ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 12 ΧΡΟΝΙΑ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ

Πέρασαν 12 χρόνια. 12 χρόνια συνεχούς άσκησης ενός επαγγέλματος που για πολλούς φαντάζει εύκολο και πολύ προσοδοφόρο.
«Κλείνει τρύπες και βγάζει λεφτά». Αυτή είναι η άποψη των περισσοτέρων αγαπητοί μου είτε μας αρέσει είτε όχι.
Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια διδάχθηκα πολλά. Πρώτα απ’ όλα έμαθα να ψυχολογώ σχετικά καλά αυτόν που έρχεται να ζητήσει μια θεραπεία. Πράγμα που νομίζω είναι πολύ σημαντικό και πραγματικά μεγάλο πρόβλημα στην αρχή.
Σιγά σιγά και ενώ η δουλειά ανέβαινε, είδα ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε εύκολα να χάσουμε την μπάλα μέσα από το άγχος μας και την διάθεση για να βοηθήσουμε όσο καλύτερα και όσο πιο άμεσα τον «ασθενή».
Δουλεύουμε πολλές ώρες, δεν δίνουμε ευκαιρίες ξεκούρασης στον εαυτό μας, τα βάζουμε με εμάς τους ίδιους αν κάτι δεν πάει καλά (λες και σε κάθε θεραπεία δεν υπάρχει ποσοστό αποτυχίας), αγχωνόμαστε αρκετά έχοντας να διαχειριστούμε πλειάδα ασθενών, συνεργατών, βοηθών, τεχνιτών, προμηθευτών.

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ
Συν όλων των άλλων τα «μαγικά Σαββατοκύριακα» πολλές φορές έχουμε επιμόρφωση, ή αντιμετώπιση «εκτάκτων» περιστατικών.
Το «εκτάκτων» το βάζω σε εισαγωγικά γιατί μετά από τόσα χρόνια κατάλαβα ότι τα πραγματικά έκτακτα είναι μικρό ποσοστό των κλήσεων για έκτακτο περιστατικό.
Οι ασθενείς μαθαίνουν από μας. Δηλαδή αν τους μάθεις ότι είσαι στη διάθεσή τους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα, κάποιοι θα το «εκμεταλλευτούν» ακόμη και για ένα σφράγισμα που έσπασε και επειδή έχουν ένα γάμο για να πάνε θέλουν εδώ και τώρα αποκατάσταση.
Έναν άλλο διάολο που πολλοί έχουν βάλει στη ζωή τους είναι το κινητό τηλέφωνο που αφειδώς πολλοί συνάδελφοί μου προσφέρουν στους ασθενείς τους δίνοντάς τους το ελεύθερο για χρήση οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.
Είναι αλήθεια ότι σ’ αυτό ήμουν πολύ φειδωλός από την αρχή। Όμως και αυτοί οι λίγοι που στο ζητούν επίμονα «για μια ανάγκη» δεν σέβονται το λόγο τους. (Υπάρχουν πάντα οι ευγενικοί και τζέντλεμαν )

ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Το κινητό τηλέφωνο, μιας και φαντάζει αδιανόητο να πεις σε κάποιον «δεν έχω κινητό», έχει λοιπόν ένα κουμπάκι που λέει off. Αυτό το κουμπάκι μπορείτε να το χρησιμοποιείτε πιο συχνά αν κρίνετε ότι δεν θέλετε ενόχληση. Εγώ εδώ και καιρό το εφαρμόζω κατά κόρον και οφείλω να σας πω ότι κανείς ασθενής μου δεν «έφυγε» επειδή πονούσε και δεν με βρήκε το Σάββατο το βράδι στις 11.30μμ (Άλλωστε πονούσε από την Τετάρτη αλλά έλπιζε ότι θα περάσει).
Τις ώρες που θεωρείτε ότι δεν σας χαλάει να δώσετε συμβουλές ή οδηγίες μπορείτε να το έχετε ανοικτό φυσικά. Θεωρώ όμως λάθος το να το έχετε ανοικτό και να μην απαντάτε σε κλείσεις.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΣΚΕΦΤΕΙ;;;
Τελευταία είχα δύο περιστατικά φίλων που κόντεψαν να «ταξιδέψουν» και λόγω υπερβολικού άγχους. Οι ηλικίες τους κοντά στα 40 λίγο κάτω ο ένας, ελάχιστα επάνω ο άλλος. Το ότι ο ένας εξ αυτών είναι οδοντίατρος, από τους πολύ «μάχιμους», δίνει μια πρώτη απάντηση. Σύμφωνοι, η κληρονομικότητα, ο τρόπος ζωής και οι κακές συνήθειες παίζουν έναν ρόλο. Όμως όλως τυχαίως οι γιατροί και στους δύο πρότειναν την μαγική συνταγή που λέγεται «γράψιμο». Δεν βρίσκω επίσης τυχαίο ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες κατατάσσουν τους οδοντιάτρους στις επικίνδυνες κατηγορίες για πρόωρο και αιφνίδιο θάνατο.
Έτσι λοιπόν, κατάλαβα ίσως λίγο αργά (κάλλιο αργά παρά ποτέ) ότι κάποια λάθη έχουμε κάνει στις εκτιμήσεις μας.
Θεωρώ λοιπόν ότι χρειάζεται συνειδητά λιγότερο άγχος, αλλά μέσα από μια διαφορετική θεώρηση όλης της ζωής…

