ΕΥΡΩ (ΕΘΝΙΚΕΣ) ΕΚΛΟΓΕΣ...

Θα μου ήταν πολύ δύσκολο να μην σχολιάσω αυτό το αποτέλεσμα των εκλογών...
Αυτές οι ευρωεκλογές είχαν πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
1. Προηγούνται των εθνικών εκλογών και δεν ακολουθούν όπως το 2004. Άρα αυτοί που πήγαν να ψηφίσουν δεν ήταν τόσο χαλαροί όσο το 2004 που είχαν προηγηθεί οι εθνικές εκλογές με τη μεγάλη νίκη της ΝΔ.
2. Πάρα πολύ μεγάλο μέρος του 47% της αποχής απείχαν συνειδητά. Το υπολογίζω στους μισούς περίπου. Νιώσαν ότι έτσι δίνουν μήνυμα σε όλους ότι σας βαρεθήκαμε, δεν σπαταλάμε για σας ούτε ένα μπάνιο, ούτε μια ώρα από την κυριακή μας. Επίσης κανείς σας δεν μπορεί να με πείσει ότι θα κάνει κάτι για το λαό.
Όλο αυτό το σκηνικό έχει μια δόση εκδίκησης, από την άλλη δημιουργεί ερωτήματα για όσους θέλουν να λέγονται πολίτες και μέλη της κοινωνίας.
Το πρώτο από τα ερωτήματα έχει να κάνει με την πίστη ή όχι στην "δημοκρατία" όπως εκφράζεται σήμερα από τα κόμματα, τη βουλή, τη δικαστική εξουσία και τους θεσμούς γενικότερα.
Ένα λοιπόν τμήμα αυτού του κόσμου απαντά με ένα όχι σ'αυτό. Δεν εκφράζεται πλέον από το πολιτικό σύστημα. Αδιαφορεί παρόλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του σε πολλούς τομείς.
Είναι πρόταση η αποχή; Σίγουρα δεν είναι σαφής πρόταση, είναι όμως μήνυμα έντονο σε όλους, δηλαδή "κύριοι αλλάξτε, σοβαρευτείτε, δώστε σημασία στον κόσμο, γιατί σε λίγο θα παίζετε μόνοι σας".
3. Ένα 10% αυτών που ψήφισαν δεν επέλεξαν γνωστό κόμμα του κοινοβουλίου. Κι αυτό είναι ένα ακόμη σημείο προσοχής. Βέβαια σε εθνικές εκλογές κάποιο κομμάτι από αυτούς θα γυρίσει πάλι στους γνωστούς σχηματισμούς αλλά κι αυτό είναι ένα σημείο.

4. Η κυβέρνηση έχασε μεγάλο μέρος των δυνάμεών της αλλά και αρκετοί από αυτούς που ξαναψήφισαν ΝΔ το έκαναν με κρύα καρδιά. Αυτός ο κόσμος αν η κατάσταση συνεχιστεί έτσι έχει τάση φυγής, βλέποντας και το ΠΑΣΟΚ να ανεβαίνει.

5. Η διαχείρηση της νίκης από το ΠΑΣΟΚ είναι ένα θέμα. Αν οι τόνοι μείνουν χαμηλοί όπως έκανε ο πρόεδρός του έχει ελπίδες επανόδου. Αν υπάρξουν κορώνες αυτοδυναμίας (βλ. Βενιζέλος) τότε προβληματισμός θα υπάρξει στην πλευρά των μετριοπαθών κεντρώων που συνήθως βγάζουν κυβέρνηση.

6. Όσο δεν υπάρχει καμμιά πολιτική για τη μετανάστευση και τη δημόσια ασφάλεια, χωρίς ρατσισμό αλλά με αποφασιστικότητα, τόσο ο ΛΑΟΣ θα ανεβαίνει. Ίσως σε εθνικές εκλογές να πέσει λίγο αλλά έχει πλέον μια δυναμική και όσο το διαχειρίζεται με ηρεμία χωρίς ιδιαίτερες ρατσιστικές κορώνες, τόσο θα συγκρατεί δυνάμεις και θα ανεβαίνει.

