ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΤΩ ΚΑΙΣΑΡΙ...

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει μια περίεργη προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία δήθεν αντικειμενικά. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της υπόθεσης καταλαμβάνεται από αναφορές στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Είναι γνωστό ότι μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού οι ΗΠΑ έμειναν μόνες στον παγκόσμιο χάρτη, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο παγκόσμιου χωροφύλακα.

Πολλοί λοιπόν καλοθελητές του καπιταλισμού επιδιώκουν την ταύτιση του ναζισμού - φασισμού με τον κομμουνισμό.

Στην αρχή ήταν "η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού" που εκδόθηκε στην Γαλλία νομίζω. Ακολούθησε το "αντικομμουνιστικό μνημόνιο" στην ευρωπαική ένωση, και τελευταία μας προέκυψε η προσπάθεια εξίσωσης των εγκλημάτων του Χίτλερ με αυτά του Στάλιν. Μάλιστα στο τελευταίο σκέλος γνωστός δημοσιογράφος Μεγάλου καναλιού πήρε τη σκυτάλη και σε συνέντευξη που είχε καλεσμένη τη γραμματέα του ΚΚΕ κα Παπαρήγα έριξε την ατάκα του:

- Το μεγαλύτερο έγκλημα της σύγχρονης ιστορίας έχει ένα όνομα: Ιωσήφ Στάλιν!

Για να μην τρελλαθούμε όμως εντελώς θα θυμήσω λίγο ποιος ήταν ο Στάλιν.

Ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης ως το θάνατό του το 1953 οδήγησε τη χώρα του και τους τότε συμμάχους του β΄παγκοσμίου πολέμου στη νίκη, σταματώντας τους Ναζί στην επέλασή τους και μπαίνοντας θριαμβευτής στο Βερολίνο κατόπιν.

Σημαντικό νομίζω είναι να υπενθυμίσουμε ότι η Σοβ. Ένωση έδωσε στο β΄παγκόσμιο πόλεμο 17.000.000 νεκρούς.

Από κει και πέρα ο Στάλιν όντως ήταν ένας στυγνός ηγέτης. Όποιος ήταν αντίθετός του στη χώρα του, εξοριζόταν, στέλνονταν σε καταναγκαστικά έργα, ή φυλακιζόταν ή τον σκότωναν. Ο αριθμός όλων αυτών πραγματικά ανατριχιαστικός. Πάνω από 10.000.000 άνθρωποι, κατ'άλλους ίσως και περισσότεροι.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά. Ο Στάλιν ότι έκανε το έκανε στη χώρα του και όχι στον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης δεν είναι μυστικό ότι εκκαθαρίσεις σε μεγάλα ποσοστά του πληθυσμού έκαναν ουκ ολίγοι ηγέτες στην παγκόσμια ιστορία. Και ο "μεγάλος τιμονιέρης " Μάο Τσε Τούνγκ είναι μέσα σ'αυτούς.

Φυσικά δεν λείπουν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι κ.α μέσα σ'αυτούς.

Ο Χίτλερ στράφηκε με πρωτοφανή αγριότητα εναντίον όλου του υπόλοιπου κόσμου πλην των φίλων του. Αυτά που έγιναν από τον Γερμανό δεν έγιναν πουθενά. Και φυσικά δεν ήταν ένα ξεκαθάρισμα εντός συνόρων!

Μπορεί για έναν αρκετά ευαίσθητο άνθρωπο αξία να έχει μόνο η ζωή αλλά όταν μιλάμε για ιστορία τα γεγονότα πρέπει να ξεχωρίζουν βασικές έννοιες μεταξύ τους.

Δεν επιχειρώ να δικαιολογήσω τα του Στάλιν με αυτές τις σκέψεις μου, όμως δεν μπορώ να τα εξισώσω, πολύ περισσότερο να θεωρήσω βαρύτερα από τα εγκλήματα του Χίτλερ.