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια έχω πάρει από άλλους συναδέλφους «μαθήματα ζωής»। Κάποιοι λοιπόν εξ’ ημών θεωρούν ότι η μοναδική προτεραιότητα της ζωής τους είναι η με οποιοδήποτε τρόπο δημιουργία «βιτρίνας». Σπίτια, αυτοκίνητα, εξοχικά και ακριβά ιατρεία. Πολλές φορές έχω ακούσει για γιατρούς που «έχουν κάνει μεγάλη επένδυση» άρα πρέπει να χρεώνουν ακριβά γιατί «προσφέρουν υψηλές υπηρεσίες στους ασθενείς τους».
Πρώτον δεν θεωρώ απαραίτητο ότι ο ακριβός και σούπερ-ντούπερ εξοπλισμός συνεπάγεται «υψηλού επιπέδου παροχή υπηρεσιών» από μόνος του.
Δεύτερον θεωρώ ότι το πιο σημαντικό στοιχείο στην επιτυχία ενός γιατρού είναι η συνολική συμπεριφορά του। Τόσο ως προς τους ασθενείς και τους συνεργάτες του, όσο και προς τον περίγυρό του, είτε πρόκειται για προσωπικό είτε για επαγγελματικό.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ :Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ
Νομίζω ότι η σωστή συμπεριφορά και αντιμετώπιση μπορεί να κάνει ακόμη και ένα λάθος μας να μοιάζει αστείο. Άλλωστε το πρώτιστο προσόν ενός γιατρού πρέπει να είναι ο ανθρωπισμός του.
Βεβαίως δεν σκοπεύω να καθορίσω εγώ τις φιλοδοξίες του κάθε συναδέλφου, άλλωστε οι φιλοδοξίες είναι θεμιτές. Απλά όμως προσπαθώ να θέσω θέμα ισορροπιών στη ζωή. Αυτό που πολλοί ονομάζουν ποιότητα ζωής έχει πολλές αναγνώσεις. Για κάποιους το «έχειν» και το «φαίνεσθαι» είναι το παν. Για κάποιους άλλους η επαφή με την οικογένεια, ο προσωπικός χρόνος, ενώ σε κάποιους τρίτους τα ταξίδια, η καλοπέραση ή η προσωπική προβολή. Τίποτα από όλα αυτά δεν απορρίπτω. Ίσως όμως ο καθένας μας με τις ιδιαιτερότητές του και τις ανάγκες του οφείλει να βρει ξανά τις ισορροπίες του.
Στην πολύπλευρη κρίση που έχει πλήξει τη χώρα μας, εγώ βρίσκω και κάποια θετικά στοιχεία। Πολλοί από μας σκέφτηκαν, προβληματίστηκαν και αναρωτήθηκαν αν έχουν κάνει κάποιες λάθος επιλογές. Το περιβάλλον που πλέον καλούμαστε να ζήσουμε και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, νομίζω ότι δίνει αφορμές για ενδοσκόπηση. Κι αυτό είναι τελικά το μήνυμά μου σε όλους τους φίλους και συναδέλφους μου. Ας ψάξουμε μέσα μας, να επανακαθορίσουμε τις αρχές και τις αξίες μας, να δούμε τη ζωή μας με τις αληθινές ανάγκες μας και όχι τις εκατοντάδες πλασματικές που βάλαμε σωρηδόν τα τελευταία χρόνια στη ζωή μας…

ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΑΝΤΩΣ....
Ξέρω ότι κανείς από μας δεν ήταν στο περιβόητο τραπέζι που έκανε ο κύριος Πάγκαλος όταν «τα τρώγαμε μαζί». Ας δούμε όμως (στέλνοντας εκεί που του πρέπει τον κο Αντιπρόεδρο) τα δικά μας λάθη και παραλείψεις. Το οφείλουμε τόσο στον εαυτό μας όσο και στα παιδιά μας. Στο τέλος τέλος αν γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι μόνο ωφελημένοι μπορούμε να βγούμε….
Αυτό ας το ξεκινήσουμε τώρα! Γι’ αυτό σίγουρα δεν θα μας φταίει κανένα μνημόνιο.
(Σε όσους σπεύσουν να με κατατάξουν κάπου θα συστήσω να περιμένουν λίγες μέρες πριν τις όποιες κρίσεις τους)

ΠΩΣ ΕΙΔΑ ΤΑ ...ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

ΠΩΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ….
Για άλλη μια φορά, μαζόχας βλέπετε, παρακολούθησα μέχρι τέλους τα αποτελέσματα των Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών. Άκουσα αναλύσεις επί αναλύσεων (χαρά στο κουράγιο μου) διάβασα σχόλια και άρθρα σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης…

ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Αρχίζω με το κυβερνών κόμμα: Στον πρώτο γύρο έκανε την πάπια. Νίκησε λέγαν σε δύσκολες συνθήκες, πάντα στις αυτοδιοικητικές εκλογές υπάρχει φθορά της κυβέρνησης, άρα το ΠΑΣΟΚ νομιμοποιήθηκε να συνεχίσει την πολιτική του.
Πονηρά σκεπτόμενοι επειδή έβλεπαν να χάνουν μεγάλο αριθμό περιφερειών το γύρισαν στο «αυτοδιοικητικό της ψήφου» για το 2ο γύρο. Κινδύνευαν να χάσουν 6-7 περιφέρειες (μεταξύ των οποίων η Αττική), ενώ διαφαινόταν πιθανή ήττα (έστω οριακά) στους 3 μεγάλους Δήμους αλλά και στην Πάτρα (από πρώην ΠΑΣΟΚο είναι αλήθεια).

Ξαφνικά μετά το 2ο γύρο, ήταν όλοι τους μες τη καλή χαρά. Λες και τον Καμίνη και τον Μπουτάρη τον εξέλεξε το ΠΑΣΟΚ μόνο, ή τις περιφέρειες τις κέρδισε το ΠΑΣΟΚ μόνο του. Κέρδισε την Πελοπόννησο; Κέρδισε την Αττική, όταν ο πρώτος γύρος του έδωσε 24%; Ας μη γελιόμαστε. Ήταν αναμενόμενο. Όταν κερδίζουν, κερδίζει το κόμμα, όταν χάνουν χάνει ο υποψήφιος.

Η ΝΔ
Κάτι τέτοιο έγινε στη ΝΔ. Ούτε λίγο ούτε πολύ μετά τον πρώτο γύρο, μας είπαν ότι η ΝΔ είναι κυβέρνηση εν αναμονή… Μετά το 2ο μας είπαν ότι στον 1ο γύρο, κέρδισαν σε 33 νομούς. Όπως τους βολεύει δηλαδή. Για τις μετά από 24 χρόνια ήττες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη δεν άκουσα τίποτα. Για τα προσωπικά στοιχήματα του προέδρου Σαμαρά (Δράκος στην Πελοπόννησο και Κικίλιας στην Αθήνα) μούγκα στη στρούγκα. Για το Βατερλώ γαλάζιων βουλευτών και μεγαλοσυνδικαλιστών στους Δήμους τα ίδια (Γκιουλέκας, Βαρβιτσιώτης, Κοκκινούλης, Νασίκας κα)

Κανείς από τους δύο δεν κατάλαβε ότι ο κόσμος μαύρισε τους κομματικούς παντού. Προτίμησε αυτούς που είχαν έναν αέρα ανεξαρτησίας. Αυτούς που συσπείρωσαν γύρω τους ευρύτερες δυνάμεις. Πολλές φορές ετερόκλητες αλλά όχι μονοκομματικές.