7. Το ΚΚΕ δείχνει τάσεις σταθερότητας σε ένα άκρως αντικομμουνιστικό περιβάλλον πανευρωπαΐκά. Όσο όμως δεν αλλάζει το λόγο του ως προς το ύφος, τόσο θα δυσκολεύεται να κάνει άλματα. Όσο κι αν το αρνούνται στον Περισσό το στυλ και το ύφος μιας κουβέντας παίζει ρόλο ειδικά σε νέους ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει ψυχρό πόλεμο και Σοβ. Ένωση... Η ιστορία ενός κόμματος δεν αρκεί για να τραβά νέα πρόσωπα. Χρειάζεται παρόν που να γίνεται ταυτόχρονα και κατανοητό.

8. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μεγάλος χαμένος. Δεν κατάφερε να κεφαλοποιήσει ούτε μισό τοις εκατό από τους πρόσκαιρους υποστηρικτές του μετά το φαινόμενο Τσίπρα και τους αγώνες για το άρθρο 16 και τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Αυτή η θολούρα που εκπέμπει ο λόγος του, οι άπειρες συνιστώσες με τις διαφορετικές απόψεις, τελικά απέτρεψαν αρκετούς από την κάλπη του.

9. Για τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ εκτιμώ ότι σε εθνικές εκλογές δεν θα αντέξουν. Κάποιο ποσοστό ήταν ψήφος διαμαρτυρίας που δυνητικά θα επιστρέψει στις στρούγγες.

Υ.Γ. Έχω φίλους νέους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στο κέντρο της Αθήνας. Δεν είναι τυχαίο που στρέφονται στο ΛΑΟΣ. Ας το δουν αυτό όλοι οι υπόλοιποι...

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 1941-1944 (μέρος 3ο)

Η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση υπήρξε αναμφισβήτητα το Ε.Α.Μ. με το στρατιωτικό τμήμα του τον ΕΛΑΣ. Η συμμετοχή σ’αυτό υπήρξε παλλαϊκή και πολύπλευρη. Στο ΕΑΜ δεν συσπειρώθηκαν μόνο οι αριστεροί συνειδητοποιημένοι πολίτες της εποχής. Στο ΕΑΜ εντάχθηκαν αγνοί πατριώτες, αγράμματοι χωρικοί, επιστήμονες και εργάτες, νέοι και νέες (μέσω της Ε.Π.Ο.Ν.)
Το Ε.Α.Μ. διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στην αντιμετώπιση του κατακτητή, παρόλη την προσπάθεια που γίνεται τελευταία για απαξίωση της συμβολής του στην απελευθέρωση, με επιχειρήματα του τύπου: «Το ΕΑΜ κτυπούσε εκ του ασφαλούς» ή «το ΕΑΜ δεν αντιμετώπισε ποτέ τους Γερμανούς στα ίσα αλλά μέσω κλεφτοπολέμου».
Στόχος μου δεν είναι να αναφέρω τις δεκάδες μάχες του ΕΛΑΣ με Γερμανούς, γι’αυτές υπάρχουν εκατοντάδες αναφορές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.
Όσο για την ευθεία αντιπαράθεση νομίζω ότι θα ήταν τουλάχιστον κουτός όποιος επεδίωκε την κατ’ευθείαν αντιπαράθεση με τους ναζί. Τα κτυπήματα όμως υπήρξαν και αρκετά εξ’αυτών καθοριστικής σημασίας. Μάχες με την Βέρμαχτ έγιναν αρκετές απλά δεν μπορούσαν να κρατήσουν επί μακρόν. Για παράδειγμα θα αναφέρω τη μάχη του ΕΛΑΣ και τμημάτων της ΕΠΟΝ,στα Δερβενοχώρια το φθινόπωρο του ’43 με μεγάλες απώλειες για τον εχθρό.

