσιμεντόπλακα του πάρκου.

Τις καθαρές Δευτέρες κάναμε διαγωνισμούς πετάγματος αετού, ενώ όλα τα λοφάκια ήταν γεμάτα κόσμο.

Στο σχολείο τσακωνόμασταν και έπεφταν και μερικές ψιλές χωρίς να γυρίζουμε και να το λέμε στη μαμά μας που φυσικά δεν είχαν κανένα λόγο να έρθουν στο σχολείο να ζητήσουν τα ρέστα από δασκάλους και άλλους γονείς.

Τρώγαμε και ξύλο μες την τάξη μιας και κανείς δάσκαλος δεν δίσταζε να χτυπήσει κάποιο ταραξία, μην τυχόν και τον μηνύσουν οι γονείς. Α, ρε ξύλο που'χε φάει ένας ονόματι Δρες και κάποιος Κονταρίνης...

Διαβάζαμε μανιωδώς περιοδικά τύπου Μπλεκ, Ζαγκόρ, Όμπραξ και δεν διστάζαμε να τα δίνουμε στους φίλους μας να τα διαβάζουν ή να τα κάνουμε "τζουμαρία" δηλαδή να τα πετάμε ψηλά και οι άλλοι να μαζεύουν από κάτω και ότι έπιαναν δικό τους. Όσοι είχαμε λίγο παραπάνω οικονομική άνεση κερνάγαμε παγωτό ξυλάκι ή γαλακτομπούρεκο τους φίλους μας μαζί με πορτοκαλάδα ή λεμονίτα. Στο σχολείο ο λουκουμάς είχε την τιμητική του. Ντυνόμασταν καουμπόηδες ή ινδιάνοι στις απόκριες και τα κορίτσια βασίλισσες ή νύχτα και άλλα τέτοια...

Κάθε 25 Μαρτίου ντυνόμασταν τσολιαδάκια και ακούγαμε δημοτικά τραγούδια από τα απαρχαιωμένα μεγάφωνα του σχολείου. Στο σχολείο συχνά μαζευόμασταν σε ένα γραφείο ανά τάξη και βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση. Πώς μας φαινόταν η μεγάλη τηλεόραση στο γραφείο των δασκάλων...

Εξαφανιζόμασταν σε απόστάσεις τουλάχιστον 20-30 λεπτών με τα πόδια χωρίς οι γονείς μας να ανησυχούν για το πού είμαστε και τί θα πάθουμε...

Που και που κάποιοι από μας πήγαιναν και στο κατηχητικό τις κυριακές με βασικό σκοπό να πάρουν μια εικονίτσα μετά από κάθε μάθημα.

Σαν μωρά δεν φορούσαμε πάνες αλλά μωρόπανα που οι μανάδες μας έπλεναν στο χέρι κάθε φορά που λερωνόμασταν...

Τηλεόραση βλέπαμε τα υπέροχα προγράμματα των κρατικών ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ σε ασπρόμαυρο φυσικά αλλά διασκεδάζαμε με τις ιστορίες του ΛΟΥΝΑ-ΠΑΡΚ με τον κυρ-Γιώργο και τα τετράγωνα των αστέρων με τη Μαρία Αλιφέρη. Κάθε Δευτέρα βράδι το θέατρο της Δευτέρας ήταν must ενώ το Σάββατο το βράδι το Ελληνικό ήταν στάνταρ...

Το muppet show ήταν τα κινούμενα σχέδια που έκαναν θραύση τότε...

Ακούγαμε στο ράδιο τη θεία Λένα, τη Λιλιπούπολη και τα τραγούδια της παρέας...

Η συνέχεια σύντομα, μιας και όταν ανοίγεις το βιβλίο των αναμνήσεων δεν κλείνει εύκολα...