Το ΚΚΕ είναι το μόνο που είδε αύξηση ψήφων, έχοντας βάλει εξ’ αρχής θέμα πολιτικού μηνύματος. Άρα επιβραβεύτηκε. Η υπόλοιπη αριστερά σε 3 κομμάτια μετράει κέρδη (Δημ. Αριστερά) και ζημίες (ΣΥΡΙΖΑ, Αλαβάνος).

Ο ΛΑΟΣ έχασε καθαρά! Πλήρωσε ίσως το ΝΑΙ στο μνημόνιο, αλλά και την τσιρίδα του βασικού υποψηφίου κου Γεωργιάδη. Βέβαια βγήκαν να πουν ότι στον Πειραιά πήραν 18% (Μαντούβαλος) λες και όλοι αυτοί είναι δικοί του ψήφοι… Τι άλλο θα ακούσουμε…Είναι γεγονός πως ο ΛΑΟΣ ακροβατεί πλέον μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης με πολλά εσωτερικά προβλήματα (Βορίδης, Βελόπουλος, Γεωργιάδης κλπ).

Ανεξάρτητοι συνδυασμοί (πχ Αμυράς στην Αθήνα και ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις περιφέρειες) ήταν οι πραγματικοί νικητές. Όπως δικαιούνται να χαίρονται οι Χρυσαυγίτες της Αθήνας με 5,5 % περίπου.

Όλα αυτά όμως σκιάζονται από την τρομερά μεγάλη αποχή που στο 2ο γύρο (και λόγω της στάσης του ΚΚΕ) έφτασε κατά τόπους το 60%! Ποτέ δεν συμφωνούσα με αυτούς που θεωρούσαν όλη την αποχή ως συνειδητή αντισυστημική ψήφο. Ένα όμως μεγάλο ποσοστό, φωνάζει ότι «όλοι είναι ίδιοι», ή ότι «άστους να χτυπιούνται, εγώ απέχω».
Παρόλα αυτά θεωρώ ότι σε βουλευτικές εκλογές πάλι ένα τμήμα αυτών θα επιστρέψει στις κάλπες και συνήθως στα κόμματα εξουσίας. Έχει αποδειχτεί πολλές φορές αυτό. Ποιος όμως μπορεί να αγνοήσει ότι 2.500.000 πολίτες δεν πήγαν καν να ψηφίσουν αυτή τη φορά και ότι κάποιοι εκλέχτηκαν από περίπου το 20% του εκλογικού σώματος της Περιφέρειάς τους ή του Δήμου τους;;;

Θα κάνω ιδιαίτερη αναφορά στις νίκες των Καμίνη, Μπουτάρη γιατί έδωσαν πολλαπλά μηνύματα.
Απέδειξαν ότι οι κοινωνίες δεν είναι πρόβατα ή καλύτερα ποίμνιο (και ο νοών νοείτω). Απέδειξαν ότι όταν αισθάνονται ελεύθερες από κομματικούς εναγκαλισμούς θεωρούν καλύτερη την επιλογή τους.
Την ουσία θα την κρίνουν οι πολίτες σε 4 χρόνια. Μακάρι πάντως να έρθει η μέρα που να εκλέγονται οι καλύτεροι άσχετα από κομματικές στηρίξεις και υποδείξεις…

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΣΟΚ....

Με μεγάλες ελπίδες για ανάκαμψη εναπόθεσαν οι Έλληνες πριν ένα χρόνο την διακυβέρνηση της χώρας στο Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.

ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΟΙ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ...
Πολύ πολύ νωρίς φάνηκε ότι τα πράγματα δεν θα ήταν καλά για τη χώρα. Το έλλειμα της χώρας αποδείχτηκε πολύ μεγαλύτερο από αυτό που λεγόταν, χωρίς όμως να πειστεί ο κόσμος ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζε αλλά πιθανόν απέκρυπτε προεκλογικά. (Δήλωση Προβόπουλου λίγους μήνες μετά).
Σιγά σιγά η ελπίδα μετατράπηκε σε φόβο και μετέπειτα σε "τρομοκρατία". Η λέξη "πτώχευση" αιωρούνταν στον αέρα της Πατρίδας μας, από όλα τα επίσημα Ευρωπαικά και Ελληνικά χείλη.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΒΙΑΙΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ
Ο Ελληνικός λαός αναγκάστηκε να μπει σε μεγάλες βίαιες ανατροπές και θυσίες, μερικές εκ των οποίων αποτέλεσαν τη φυσική συνέπεια της 35ετούς διακυβέρνησης της χώρας από πολιτικούς που συμβιβάζονταν με μικρά ή μεγάλα συμφέροντα.
Ο Δημόσιος τομέας σήκωσε υποχρεωτικά το βάρος των βίαιων αλλαγών, ενώ η αγορά πάγωσε από τον φυσιολογικό φόβο που έφερε η απειλή πτώχευσης. Ταυτόχρονα, απεργίες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις έδωσαν την εικόνα μιας χώρας σε εμφύλια διαμάχη...
...Και ταυτόχρονα ένας ορυγμαδός πληροφοριών, περί "αναδιάρθρωσης του χρέους", περί spreads, ασφάλιστρα ομολόγων, swap, κλπ...
Ο μέσος πολίτης σήκωσε τα χέρια ψηλά. "Μα καλά που ζούσαμε τόσα χρόνια; Τόσο πλαστή ήταν αυτή η ευδαιμονία μας;" και γιατί μας άφησαν τόσο πολύ να πιστεύουμε την ψεύτικη εικόνα, γιατί μας ωθούσαν σε δανεισμό ώστε "να πάρει μπροστά η ατμομηχανή της ανάπτυξης, η οικοδομή και οι τράπεζες"; γιατί μας άφηναν στο σκοτάδι;
Μήπως γιατί έτσι θα γινόταν πιο εύκολο το γκρέμισμα κάθε έννοιας κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικού κράτους; και πως γίνεται τα χρήματα να τα τρώγαμε όλοι μαζί όταν οι περισσότεροι δεν ζυγίζουμε ούτε όσο το ένα μπούτι του κυρίου Πάγκαλου;
Η ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ δεν έφερε αλλαγές μόνο στο δημόσιο. Προετοιμάζει και μεγάλες αλλαγές και στον ιδιωτικό τομέα και μάλλον κερδισμένοι δεν θα είναι οι εργαζόμενοι...

ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΜΟΝΟ ΣΤΡΑΒΑ...
Επειδή δεν μ'αρέσει να είμαι μονολιθικός και να βλέπω μόνο τα στραβά, δεν μπορώ να μην επικροτήσω αλλαγές που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και 40 χρόνια στην Ελλάδα.
Καταργήσεις και συγχωνεύσεις υπηρεσιών και οργανισμών σφραγίδων με δεκαδες υπαλλήλους-φαντάσματα, απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων, προσπάθεια περιορισμού του κόστους των φαρμάκων για τα ταμεία, προσπάθεια ενιαίων προμηθειών στα νοσοκομεία, θέσπιση ως κακούργημα της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής, αλλαγές στους Δήμους όπου γινόταν το πάρτι της κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος, καθιέρωση του πόθεν έσχες για όλους, άνοιγμα της χώρας σε αραβικά και κινεζικά κεφάλαια αρκεί να συνεπάγεται και αύξηση των ελληνικών εξαγωγών και άνοδο του τουρισμού μας, εκτός από αόριστες επενδύσεις και εύρεση ρευστού για δανεισμό...
Ειδικά βέβαια για τη φοροδιαφυγή και φοροκλοπή είναι απαραίτητο να πιαστούν και τα μεγάλα ψάρια (από μικρά χορτάσαμε) γιατί ρυθμίσεις τύπου περαίωσης μόνο αυτό δεν εγγυώνται...
Σταμάτησε επιτέλους το άρρωστο καθεστώς των συμβασιούχων στο δημόσιο, ενώ το ότι πλέον το δημόσιο δεν αποτελεί το ιδανικό όνειρο του καθενός δεν με στεναχωρεί καθόλου. Σαφώς και αναγνωρίζω αξιολογώτατους υπαλλήλους στο δημόσιο που αδικούνται. Αδικούνται όμως πρωτίστως από την εικόνα που δίνουν οι υπηρεσίες του δημοσίου, που χωρίς λάδι δεν δουλεύει τίποτα...
Αλλάζει για πολλοστή φορά το σύστημα στην Παιδεία, αυτή τη φορά όμως φαίνεται μια σωστή κατεύθυνση, στην υγεία γίνεται προσπάθεια πάταξης του παράνομου πλουτισμού γιατρών μέσω εταιριών, χωρίς όμως να διαφαίνεται μια αξιοπρεπέστερη αντιμετώπιση των πολλών γιατρών που δουλεύουν άπειρες ώρες για να βγει το σύστημα εφημεριών και φροντίδας ασθενών, με άπειρες ελλείψεις σε προσωπικό.
Καθιερώθηκε η απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς χώρους, χωρίς όμως να ληφθεί υπ'όψιν και το δικαίωμα των καπνιστών (δεν καπνίζω προσωπικά) να συχνάζουν σε μέρη που να επιτρέπεται το κάπνισμα. Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος που λέει :τότε να γίνει προαιρετική και η χρήση της ζώνης ασφαλείας στα αυτοκίνητα... δύσκολη επιλογή αλήθεια...
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι με τον περιορισμό των οικονομικών των πολιτών, πέφτει απότομα η κατανάλωση γενικότερα, άρα η προσδοκώμενη αύξηση των εσόδων από τις αυξήσεις φόρων, φπα κλπ εξανεμίζεται, ενώ οι επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο πιο συχνά...

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Το πιο μεγάλο θέμα που έχει προκύψει πλέον είναι η μεγάλη αναξιοπιστία των πολιτικών. Κανείς πλεόν δεν πιστεύει κανένα και νομίζω ότι αυτό θα εκφραστεί στις κάλπες της 7ης Νοεμβρίου. Άλλωστε πάντα οι κάλπες των δημοτικών εκλογών αποτελούσαν εύκολη οδό διαμαρτυρίας.
Νομίζω ότι η πλειοψηφία του κόσμου βρίσκεται παγιδευμένη. Από τη μια η τρομοκρατία της πτώχευσης, από την άλλη η τρομοκρατία του Μνημονίου. Όλοι δε, ομολογούν ότι έρχεται νέο σκληρότερο μνημόνιο. Αν δεν υπάρξει λοιπόν άμεσα ελπίδα και προοπτική ανάπτυξης στον κόσμο, νομίζω ότι το παιχνίδι έχει χαθεί για την κυβέρνηση ακόμη και για τις σχεδιαζόμενες αλλαγές που πράγματι θα ωφελήσουν τη χώρα...

ΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΕ 2 ΟΨΕΙΣ....

ΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΕ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ….

Αυτές τις μέρες στην ενιαία πλέον Γερμανία, γίνονται εορτασμοί για τα 20 χρόνια από την επανένωση της Γερμανίας μετά την πτώση του «Τείχους» και την κατάρρευση της Λαοκρατικής Γερμανίας (πρώην ανατολική Γερμανία).

Σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε στις πρώην ανατολικές δημοκρατίες, βρέθηκε ότι σε μεγάλα ποσοστά οι πολίτες των χωρών αυτών θεωρούν ότι με το τότε καθεστώς περνούσαν καλύτερα απ’ ότι σήμερα.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Μια άλλη ματιά στους αριθμούς δείχνει την αλήθεια των ευρημάτων. Δεκάδες εργοστάσια έκλεισαν αφού πρώτα είχαν πωληθεί σε ιδιώτες (αποκρατικοποίηση το λέμε) και αφού είχαν επιχορηγηθεί με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μεγάλο εργοστάσιο της Ανατολικής Γερμανίας που μετά από 15 χρόνια, και ενώ είχε 34000 εργαζομένους, πήρε επιχορηγήσεις, απέλυσε περίπου 20000 και κατέληξε με 2000 τους οποίους απέλυσε τελικά δηλώνοντας πτώχευση…

Το επίπεδο εκπαίδευσης, κάτι που ήταν δωρεάν για όλους στις χώρες αυτές, για ένα μεγάλο τμήμα των Ανατολικογερμανών έπεσε τραγικά, ενώ για παροχές υγείας η ιδιωτικοποίηση έφερε τα αποτελέσματα που ξέρουμε όλοι μας. Για τη στέγη να μη μιλήσουμε καλύτερα. Οι άστεγοι το μαρτυρούν. Ενώ η έξαρση της πορνείας και των ναρκωτικών έδωσαν τη μεγαλύτερη χαρά στις διάφορες μαφίες…

ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΙΣ ΤΩΡΑ;

Πολλοί θα αναρωτηθούν: Μα καλά, η γραφειοκρατία, η έλλειψη ελευθερίας, καταναλωτικών αγαθών, η φίμωση των αντιφρονούντων, οι πολιτικοί κρατούμενοι; Πού τα πας όλα αυτά;

Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι ο καπιταλισμός τα έχει λύσει αυτά τα θέματα; Μήπως σήμερα εμείς στην Ελλάδα για παράδειγμα, δεν έχουμε κατευθυνόμενη δημοσιογραφία και πληροφορία, δεν έχουμε πολιτικούς κρατούμενους, γραφειοκρατία, ανισότητες στη μεταχείριση των πολιτών, νεόπλουτους και καρχαρίες κάθε είδους;

WIND OF CHANGE;;;

Τελικά νομίζω ότι πολλές φορές όταν δεν μπορείς να αποδείξεις, ότι αυτό που έφερες δεν ήταν «a wind of change» αλλά μια από τα ίδια με άλλο πρόσωπο, καλύτερα να μην το πανηγυρίζεις κιόλας…

"ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"

« Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο»…

Η σχέση αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη σχέση, που μόνο ένας ΑΕΚτζής μπορεί να καταλάβει.

Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς δεν ανήκει πλέον οριστικά στο σώμα της ΑΕΚ. Με μια αντρίκια απόφαση υπέβαλλε την παραίτησή του, διευκολύνοντας το έργο της διοίκησης και των οπαδών που πλέον χάνουν την εύκολη καραμέλα του καταστροφέα Μπάγιεβιτς.

Για όποιον δεν έχει ζήσει τις μαγικές στιγμές του 1978 και 1979 αλλά και τα ανεπανάληπτα σκηνικά της επταετίας 1988-1995 δεν μπορεί με τίποτα να καταλάβει γιατί συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν εδώ και 15 χρόνια τώρα στην αγαπημένη μου ομάδα. Είχα την ευτυχία να είμαι παρών σε πολλές από τις ευτυχισμένες εκείνες στιγμές. Έζησα το μαγικό δίδυμο Μαύρου- Μπάγιεβιτς αλλά και τον στρατηλάτη Ντούσαν των 4 τίτλων και αρκετών κυπέλλων, της πρώτης εισόδου σε ομίλους του τσάμπιονς λίγκ, της αποθέωσης του επιθετικού ποδοσφαίρου, με μια Ελλάδα ολόκληρη να στήνεται στις τηλεοράσεις να παρακολουθήσει την μαγεία της ΑΕΚ του Μπάγιεβιτς! Μόνο με τον μεγάλο μπασκετικό ΑΡΗ του Γκάλη έχει γίνει αυτό.

ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΕΚ;

Είναι αλήθεια αυτό που λένε πολλοί ότι η ΑΕΚ δεν είναι κανενός. Η ΑΕΚ όμως εκείνης της περιόδου ήταν σε πολύ μεγάλο ποσοστό δημιούργημα του Σερβοέλληνα προπονητή. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος της ΑΕΚ δέθηκε τόσο πολύ μαζί του. Μια αγάπη – λατρεία που σίγουρα ελάχιστοι έχουν νιώσει στη ζωή τους. Δεν είναι τυχαίο το σύνθημα «ΑΕΚ- ΝΤΟΥΣΑΝ » που δονούσε όλη την Νέα Φιλαδέλφεια κάθε φορά που η ομάδα έβαζε γκολ.

Εδώ ακόμη και ο φίλος μου ο Δημήτρης ο Χατζηχρήστος, ο ιστορικός ηγέτης της original21 έδωσε το όνομά του στο παπάκι που κυκλοφορούσε.

Σε ένα μεγάλο πλήθος κόσμου, θα βρεις πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες. Μέσα στους ΑΕΚτζήδες υπάρχουν ψυχές και ψυχές…

Σε κάποιους η «προδοσία» του 1996 έμεινε τόσο βαριά χαραγμένη στην ψυχή τους που δεν κατάφεραν να το ξεπεράσουν. Ο πρίγκιπας των τότε χρόνων, έγινε ο μισητός βάτραχος.

Ποτέ δεν ήμουν μέσα σε αυτούς που κουνούσαν πεντοχίλιαρα, που έβριζαν μάνες γυναίκες, πατρίδες και ότι μπορούσε να πονέσει.

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ 1996;

Σαφώς λυπήθηκα τότε, αλλά πάντα πίστευα ότι ο αγαπημένος μας Ντούσαν θα έβγαινε κάποτε να μιλήσει, για το τότε, γιατί –τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια – όλοι ξέρουν ποια ήταν η σχέση του με τον τότε μεγαλομέτοχο Μιχάλη Τροχανά…

Τελικά αυτό ποτέ δεν έγινε! Στην πρώτη επιστροφή του Μπάγιεβιτς στην ΑΕΚ, ζητήθηκε επίμονα η συγνώμη του για ότι έγινε. Ήταν προφανές ότι με κρύα καρδιά δέχτηκε κάτι τέτοιο, όταν είχε υποστεί μερικούς από τους χειρότερους εξευτελισμούς που θα μπορούσε να δεχτεί άνθρωπος. 18 μήνες άντεξε τότε ο Ντούσαν εν μέσω βατράχων, πανό και άλλων γελοιοτήτων μερίδας οπαδών. Σημειώνω ότι οι πιο πολλοί από αυτούς που έκαναν όλα αυτά δεν είχαν καν ζήσει τον Μπάγιεβιτς, ούτε σαν παίκτη ούτε σαν προπονητή. Το ίδιο ισχύει και για τις φετινές γελοιότητες με αποκορύφωμα την επίθεση του καλοκαιριού στο φιλικό με την Καλλιθέα.