Όσο για τους αξιοθρήνητους παπαγάλους δημοσιογράφους που μακάρι να'ξερα τί εξυπηρετούν τί να πω;

ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Νο 2

Το κλίμα στην δικτατορική Ελλάδα (Μεταξάς 1936) του 1940 δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό. Το μεγάλο γεγονός της ρωσικής επανάστασης των μπολσεβίκων του 1917 έφερε μεγάλες ζυμώσεις και στην Ελλάδα με την ανάπτυξη ενός κινήματος υπέρ του κομμουνισμού που φυσικά τόσο οι αστικές δυνάμεις όσο και τα δεξιά και ακροδεξιά τμήματα του λαού δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι.
Η δημιουργία του ΚΚΕ και η δράση του επέφερε σκληρές αντιδράσεις από την άρχουσα τάξη με συνέπεια εξορίες, φυλακίσεις και βασανισμούς για τους οπαδούς της αριστερής. Μέσα στους φυλακισμένους και ο Νίκος Ζαχαριάδης κατοπινός γ.γ. του ΚΚΕ .
Με την κήρυξη του Ελληνοιταλικού πολέμου οι ταξικές αντιθέσεις είναι μεγάλες και η κοινωνική συνοχή έχει μεγάλα ρήγματα. Μεγάλη φτώχια επικρατεί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ενώ αρκετοί λείπουν για «διακοπές» σε φυλακές και εξορίες.
Παρόλα αυτά ο Νίκος Ζαχαριάδης από τη φυλακή στις 30 Οκτωβρίου 1940 στέλνει ανοιχτή επιστολή καλώντας τους Έλληνες να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την νίκη ενάντια στο φασισμό. Τμήμα του ηγετικού μηχανισμού του ΚΚΕ είχε την άποψη της μη συμμετοχής στον πόλεμο «μεταξύ δύο φασιστικών κρατών, εννοούν την Ελλάδα και την Ιταλία) όμως ο Ζαχαριάδης επέδειξε καλά αντανακλαστικά εκφράζοντας την πραγματική βούληση των Ελλήνων κομμουνιστών.
Τα γεγονότα του Ελληνοιταλικού πολέμου με τις περίλαμπρες νίκες των Ελληνικών δυνάμεων είναι λίγο πολύ γνωστά.
Με την επέλαση των δυνάμεων της ναζιστικής Γερμανίας στις 6 Απριλίου του 1941 ξεκινά και η μαύρη περίοδος της κατοχής για τους Έλληνες. Βέβαια για κάποιους δεν ήταν και ιδιαίτερα μαύρη, μιας και επωφελήθηκαν ιδιαίτερα κάνοντας τον μαυραγορίτη, καταληστεύοντας τις όποιες περιουσίες αλλά και τα απλά χρήσιμα αντικείμενα του κόσμου για ένα κομμάτι ψωμί.
Με την εγκατάσταση των Γερμανών στην Αθήνα , διορίζεται και κυβέρνηση συνεργατών τους (κυβέρνηση Τσολάκογλου) ενώ ταυτόχρονα σχηματίζεται στο Κάιρο εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση.
Δειλά δειλά αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτες πράξεις αντίστασης με κορυφαίας ψυχολογικής σημασίας το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους Γλέζο και Σάντα στα τέλη Μαΐου του ’41 μόλις ενάμιση μήνα από την εγκατάσταση των Γερμανών στην Αθήνα.
Οφείλω επίσης να τονίσω την μεγάλη αντίσταση που έδειξαν οι Κρητικοί οι οποίοι κράτησαν μέχρι τα τέλη Μαΐου τις δυνάμεις του άξονα με μεγάλες απώλειες για τους κατακτητές αλλά και πρωτοφανείς σφαγές και καταστροφές ολόκληρων χωριών ως αντίποινα από τους Ναζί. Η μάχη της Κρήτης ιστορικά καθυστέρησε κατά ένα περίπου μήνα την αποστολή επιπλέον χιτλερικών δυνάμεων εναντίον της Σοβ. Ένωσης, γεγονός που θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νίκη των Σοβιετικών.
(Παρά τη σημασία του γεγονότος, αυτό αποσιωπάται στις επίσημες «ιστορίες» της ΕΣΣΔ, όπως και η συμμετοχή γενικά των ελληνικών δυνάμεων στην αντίσταση, ίσως γιατί τελικά η Ελλάδα κατέληξε στο αντίπαλο στρατόπεδο)
Από το Σεπτέμβριο του 1941 μικρές ομάδες αντίστασης δημιουργούνται στην Αθήνα. Είναι φυσική εξέλιξη του δύσκολου χειμώνα που έρχεται για τους κατοίκους των πόλεων (στην επαρχία η ανεύρεση τροφής είναι λιγότερο δύσκολη και η επιβίωση πιο εύκολη).
Εμφανίζονται ακόμη οι «σαλταδόροι», ριψοκίνδυνοι νέοι συνήθως, που σαλτάρουν στα γερμανικά καμιόνια με τρόφιμα και πετάνε στους συνεργούς τους τρόφιμα .
Δεν θα αναφέρω τις μικρές αντιστασιακές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν με εξαίρεση την ΠΕΑΝ του Κ. Περρίκου με κεντρώο προφίλ, μέλη της οποίας ανατίναξαν τα γραφεία της φασιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ. Ο Περρίκος αργότερα πιάστηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε.
Η ΠΕΑΝ στη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944 πήρε το μέρος των Άγγλων και των κυβερνητικών.
Συνεχίζεται…