Εδώ επίσης θα αναφέρω και κάτι που ακούγεται ολοένα και περισσότερο από μερικούς , ότι οι ενέργειες των ανταρτών επέφεραν σκληρά δεινά και αντίποινα άρα περισσότερο κακό προξένησαν παρά καλό.
Σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα γνωρίζεις ότι κάθε χτύπημα μπορεί να επιφέρει συνέπειες στον άμαχο πληθυσμό. Είναι όμως αδιανόητο να επιζητάς την «σιωπή και υποταγή» για να μην συμβεί αυτό. Έτσι είναι σαν να δηλώνεις πλήρη υποταγή και υποδούλωση. Με τέτοια επιχειρήματα προσπάθησαν και οι κατοχικές κυβερνήσεις να υπερασπίσουν την συνεργασία με τον κατακτητή. Ίσως κάποιοι λίγοι να προστατεύτηκαν λόγω των καλών σχέσεων κάποιων αξιωματούχων των τότε κυβερνήσεων με τους Γερμανούς κατακτητές (ισχυρισμοί Λογοθετόπουλου και Ράλλη πρωθυπουργών σε κυβερνήσεις των Γερμανών). Όμως δεκάδες οδηγήθηκαν στο απόσπασμα λόγω της απέχθειας των Ελλήνων αξιωματούχων προς τους Έλληνες κομμουνιστές ιδιαίτερα και αγωνιστές γενικότερα (δεν ήταν όλοι κομμουνιστές όσοι αγωνίστηκαν στα βουνά και στις πόλεις εναντίον του κατακτητή…)

Οι σύμμαχοι και ειδικά οι Άγγλοι δεν έβλεπαν με πολύ καλό μάτι την επέκταση του ΕΑΜ ιδιαίτερα στη ύπαιθρο όπου ήδη από το 1943 υπήρχε «ελεύθερη ελλάδα».
Αποτέλεσμα ήταν να σπρώξουν στο κλαρί (στο αντάρτικο) φιλόδοξους στρατιωτικούς μη κομμουνιστές φυσικά, με την δημιουργία μικρότερων σχηματισμών ανταρτών, όπως ο ΕΔΕΣ με αρχηγό τον Ναπολέοντα Ζέρβα και η ΕΚΚΑ του συνταγματάρχη Ψαρρού.
Το κορυφαίο γεγονός της αντίστασης ήταν η σχεδιαμένη από τους Άγγλους ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου στις 25 Νοεμβρίου 1942 με συμμετοχή δύναμης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ περίπου 90 ανδρών, τμήμα του ΕΔΕΣ περίπου 60 ανδρών και άγγλων σαμποτέρ.
Οι Άγγλοι αξιωματικοί σε κατοπινές αναφορές τους (βλέπε Κρις Γκουντχάουζ και Έντι Μάγιερς) προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη συμμετοχή του ΕΛΑΣ και να μειώσουν την επιτυχία του εγχειρήματος, φτάνοντας στο σημείο να κατηγορήσουν τον Άρη Βελουχιώτη αρχηγό του ΕΛΑΣ ότι καθυστερούσε και ότι η αργοπορία του καθυστέρησε το εγχείρημα, με αποτέλεσμα να μη υπάρχει ιδιαίτερο πλήγμα στους Γερμανούς γιατί η μάχη στην Αλγερία του Ρόμελ είχε ήδη τελειώσει.