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΦΥΓΕΙ...

Νομίζω ότι ήταν το οριακό σημείο. Τότε έπρεπε να φύγει ο Μπάγιεβιτς. Με ψηλά το κεφάλι να πάρει το καπελάκι του και να φύγει. Σκέφτηκε όμως ότι θα τον κατηγορούσαν ότι άφηνε την ομάδα εν μέσω προετοιμασίας στα κρύα του λουτρού.

Ό, τι όμως και να έκανε κάτι θα έβρισκαν να του προσάψουν. Άλλωστε η κατάσταση ξαναγινόταν άρρωστη, και αυτό για 3^η φορά η ομάδα δεν το άντεχε. Τα διαρκείας έπεσαν στις 12000 από 17500, ενώ ο τυπικά πρόεδρος κ. Αδαμίδης, ενώ ήταν φανατικός πολέμιος του Μπάγιεβιτς λίγο πριν αναλάβει, ξαφνικά το γύρισε στο «στηρίζουμε τον προπονητή»…

Ο ΟΧΛΟΣ ΔΙΨΑΕΙ ΓΙΑ ΑΙΜΑ

Ο Πέτρος Παππάς που απέμεινε ο μόνος υποστηρικτής του Μπάγιεβιτς σίγουρα κατάλαβε ότι ο όχλος διψάει άλλη μια φορά για αίμα. Κι έτσι όλα έμοιαζαν προδιαγεγραμμένα όταν την κακή εμφάνιση με την Κέρκυρα στην αρχή του πρωταθλήματος διαδέχθηκαν η ισοπαλία εντός με τον αστέρα και η ήττα από το Βόλο. Πολλά μπορεί να πει κανείς για διαιτησίες, προβλήματα , ελλείψεις παικτών, αλλά αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα.

Το θέμα ήταν πως φέτος ο Μπάγιεβιτς ήταν με το πιστόλι στον κρόταφο, με μια μεγάλη μεν -αλλά χωρίς φωνή -μερίδα οπαδών να τον στηρίζει και κανέναν άλλο.

Διοίκηση, παίκτες και «φανατικοί» εναντίον του.

ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΕΚΤΖΗΣ...

Αν δεν είσαι ΑΕΚ δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε τη «χαρά» των original ούτε την λύπη των υπολοίπων… Άρρωστη κατάσταση. Πάντα έτσι ήταν η ΑΕΚ. Το θυμάμαι καλά τη δεκαετία του ’80 όταν η ΑΕΚ μετά την εποχή Μπάρλου, πέρασε τα «πέτρινα χρόνια».

Το θέμα είναι πως για κάποιους ευτυχώς και για κάποιους δυστυχώς, ο Ντούσαν έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο ΑΕΚ. Ούτε καν ο Μελισσανίδης δεν είναι πλέον ικανός να φέρει πίσω τον «πρίγκιπα με το άσπρο άλογo». Η ιστορία στην ΑΕΚ επαναλήφθηκε και βγήκε συνεχώς φάρσα.

ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ Η ΜΠΑΛΛΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ORIGINAL...

Δεν τα βάζω με την original άλλωστε αναγνωρίζω πολλά καλά σε μεγάλη μερίδα της με έργο αφανές που λίγοι γνωρίζουν, άλλωστε η εικόνα του "κακού" Χατζηχρήστου, είναι μαγική εικόνα, δεν υπάρχει πραγματικά για όσους ξέρουν. Όμως δυστυχώς original δεν είναι μόνο ο Χατζηχρήστος, κι ούτε θα κρίνω εγώ ποιοί ανήκουν σε κάθε σύνδεσμο. Αυτό ας το λύσουν οι ίδιοι οι σύνδεσμοι...

Πάντως όσο προδοτικό είναι να αφήνεις την ομάδα σου για έναν ανταγωνιστή, άλλο τόσο κακό είναι να μη στηρίζεις τον προπονητή (και κατ'επέκταση την ομάδα) δημιουργώντας συνέχεια κλίμα τρομοκρατίας στους αγώνες. Για όποιον η ΑΕΚ είναι πάνω από πρόσωπα, στηρίζει την ομάδα και μόνο...

Εγώ θα κρατήσω την καλή εικόνα του πρίγκιπα του Νερέτβα, κόντρα σε όλους τους φίλους μου που σήμερα μέσα στην λύπη τους για το 3-1 από το Βόλο, «πανηγυρίζουν» την παραίτησή του! Ίσως να έμαθα να συγχωρώ πιο εύκολα αυτούς που με έκαναν κάποτε χαρούμενο, ίσως γιατί δεν δέχομαι ότι τελικά υπάρχουν ΑΕΚτζήδες που επειδή δεν υποστηρίζουν εμπράκτως το Βόλεϊ, το χάντμπολ και την ξιφασκία δεν είναι ΑΕΚτζήδες. Όποιος έχει κλάψει έστω και μια φορά γι’ αυτή την ομάδα μπορεί να καταλάβει.

Τα άλλα είναι λόγια εντυπωσιασμού των ΑΕΚαράδων (κατά το Ελληναράδων)…

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Παρακολούθησα μέρες τώρα τις αντιδράσεις των συναδέλφων μου στα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων, σχετικά με την μετάβαση ασθενών στα Σκόπια για οδοντιατρικές εργασίες…

Πραγματικά αν εξαιρέσω κάποια ελάχιστα σωστά επιχειρήματα όλα τα άλλα μου θύμισαν κάποιους που ανακαλύπτουν την Αμερική το 2010.