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ...

Μέγιστη έπληξη ένιωσαν οι νοικοκυραίοι από το τραγικό περιστατικό στη σχολή του ΟΑΕΔ στου Ρέντη.
Φίλοι μου ήταν αναμενόμενο. Από τη μια ο μιμητισμός, από την άλλη η απελπισία, η κουρελιασμένη ζωή και η φτώχια.
Εγώ δεν ένιωσα καμμιά έπληξη. Τα χειρότερα είναι μπροστά.
Κι όταν το πιστόλι θα το κρατάει ο σαραντάρης ή ο πενηντάρης οικογενειάρχης μην νιώσετε πάλι έκπληξη. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί πλέον να ζήσει την οικογένειά του, που δεν μπορεί να σπουδάσει τα παιδιά του, που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις καθημερινές του ανάγκες, δεν έχει πολλά να χάσει. Το ότι η κοινωνία μας ακολουθεί κατά πόδας την Αμερικανική (american dream) δεν είναι τυχαίο. Το ότι η ελπίδα έχει χαθεί, το ότι η πολιτική έχει πλέον απογοητεύσει, ξέρετε που οδηγεί;
Από τη μία στην τυφλή βία και από την άλλη στο φασισμό.
Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν πάλι τη δομή της κοινωνίας και του κοινωνικού κράτους πριν είναι απελπιστικά αργά...

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος ρε φίλε από τότε που αποφάσισες να φύγεις.
Τουλάχιστον ελπίζω να περνάς καλά εκεί πάνω. Η ΠΑΟΚάρα σου πάντως πάει καλά φέτος.
Ελπίζω να τα βλέπεις κι εσύ...
Τίποτα άλλο.