Πάραυτα ο ανεφοδιασμός των γερμανικών δυνάμεων όντως διακόπηκε για μεγάλο διάστημα και η συμμετοχή του ΕΛΑΣ σ’αυτό είναι αναμφισβήτητη. Άλλωστε είναι γνωστό το αντικομμουνιστικό πνεύμα των Αγγλων και η προσπάθειά τους να συκοφαντήσουν το ΕΑΜ.
Η μαζικότητα όμως της συμμετοχής του απλού λαού σ’αυτό αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά.
Σαφώς και στο αντάρτικο κίνημα δεν εντάχθηκαν μόνο τα «καλά παιδιά» του Ελληνικού λαού. Πολλοί λήσταρχοι και κλέφτες επέλεξαν την οδό του βουνού. Τρανταχτό παράδειγμα οι ξακουστοί «Καραλιβαναίοι» που εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιώτη και μετατράπηκαν σε πρωτοπαλίκαρα και άξιους πατριώτες.
Στην ύπαιθρο στη διάρκεια της κατοχής δρούσαν και συμμορίες που κατάκλεβαν τον κόσμο και τρομοκρατούσαν τους χωρικούς. Το ΕΑΜ σε πολλές περιπτώσεις – με άγριο αλήθεια τρόπο – έδωσε λύση, όπως στην περίπτωση των «Αγουριδαίων» από το Μαυρολιθάρι Φωκίδος που κατεσφάγησαν από τις δυνάμεις του Βελουχιώτη ώστε να υπάρξει παραδειγματισμός για τους υπόλοιπους.
Βέβαια είναι επίσης αλήθεια ότι στις δύσκολες ώρες του αγώνα, «η οικειοθελής προσφορά στον αγώνα των ανταρτών» δεν ήταν και τόσο οικειοθελής από κάποιους χωρικούς ή κτηνοτρόφους, όμως δεν υπάρχει καμμιά σχέση της μιας κατάτασης με την άλλη. Λέγεται ότι ο ίδιος ο Άρης όταν μπήκε σε χωριό της Ευρυτανίας για να ανακοινώσει την έναρξη του ένοπλου αγώνα, σκότωσε σύντροφό του που έκλεψε κότα από σπίτι του χωριού για να φάει. Στην αρχή η προσφορά σε τρόφιμα στους αντάρτες ήταν καθαρά εθελοντική και υπήρχε μεγάλη αυστηρότητα σ’αυτό. Αργότερα υπήρξαν «απαλλοτριώσεις» υπέρ των αγωνιζόμενων Ελλήνων.

Ο ρόλος των Άγγλων ήταν καθοριστικός στο θέμα του αντάρτικου. Από τη μια υπήρχε σχέδιο ρίψεων τροφίμων και πυρομαχικών σε ορεινές περιοχές προς όλες τις αντάρτικες ομάδες από συμμαχικά αεροπλάνα, αλλά και χρημάτων (λίρες).
Ακόμη και σήμερα κάποιοι ψάχνουν τις λίρες των ανταρτών που υποτίθεται ήταν κρυμμένες σε διάφορες τοποθεσίες στην ορεινή Ελλάδα ( πράγμα όχι απολύτως αναληθές πάντως,αφού όντως υπήρξε πολλές φορές κρύψιμο οπλισμού και χρημάτων για χρήση αργότερα).
Από την άλλη μεριά όμως οι Αγγλοι ετοίμαζαν και την επόμενη μέρα, δηλαδή την περίοδο μετά την απελευθέρωση. Σ’αυτό το σχέδιο είχαν συμμάχους τον ΕΔΕΣ ως επί το πλείστον αλλά και τους Έλληνες εξόριστους πολιτικούς,καθώς και μικρότερες αντιστασιακές οργανώσεις.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΤΩ ΚΑΙΣΑΡΙ...

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει μια περίεργη προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία δήθεν αντικειμενικά. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της υπόθεσης καταλαμβάνεται από αναφορές στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Είναι γνωστό ότι μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού οι ΗΠΑ έμειναν μόνες στον παγκόσμιο χάρτη, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο παγκόσμιου χωροφύλακα.

Πολλοί λοιπόν καλοθελητές του καπιταλισμού επιδιώκουν την ταύτιση του ναζισμού - φασισμού με τον κομμουνισμό.

Στην αρχή ήταν "η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού" που εκδόθηκε στην Γαλλία νομίζω. Ακολούθησε το "αντικομμουνιστικό μνημόνιο" στην ευρωπαική ένωση, και τελευταία μας προέκυψε η προσπάθεια εξίσωσης των εγκλημάτων του Χίτλερ με αυτά του Στάλιν. Μάλιστα στο τελευταίο σκέλος γνωστός δημοσιογράφος Μεγάλου καναλιού πήρε τη σκυτάλη και σε συνέντευξη που είχε καλεσμένη τη γραμματέα του ΚΚΕ κα Παπαρήγα έριξε την ατάκα του:

- Το μεγαλύτερο έγκλημα της σύγχρονης ιστορίας έχει ένα όνομα: Ιωσήφ Στάλιν!