Η μετακίνηση ασθενών και μάλιστα οργανωμένα στα Βόρεια σύνορα της χώρας γίνεται εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες είτε στη Βουλγαρία είτε στα Σκόπια. Δεκάδες άρθρα και ανακοινώσεις έχουν γραφτεί τα προηγούμενα χρόνια… Το αποτέλεσμα ίδιο, άλλωστε πάντα υπήρχε και υπάρχει «ιατρικός τουρισμός» σε διάφορες χώρες.

ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΚΑΝΑΝ

Και η Ελλάδα έχει κατ’ εξοχήν ωφεληθεί από ασθενείς που ερχόντουσαν στην Ελλάδα για να φτιάξουν δόντια (ειδικά από τη Γερμανία και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης) με βασικό κριτήριο την τιμή. Αν κάποιος μου πει και για την καλή δουλειά των Ελλήνων οδοντιάτρων, θα τον ρωτήσω αν θεωρεί τους Έλληνες οδοντιάτρους (στο σύνολο) καλύτερους από τους Γερμανούς συναδέλφους;

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΜΕ

Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι τα ΜΜΕ δεν ενδιαφέρονται για τυχόν «δίκαια αιτήματα» κάποιου κλάδου, αλλά για τον εύκολο εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και την διαμόρφωση κλίματος. Άλλωστε είναι σίγουρο ότι η προβολή τέτοιων θεμάτων αποσκοπεί σε μια γενικότερη «πτώση» τιμών και στην Ελλάδα , με πρόσχημα την κρίση και την περικοπή των οικονομικών δυνατοτήτων των Ελλήνων.

Ο ΜΕΣΟΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;

Εκείνο που νομίζω ότι έχει να κάνει κάθε οδοντίατρος είναι να προσδιορίσει ευκρινώς ποιες είναι οι τιμές που ανταποκρίνονται στην εργασία του και στα κοστολόγιά του και χωρίς περικοπές στην ποιότητα των υλικών να προσπαθεί για την πιο σωστή εργασία. Για μένα αυτά τα δύο (συνδυασμός τιμών και ποιότητας) κρατούν τον ασθενή στο ιατρείο, γιατί έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι η πλειοψηφία των ασθενών όταν είναι ικανοποιημένοι, δεν φεύγουν από το ιατρείο για λίγα ευρώ…

Αρκετοί επίσης σκέφτονται ότι η υγεία δεν είναι ρούχο για να το παζαρεύουν, υπάρχουν όμως και κάποιοι που έχουν αυτή τη νοοτροπία. Εδώ ο γιατρός οφείλει να κρίνει αν αξίζει να ενδώσει στο «παζάρι» ή να επιμείνει στην πρότασή του έστω και με τον κίνδυνο να «χάσει» τον ασθενή. Πολλές φορές πάντως η αποδοχή του παζαριού, μεσοπρόθεσμα δεν έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα για το γιατρό.

Δεν μπορεί ο Έλληνας οδοντίατρος να πέσει στις τιμές των βαλκάνιων συναδέλφων. Αυτό είναι βέβαιο, αν θέλει να διατηρήσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο παροχής υπηρεσιών. Διαφορές σε τιμές ενοικίων, υλικών και μισθών είναι μόνο κάποιοι από τους παράγοντες που καθιστούν αδύνατη την θεαματική πτώση των τιμών.

Από κει και πέρα σε καιρούς κρίσης ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και να βρει τρόπους διατήρησης της πελατείας του και αύξησης των εσόδων του.

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Τίθεται όμως κι ένα θέμα που για μένα έχει σοβαρές προεκτάσεις. Το θέμα της διαφήμισης, καθότι θεωρητικά στην Ελλάδα απαγορεύεται στους γιατρούς η διαφήμιση. Βέβαια δεν έχω δει ποτέ να υπάρχουν σοβαρές κυρώσεις σε όσους βγαίνουν σε τηλεοράσεις ή εφημερίδες, πολύ δε περισσότερο στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ όπου τα πράγματα είναι σαφώς πιο μπερδεμένα, παρότι ο σύλλογος έχει σαφώς ορίσει τον τρόπο προβολής στο ίντερνετ, την απαγόρευση διαφήμισης και προσφορών.

Έτσι διάφοροι ζητούν την απελευθέρωση της διαφήμισης στις ιατρικές υπηρεσίες.

Αυτό ενέχει φοβερά μεγάλο κίνδυνο να ισχύσει ο νόμος της ζούγκλας και μεταξύ των γιατρών και των κέντρων με αποτέλεσμα σίγουρα τελικά επιζήμιο για τη δημόσια υγεία, γιατί ξέρουμε όλοι καλά τι εστί «προσφορές» και πολύ χαμηλές τιμές τουλάχιστον μέσα στη χώρα μας…

ΜΙΑ ΠΡΟΤΡΟΠΗ…

Τελειώνοντας θα’ θελα να προτρέψω όλους τους συναδέλφους να προσπαθούν συνεχώς για το καλύτερο βελτιώνοντας συνεχώς το επίπεδό τους, και σκεπτόμενοι πάντα και τις δύσκολες οικονομικές συγκυρίες όλων ιδιαίτερα των χαμηλόμισθων και συνταξιούχων. Καμιά φορά το να μειώσουμε το προσωπικό μας κέρδος δεν είναι κακό, διευκολύνοντας κάποιον συνάνθρωπό μας.

ΚΗΔΕΙΑ ΜΑΛΛΟΝ, ΠΑΡΑ ΓΙΟΡΤΗ!