30 ΜΑΡΤΙΟΥ - ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

30 Μαρτίου 1946 – 30 Μαρτίου 1952
Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω άρθρα για την πρόσφατη σχετικά ιστορία της χώρας μας. Με αφορμή την σημερινή μέρα 30 Μαρτίου, θα αναφερθώ στην σημαντικότερη κατ’ εμέ περίοδο αυτή της Κατοχής- Αντίστασης –Εμφυλίου- Συνεπειών.
Η 30η Μαρτίου είναι πράγματι ιστορική μέρα γιατί στο διάστημα που αναφέρω συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα.
Το 1946 στις 30 Μαρτίου, το βράδι, παραμονή των πρώτων εκλογών μεταπολεμικά (το ΚΚΕ είχε δηλώσει ΑΠΟΧΗ) ομάδα ανταρτών επιτέθηκε σε τμήμα Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο, με αποτέλεσμα πολλοί να θεωρούν ως εναρκτήριο λάκτισμα για τον εμφύλιο αυτή την ενέργεια. Στην επίθεση αυτή σκοτώθηκαν αρκετοί χωροφύλακες.
Το 1952 και ενώ έχει τελειώσει ο εμφύλιος τυπικά, εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης με την κατηγορία της κατασκοπείας μια καλοστημένη κατηγορία από τους μηχανισμούς της ασφάλειας αλλά και του παρακράτους που οργίαζε μετεμφυλιοπολεμικά.
Ο Νίκος Μπελογιάννης σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ με συμμετοχή στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος είχε αποσταλεί για οργάνωση του παράνομου τότε ΚΚΕ. Αν και ο πρωθυπουργός Ν. Πλαστήρας είχε εκλεγεί με την υπόσχεση ότι δεν θα γίνουν άλλες εκτελέσεις εφευρέθηκε η κατηγορία της κατασκοπείας, μόνη που ακόμη και σε διεθνές επίπεδο επέφερε την ποινή του θανάτου.

Ρόλο στην εκτέλεση της ποινής έπαιξε και μια περίεργη ανακοίνωση του τότε γραμματέα του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη ο οποίος θεώρησε ψεύτικη την επιστολή του Ν. Πλουμπίδη (επίσης κορυφαίου στελέχους) ο οποίος αναλάμβανε την ευθύνη για τους ανακαλυφθέντες από την ασφάλεια ασυρμάτους του κόμματος, πράγμα που θα γλύτωνε τον Μπελογιάννη και τους συγκατηγορούμενους του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Πλουμπίδης ζητούσε να έρθει στην Ελλάδα και να δικαστεί εκείνος στη θέση του Μπελογιάννη.
Η ειρωνεία στην όλη ιστορία είναι ότι και ο Πλουμπίδης εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα το 1954.
Ο Νίκος Μπελογιάννης έμεινε στην ιστορία και ως «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (έγινε και ταινία) γιατί στη διάρκεια της δίκης του κρατούσε ένα γαρύφαλλο (που του είχε δώσει η σύντροφος και σύζυγός του Έλλη Παππά).
Εδώ κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε πρώτη δίκη που είχε ξεκινήσει,η τιμωρία δεν θα ήταν “θανατική ποινή” λόγω δέσμευσης της κυβέρνησης Πλαστήρα ότι τα «εγκλήματα» του εμφυλίου δεν θα επέφεραν εκτελέσεις. Όμως τρεις μέρες προ της ανακοίνωσης της απόφασης, βρέθηκαν κρυμμένοι ασύρματοι του ΚΚΕ σε σπίτι στην Καλλιθέα και στην Άνω Γλυφάδα οπότε «τεκμηριώθηκε» κατηγορία για κατασκοπεία και ξεκίνησε 2η δίκη με σκοπό την εκτέλεση.
Μικρή λεπτομέρεια αποτελεί το ότι στο 2ο στρατοδικείο δικαστής ήταν και ο Γεωργ. Παπαδόπουλος (ο μετέπειτα δικτάτορας) ο οποίος όμως μειοψήφησε στην απόφαση, γιατί ήταν αντίθετος στην εκτέλεση!! (Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν έχει αποδειχθεί αυτό).
Και μια ακόμη μικρή λεπτομέρεια είναι ότι ακόμη και οι κατακτητές Γερμανοί παρ’ όλες τις θηριωδίες που έκαναν δεν εκτελούσαν την Κυριακή. Οι Έλληνες εκτέλεσαν τον Ν. Μπελογιάννη και άλλους 3 συντρόφους του Κυριακή ξημέρωμα πριν την ανατολή για να προλάβουν τυχόν αντιδράσεις του κόσμου που τότε είχε ξεσηκωθεί.
Ο Εμφύλιος πόλεμος πραγματικά ήταν ένας πολύ άγριος αδελφοκτόνος πόλεμος με πολύ αίμα χυμένο εκατέρωθεν, με τραγικές συνέπειες για την Αριστερά και τους ανθρώπους της (διώξεις, συλλήψεις, βασανισμοί, εξορίες, εκτελέσεις), αναγκάζοντας και χιλιάδες εξ’ αυτών σε αυτοεξορία στις ανατολικές χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ταυτόχρονα χιλιάδες παιδιά, τα περισσότερα από τη Βόρειο Ελλάδα , φυγαδεύτηκαν στις ανατολικές χώρες με το φόβο των συνεπειών του εμφυλίου, στερώντας τη χώρα από ανθρώπινο και επιστημονικό δυναμικό.
Το πώς έφυγαν και το γιατί έφυγαν, καθώς και το αν ήταν σωστή η κίνηση των υπευθύνων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος και κατ’ επέκταση του ΚΚΕ είναι ένα θέμα που θα διερευνήσω σε άλλο άρθρο.
Για σήμερα λοιπόν κάνω μια εισαγωγή στην ταραγμένη αυτή περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα του 1946-1949.
Το τι προηγήθηκε του εμφυλίου, ποιες καταστάσεις οδήγησαν προς τα κει αλλά και ποιες ήταν οι συνθήκες στην Ελλάδα της απελευθέρωσης θα γράψω σε άλλα άρθρα…

ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ...ΤΩΝ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΩΝ....

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ....

Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf BirmanΜουσική: Θάνος ΜικρούτσικοςΠρώτη εκτέλεση: Μαρία ΔημητριάδηΆλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,που απ' τους άλλους θεν παλικαριά κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,

σ' αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,των γραφειοκρατών η φάρα,

στήνει με ζήλο περισσό,στο σβέρκο του λαού χορό,

στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,τους γερμανούς τους προφεσόρους,

που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,

υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,

κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,με ιδεώδεις υποτακτικούς,

που είναι στο μυαλό νωθροί,μα υπακοή έχουν περισσή,τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,

που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβάκι

επαναστάσεις στ' όνειρά του αναζητεί,τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,

κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια,

σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,τους έχω βαρεθεί.

Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,τους έχω σιχαθεί.

Υ.Γ. η εικόνα προέρχεται από το dentnews.net

Για τον Αλέξη, για τους αγανακτισμένους...

Τι να γράψει κανείς τώρα…
Πέρασαν 23 χρόνια, ήμουν 16χρονος μαθητής και τώρα κοντεύω τα 40… Παρόλα αυτά τίποτα δεν άλλαξε τελικά σ’αυτή τη χώρα. Και τότε 15χρονος μαθητής (Καλτεζάς) έπεφτε νεκρός απ’το χέρι του αστυνομικού Μελίστα (να μην ξεχνάμε τα ονόματα) ο οποίος σε 2ο βαθμό αθωώθηκε λόγω «βρασμού ψυχής». Τότε και το γεγονός αυτό είχε συντελέσει σε μια στροφή μου ιδεολογική μακριά από τα κόμματα και τις δομές εξουσίας.
Τώρα βολεμένος σαραντάρης κι εγώ δεν βρίσκω λόγια. Τότε μπορεί ο Μιχάλης να’ταν συμμαθητής μου. Σήμερα ο Αλέξης μπορεί να’ταν γιός μου. Και πιστέψτε με δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη ζωή ενός πατέρα να χάσει το γιό του, πολύ δε περισσότερο να τον δολοφονήσουν…
Το πρωινό της δευτέρας βρήκε τα σχολειά σε ζωηρή κινητοποίηση. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και πραγματικά ενθαρρυντικό νέα παιδιά να διαμαρτύρονται τόσο δυνατά και τόσο μαζικά, αλλά και γονείς να χειροκροτούν στο πέρασμά τους. Σα να γινόταν μια παρέλαση για τον Αλέξη…