Για να μην τρελλαθούμε όμως εντελώς θα θυμήσω λίγο ποιος ήταν ο Στάλιν.

Ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης ως το θάνατό του το 1953 οδήγησε τη χώρα του και τους τότε συμμάχους του β΄παγκοσμίου πολέμου στη νίκη, σταματώντας τους Ναζί στην επέλασή τους και μπαίνοντας θριαμβευτής στο Βερολίνο κατόπιν.

Σημαντικό νομίζω είναι να υπενθυμίσουμε ότι η Σοβ. Ένωση έδωσε στο β΄παγκόσμιο πόλεμο 17.000.000 νεκρούς.

Από κει και πέρα ο Στάλιν όντως ήταν ένας στυγνός ηγέτης. Όποιος ήταν αντίθετός του στη χώρα του, εξοριζόταν, στέλνονταν σε καταναγκαστικά έργα, ή φυλακιζόταν ή τον σκότωναν. Ο αριθμός όλων αυτών πραγματικά ανατριχιαστικός. Πάνω από 10.000.000 άνθρωποι, κατ'άλλους ίσως και περισσότεροι.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά. Ο Στάλιν ότι έκανε το έκανε στη χώρα του και όχι στον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης δεν είναι μυστικό ότι εκκαθαρίσεις σε μεγάλα ποσοστά του πληθυσμού έκαναν ουκ ολίγοι ηγέτες στην παγκόσμια ιστορία. Και ο "μεγάλος τιμονιέρης " Μάο Τσε Τούνγκ είναι μέσα σ'αυτούς.

Φυσικά δεν λείπουν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι κ.α μέσα σ'αυτούς.

Ο Χίτλερ στράφηκε με πρωτοφανή αγριότητα εναντίον όλου του υπόλοιπου κόσμου πλην των φίλων του. Αυτά που έγιναν από τον Γερμανό δεν έγιναν πουθενά. Και φυσικά δεν ήταν ένα ξεκαθάρισμα εντός συνόρων!

Μπορεί για έναν αρκετά ευαίσθητο άνθρωπο αξία να έχει μόνο η ζωή αλλά όταν μιλάμε για ιστορία τα γεγονότα πρέπει να ξεχωρίζουν βασικές έννοιες μεταξύ τους.

Δεν επιχειρώ να δικαιολογήσω τα του Στάλιν με αυτές τις σκέψεις μου, όμως δεν μπορώ να τα εξισώσω, πολύ περισσότερο να θεωρήσω βαρύτερα από τα εγκλήματα του Χίτλερ.

Όσο για τους αξιοθρήνητους παπαγάλους δημοσιογράφους που μακάρι να'ξερα τί εξυπηρετούν τί να πω;

ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Νο 2

Το κλίμα στην δικτατορική Ελλάδα (Μεταξάς 1936) του 1940 δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό. Το μεγάλο γεγονός της ρωσικής επανάστασης των μπολσεβίκων του 1917 έφερε μεγάλες ζυμώσεις και στην Ελλάδα με την ανάπτυξη ενός κινήματος υπέρ του κομμουνισμού που φυσικά τόσο οι αστικές δυνάμεις όσο και τα δεξιά και ακροδεξιά τμήματα του λαού δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι.
Η δημιουργία του ΚΚΕ και η δράση του επέφερε σκληρές αντιδράσεις από την άρχουσα τάξη με συνέπεια εξορίες, φυλακίσεις και βασανισμούς για τους οπαδούς της αριστερής. Μέσα στους φυλακισμένους και ο Νίκος Ζαχαριάδης κατοπινός γ.γ. του ΚΚΕ .
Με την κήρυξη του Ελληνοιταλικού πολέμου οι ταξικές αντιθέσεις είναι μεγάλες και η κοινωνική συνοχή έχει μεγάλα ρήγματα. Μεγάλη φτώχια επικρατεί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ενώ αρκετοί λείπουν για «διακοπές» σε φυλακές και εξορίες.
Παρόλα αυτά ο Νίκος Ζαχαριάδης από τη φυλακή στις 30 Οκτωβρίου 1940 στέλνει ανοιχτή επιστολή καλώντας τους Έλληνες να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την νίκη ενάντια στο φασισμό. Τμήμα του ηγετικού μηχανισμού του ΚΚΕ είχε την άποψη της μη συμμετοχής στον πόλεμο «μεταξύ δύο φασιστικών κρατών, εννοούν την Ελλάδα και την Ιταλία) όμως ο Ζαχαριάδης επέδειξε καλά αντανακλαστικά εκφράζοντας την πραγματική βούληση των Ελλήνων κομμουνιστών.
Τα γεγονότα του Ελληνοιταλικού πολέμου με τις περίλαμπρες νίκες των Ελληνικών δυνάμεων είναι λίγο πολύ γνωστά.
Με την επέλαση των δυνάμεων της ναζιστικής Γερμανίας στις 6 Απριλίου του 1941 ξεκινά και η μαύρη περίοδος της κατοχής για τους Έλληνες. Βέβαια για κάποιους δεν ήταν και ιδιαίτερα μαύρη, μιας και επωφελήθηκαν ιδιαίτερα κάνοντας τον μαυραγορίτη, καταληστεύοντας τις όποιες περιουσίες αλλά και τα απλά χρήσιμα αντικείμενα του κόσμου για ένα κομμάτι ψωμί.
Με την εγκατάσταση των Γερμανών στην Αθήνα , διορίζεται και κυβέρνηση συνεργατών τους (κυβέρνηση Τσολάκογλου) ενώ ταυτόχρονα σχηματίζεται στο Κάιρο εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση.
Δειλά δειλά αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτες πράξεις αντίστασης με κορυφαίας ψυχολογικής σημασίας το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους Γλέζο και Σάντα στα τέλη Μαΐου του ’41 μόλις ενάμιση μήνα από την εγκατάσταση των Γερμανών στην Αθήνα.
Οφείλω επίσης να τονίσω την μεγάλη αντίσταση που έδειξαν οι Κρητικοί οι οποίοι κράτησαν μέχρι τα τέλη Μαΐου τις δυνάμεις του άξονα με μεγάλες απώλειες για τους κατακτητές αλλά και πρωτοφανείς σφαγές και καταστροφές ολόκληρων χωριών ως αντίποινα από τους Ναζί. Η μάχη της Κρήτης ιστορικά καθυστέρησε κατά ένα περίπου μήνα την αποστολή επιπλέον χιτλερικών δυνάμεων εναντίον της Σοβ. Ένωσης, γεγονός που θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νίκη των Σοβιετικών.
(Παρά τη σημασία του γεγονότος, αυτό αποσιωπάται στις επίσημες «ιστορίες» της ΕΣΣΔ, όπως και η συμμετοχή γενικά των ελληνικών δυνάμεων στην αντίσταση, ίσως γιατί τελικά η Ελλάδα κατέληξε στο αντίπαλο στρατόπεδο)
Από το Σεπτέμβριο του 1941 μικρές ομάδες αντίστασης δημιουργούνται στην Αθήνα. Είναι φυσική εξέλιξη του δύσκολου χειμώνα που έρχεται για τους κατοίκους των πόλεων (στην επαρχία η ανεύρεση τροφής είναι λιγότερο δύσκολη και η επιβίωση πιο εύκολη).
Εμφανίζονται ακόμη οι «σαλταδόροι», ριψοκίνδυνοι νέοι συνήθως, που σαλτάρουν στα γερμανικά καμιόνια με τρόφιμα και πετάνε στους συνεργούς τους τρόφιμα .
Δεν θα αναφέρω τις μικρές αντιστασιακές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν με εξαίρεση την ΠΕΑΝ του Κ. Περρίκου με κεντρώο προφίλ, μέλη της οποίας ανατίναξαν τα γραφεία της φασιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ. Ο Περρίκος αργότερα πιάστηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε.
Η ΠΕΑΝ στη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944 πήρε το μέρος των Άγγλων και των κυβερνητικών.
Συνεχίζεται…

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ...