Ο απολογισμός

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα κάνω έναν μικρό απολογισμό πεπραγμένων της Δημοκρατίας μας, που πλέον έγινε 36 ετών. Δυστυχώς κάθε χρόνο όλο και περισσότερο απογοητεύομαι.
Άραγε για αυτή τη Δημοκρατία πάλεψαν οι αντιδικτατορικές οργανώσεις;
Γι’ αυτή τη Δημοκρατία κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο αρχικά οι γνωστοί «300 προβοκάτορες» και μετά όλοι αυτοί οι νεολαίοι, σε καρδιά και σώμα;
Γι’ αυτή τη Δημοκρατία γιόρτασε εκείνο το βράδι της 24ης Ιουλίου του 1974 ο Ελληνικός λαός;
Γι’ αυτή τη Δημοκρατία έγιναν εκείνες οι ανεπανάληπτες συναυλίες στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο το 1975;
Γι’ αυτή τη Δημοκρατία έφαγαν ξύλο ο Παναγούλης, ο Καράγιωργας και εκατοντάδες άλλοι επώνυμοι και μη;
Γι’ αυτή τη Δημοκρατία γνώρισαν τα ξερονήσια χιλιάδες δημοκρατικοί πολίτες;
Γι’ αυτή τη Δημοκρατία ψήφισε το 1981 ο λαός;
Κύλησε πολύ νερό στο μύλο της Δημοκρατίας. Δόθηκαν ελευθερίες, πέρασαν χρόνια με «λαϊκές κατακτήσεις», με δικαιώματα και απεργίες, με νέους αγώνες και νέους θεσμούς. Έγιναν βήματα μπροστά…
Όμως…

Σε αδιέξοδο ξανά...
Φτάσαμε ξανά στο αδιέξοδο…
Συμφέροντα επί συμφερόντων. Ομάδες και ομαδούλες. Ημέτεροι και βολεμένοι. Λαμόγια και κλεφταράδες. Μπλε και πράσινοι κόκκοι… αναμίχτηκαν και έγιναν ροζ, ίσως και μαύροι!
Παντού κομπίνες. Κάθε λίγο και ένα σκάνδαλο, κάθε μέρα και μια κατάχρηση δημοσίου χρήματος. Από όλους. Όποιος μπορούσε να βάλει το χέρι στο μέλι, μικρό ή μεγάλο βαζάκι αδιάφορο, το’ βαζε. Και χρέη… Χρέη παντού, αρκεί να μην έχουμε «πολιτικό κόστος»! Λέξη να σου πετύχει ρε φίλε! Τι σημαίνει πολιτικό κόστος; Κάνω κακό στον τόπο στην πατρίδα μου, αρκεί να μην χάσω ψηφαλάκια;;; είναι δυνατόν;
Υπονόμευση! Της ίδιας της Πατρίδας, των ίδιων των παιδιών μας, του ίδιου του μέλλοντός μας. Περίπου ένα εκατομμύριο οι δημόσιοι υπάλληλοι επίσημα πλέον. Σε μια χώρα ενεργού δυναμικού το πολύ τεσσάρων εκατομμυρίων (το πολύ επαναλαμβάνω..)
Να βάζεις ισόβια στους πρωταιτίους της 21ης Απριλίου και να τους δίνεις χάρη για "ανήκεστο βλάβη" και να κυκλοφορούν ελεύθερα τα μεγαλολαμόγια της Δημοκρατίας. Να εξαντλείς την αυστηρότητα των νόμων σου σε μικροκλεφτρόνια και πρεζάκια και να αφήνεις ατιμώρητους μεγαλοοφειλέτες και καρχαρίες με απαλλακτικά βουλεύματα! (Δεν τα λέω εγώ, ο επιθεωρητής Δημόσιας διοίκησης τα λέει).

Αηδία και Ντροπή
Και Αηδία! Και Ντροπή! Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ντρέπονται για αυτούς που ανέβασαν στην εξουσία! Και μετανιώνουν, αλλά πιστεύουν στη Δημοκρατία βλέπεις. Σου λένε «δε μπορεί» κάτι θ’ αλλάξει! Και τίποτα δεν αλλάζει. Μόνο τα χρώματα, τα κοστούμια που γίνονται όλο και πιο «φιρμάτα» και οι «ημέτεροι». Πότε οι δικοί μου, πότε οι δικοί σου! Αυτοί που είτε έτσι, είτε αλλιώς, αρμέγουν το δημόσιο ταμείο. Κι ο Έλληνας κάθε μέρα όλο και περισσότερο, συνηθίζει και μεταλλάσσεται. Γίνεται πιο ανθεκτικός στις κομπίνες και πιο εφευρετικός σε μικρές και μεγάλες λαμογιές,γιατί παίρνει γραμμή από το κεφάλι!
Και έτσι όλοι μαζί πιασμένοι χέρι χέρι χορεύουν το χορό, μα είναι Χορός του Ζαλόγγου!
Ξεφτίζουν οι ιδέες, ξεφτίζουν οι αρχές, ξεφτίζουν οι αξίες. Κι όσοι παραμένουν εκεί, είναι γραφικοί, ρομαντικοί και ΜΑΛΑΚΕΣ!
Ναι ρε! Έτσι αισθάνονται όσοι δεν βάζουν το χέρι στο μέλι.

Διαφθορά, διαπλοκή και εξαγορά συνειδήσεων
Γιατί νιώθουν ότι 36 χρόνια τώρα έστρωναν το έδαφος για μια άλλη Χούντα,που δεν επιβάλλεται με τα όπλα αλλά με το χρήμα! Με τη διαφθορά και την εξαγορά.
Και δίνουμε το δικαίωμα στα αποβράσματα του παρελθόντος να τολμάνε να σου κάνουνε συγκρίσεις! Και να σου λένε:
«Κοίτα τη Δημοκρατία σου φιλαράκο! Καλύτερη ήταν η 7ετία!». Κι όλο και περισσότεροι (χωρίς να ξέρουν, χωρίς να το σκεφτούν) αναφωνούν, «Πού’σαι Παπαδόπουλε;» (Είναι σαν κι αυτούς που προτείνουν να πτωχεύσουμε για να λυθούν τα προβλήματά μας).
Κάποιοι λοιπόν, τους το έδωσαν το δικαίωμα. Κι όσο περνά ο καιρός και εξασθενεί η μνήμη τόσο δίνεται τροφή στο αυγό του φιδιού να μεγαλώνει και πλέον κοντεύει να σπάσει. Κι αν σπάσει, το φίδι θα ξεπεταχτεί!

Υπάρχει Οδυσσέας;
Μα πια,δεν θα ξέρουμε αν πρέπει να πάμε με τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη!!! Εκτός αν υπάρξει ο Οδυσσέας που θα οδηγήσει το καράβι στην Ιθάκη!