Το πράγμα όμως το απόγευμα ξέφυγε. Φοβερά επεισόδια, φωτιές, κάψιμο κτιρίων, πλιάτσικο καταστημάτων, παράλυση της ζωής, ακόμη και το καρουσέλ του συντάγματος δεν γλύτωσε.
Έχοντας περάσει από το χώρο της «οργής» δεν βιάζομαι να κατακρίνω ασυλλόγιστα όσους εξεγείρονται σήμερα. Μπορεί να πουν χίλια δυό σενάρια οι πολιτικάντηδες, οι μεγαλύτεροί μου και οι κομματικοποιημένοι. Τα σενάρια συνομωσίας άλλωστε πάντα ήταν το αγαπημένο των Ελλήνων. Μέχρι και ότι ο ειδικός φρουρός ήταν βαλτός για να πέσει ο Καραμανλής άκουσα ή για να μην ασχολείται ο κόσμος με τα σκάνδαλα (διαλέγετε το σενάριο της αρεσκείας σας).
Δεν είναι έτσι όμως. Αναλογιστείτε ότι εμείς όλοι οι βολεμένοι στους καναπέδες των σπιτιών μας έχουμε ευθύνη. Ποια η ελπίδα για αυτούς τους νέους της οργής; Μήπως ελπίδα είναι το να δεχτούμε την πρόταση Μίχαλου για περικοπή της πενθήμερης εβδομάδας και μοίρασμα της φτώχιας σε περισσότερους;
Μήπως δεν φταίμε κι εμείς για τη γενιά των 700 ευρώ; Δεν φταίμε για τους επιχειρηματίες που «πτωχεύουν» τις επιχειρήσεις τους και δεν δίνουν αποζημιώσεις σε ανθρώπους που δούλευαν για 30 και πλέον χρόνια προσδοκώντας σε μια σύνταξη που θα αργήσει πολύ να έρθει;
Μήπως δεν φταίμε κι εμείς που βλέπουμε απαθείς τις τράπεζες να πλουτίζουν ολοένα και περισσότερο και μετά να τις ενισχύουμε κι από πάνω με χρήμα ζεστό το οποίο όμως δεν υπάρχει για να δωθεί στους χαμηλοσυνταξιούχους ή τους ανέργους;
Το’χα ξαναγράψει παλιότερα. Δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί των δομών εξουσίας (και εμείς οι βολεμένοι) ότι κάποια στιγμή ο πεινασμένος, ο εξαθλιωμένος, ο οργισμένος το μόνο που έχει να χάσει είναι οι αλυσίδες του, και ότι δεν τον ενδιαφέρει ποιανού είναι το σπίτι ή το μαγαζί ή το αυτοκίνητο που καίγεται;;;
Μήπως έχει κανείς σκεφτεί γιατί ένας νέος επιλέγει το «περιθώριο» και τη σύγκρουση; Μήπως εμείς όλοι τον έχουμε απομακρύνει, μήπως τον έχουμε απογοητεύσει με τις επιλογές μας και με τον κόσμο που του παρουσιάζουμε να ζήσει;
Πριν λοιπόν αρχίσετε να βρίζετε τους «αλήτες», τους «αναρχικούς», τα «μιάσματα» αυτής της κοινωνίας αναλογιστείτε το μερίδιο της ευθύνης σας… Ίσως τότε η κριτική σας να είναι διαφορετική και τα σενάρια συνομωσίας θα είναι δύσκολο να βρουν πρόσφορο έδαφος….
Και κάτι τελευταίο: Μην θεωρείτε ότι επειδή σήμερα έχετε έναν καναπέ να ξαπλώνετε και να βλέπετε τα «γεγονότα» θα τον έχετε και αύριο…..