Μέγιστη έπληξη ένιωσαν οι νοικοκυραίοι από το τραγικό περιστατικό στη σχολή του ΟΑΕΔ στου Ρέντη.
Φίλοι μου ήταν αναμενόμενο. Από τη μια ο μιμητισμός, από την άλλη η απελπισία, η κουρελιασμένη ζωή και η φτώχια.
Εγώ δεν ένιωσα καμμιά έπληξη. Τα χειρότερα είναι μπροστά.
Κι όταν το πιστόλι θα το κρατάει ο σαραντάρης ή ο πενηντάρης οικογενειάρχης μην νιώσετε πάλι έκπληξη. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί πλέον να ζήσει την οικογένειά του, που δεν μπορεί να σπουδάσει τα παιδιά του, που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις καθημερινές του ανάγκες, δεν έχει πολλά να χάσει. Το ότι η κοινωνία μας ακολουθεί κατά πόδας την Αμερικανική (american dream) δεν είναι τυχαίο. Το ότι η ελπίδα έχει χαθεί, το ότι η πολιτική έχει πλέον απογοητεύσει, ξέρετε που οδηγεί;
Από τη μία στην τυφλή βία και από την άλλη στο φασισμό.
Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν πάλι τη δομή της κοινωνίας και του κοινωνικού κράτους πριν είναι απελπιστικά αργά...

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος ρε φίλε από τότε που αποφάσισες να φύγεις.
Τουλάχιστον ελπίζω να περνάς καλά εκεί πάνω. Η ΠΑΟΚάρα σου πάντως πάει καλά φέτος.
Ελπίζω να τα βλέπεις κι εσύ...
Τίποτα άλλο.

30 ΜΑΡΤΙΟΥ - ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

30 Μαρτίου 1946 – 30 Μαρτίου 1952
Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω άρθρα για την πρόσφατη σχετικά ιστορία της χώρας μας. Με αφορμή την σημερινή μέρα 30 Μαρτίου, θα αναφερθώ στην σημαντικότερη κατ’ εμέ περίοδο αυτή της Κατοχής- Αντίστασης –Εμφυλίου- Συνεπειών.
Η 30η Μαρτίου είναι πράγματι ιστορική μέρα γιατί στο διάστημα που αναφέρω συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα.
Το 1946 στις 30 Μαρτίου, το βράδι, παραμονή των πρώτων εκλογών μεταπολεμικά (το ΚΚΕ είχε δηλώσει ΑΠΟΧΗ) ομάδα ανταρτών επιτέθηκε σε τμήμα Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο, με αποτέλεσμα πολλοί να θεωρούν ως εναρκτήριο λάκτισμα για τον εμφύλιο αυτή την ενέργεια. Στην επίθεση αυτή σκοτώθηκαν αρκετοί χωροφύλακες.
Το 1952 και ενώ έχει τελειώσει ο εμφύλιος τυπικά, εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης με την κατηγορία της κατασκοπείας μια καλοστημένη κατηγορία από τους μηχανισμούς της ασφάλειας αλλά και του παρακράτους που οργίαζε μετεμφυλιοπολεμικά.
Ο Νίκος Μπελογιάννης σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ με συμμετοχή στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος είχε αποσταλεί για οργάνωση του παράνομου τότε ΚΚΕ. Αν και ο πρωθυπουργός Ν. Πλαστήρας είχε εκλεγεί με την υπόσχεση ότι δεν θα γίνουν άλλες εκτελέσεις εφευρέθηκε η κατηγορία της κατασκοπείας, μόνη που ακόμη και σε διεθνές επίπεδο επέφερε την ποινή του θανάτου.

Ρόλο στην εκτέλεση της ποινής έπαιξε και μια περίεργη ανακοίνωση του τότε γραμματέα του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη ο οποίος θεώρησε ψεύτικη την επιστολή του Ν. Πλουμπίδη (επίσης κορυφαίου στελέχους) ο οποίος αναλάμβανε την ευθύνη για τους ανακαλυφθέντες από την ασφάλεια ασυρμάτους του κόμματος, πράγμα που θα γλύτωνε τον Μπελογιάννη και τους συγκατηγορούμενους του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Πλουμπίδης ζητούσε να έρθει στην Ελλάδα και να δικαστεί εκείνος στη θέση του Μπελογιάννη.
Η ειρωνεία στην όλη ιστορία είναι ότι και ο Πλουμπίδης εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα το 1954.
Ο Νίκος Μπελογιάννης έμεινε στην ιστορία και ως «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (έγινε και ταινία) γιατί στη διάρκεια της δίκης του κρατούσε ένα γαρύφαλλο (που του είχε δώσει η σύντροφος και σύζυγός του Έλλη Παππά).
Εδώ κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε πρώτη δίκη που είχε ξεκινήσει,η τιμωρία δεν θα ήταν “θανατική ποινή” λόγω δέσμευσης της κυβέρνησης Πλαστήρα ότι τα «εγκλήματα» του εμφυλίου δεν θα επέφεραν εκτελέσεις. Όμως τρεις μέρες προ της ανακοίνωσης της απόφασης, βρέθηκαν κρυμμένοι ασύρματοι του ΚΚΕ σε σπίτι στην Καλλιθέα και στην Άνω Γλυφάδα οπότε «τεκμηριώθηκε» κατηγορία για κατασκοπεία και ξεκίνησε 2η δίκη με σκοπό την εκτέλεση.
Μικρή λεπτομέρεια αποτελεί το ότι στο 2ο στρατοδικείο δικαστής ήταν και ο Γεωργ. Παπαδόπουλος (ο μετέπειτα δικτάτορας) ο οποίος όμως μειοψήφησε στην απόφαση, γιατί ήταν αντίθετος στην εκτέλεση!! (Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν έχει αποδειχθεί αυτό).
Και μια ακόμη μικρή λεπτομέρεια είναι ότι ακόμη και οι κατακτητές Γερμανοί παρ’ όλες τις θηριωδίες που έκαναν δεν εκτελούσαν την Κυριακή. Οι Έλληνες εκτέλεσαν τον Ν. Μπελογιάννη και άλλους 3 συντρόφους του Κυριακή ξημέρωμα πριν την ανατολή για να προλάβουν τυχόν αντιδράσεις του κόσμου που τότε είχε ξεσηκωθεί.
Ο Εμφύλιος πόλεμος πραγματικά ήταν ένας πολύ άγριος αδελφοκτόνος πόλεμος με πολύ αίμα χυμένο εκατέρωθεν, με τραγικές συνέπειες για την Αριστερά και τους ανθρώπους της (διώξεις, συλλήψεις, βασανισμοί, εξορίες, εκτελέσεις), αναγκάζοντας και χιλιάδες εξ’ αυτών σε αυτοεξορία στις ανατολικές χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ταυτόχρονα χιλιάδες παιδιά, τα περισσότερα από τη Βόρειο Ελλάδα , φυγαδεύτηκαν στις ανατολικές χώρες με το φόβο των συνεπειών του εμφυλίου, στερώντας τη χώρα από ανθρώπινο και επιστημονικό δυναμικό.
Το πώς έφυγαν και το γιατί έφυγαν, καθώς και το αν ήταν σωστή η κίνηση των υπευθύνων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος και κατ’ επέκταση του ΚΚΕ είναι ένα θέμα που θα διερευνήσω σε άλλο άρθρο.
Για σήμερα λοιπόν κάνω μια εισαγωγή στην ταραγμένη αυτή περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα του 1946-1949.
Το τι προηγήθηκε του εμφυλίου, ποιες καταστάσεις οδήγησαν προς τα κει αλλά και ποιες ήταν οι συνθήκες στην Ελλάδα της απελευθέρωσης θα γράψω σε άλλα άρθρα…