ΕΛΛΗΝΕΣ!!!
Έλληνες! Ένας λαός φοβερός! Έχει απ’όλα, όπως το σουβλάκι!
Τι ακούω ο κακομοίρης τον τελευταίο καιρό! Κι όλα είναι «εμπιστευτικές πληροφορίες»! Φίλος έδωσε σε φίλο τριαντάφυλλο με φύλλο!
Είναι δεδομένο ότι μετά τις τελευταίες εξελίξεις με το ΔΝΤ η ανησυχία όλων είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος μεσαίου ή μικρότερου εισοδήματος που να μην ανησυχεί για το αύριο. Για τα παιδιά του, για τα εγγόνια του, για τον ίδιο…
Αυτή λοιπόν την ανησυχία έρχονται να επιτείνουν συνεχώς οι «φήμες»!
Χαμός! Τι χρεοκοπίες, τι έξοδος απ’την ευρωζώνη, τι επιστροφή στη δραχμή, μόνο χιλιάρικα δεν μας έδειξαν ακόμη στην κάμερα για να μας πείσουν ότι όπου να’ναι επιστρέφουμε στη δραχμούλα μας. Την παλιά καλή δραχμή όπως λένε!
Μέχρι και πολλά γκρουπ στο φέισμπουκ έχουν φτιαχτεί με αυτή την απαίτηση!

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ…
Τελευταία έγινα κι εγώ αποδέκτης τέτοιων εμπιστευτικών φημών. Τι να σκεφτείς όταν ένας καλός σου φίλος σου μεταφέρει τις δήθεν αποκλειστικές πληροφορίες;
Τι να σκεφτείς όταν συστηματικά μερικά ΜΜΕ και εκδοτικά συγκροτήματα προωθούν τα σενάρια χρεοκοπίας και επιστροφής στη δραχμή;

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ
Μου’χε πει κάποιος πριν καιρό πόσα χρήματα έχουν παίξει κάποιοι στη Χρεοκοπία της Ελλάδας. Πώς τώρα εγώ να μην τα συνδέσω όλα αυτά; Όποιος έχει παίξει έστω και μια φορά στοίχημα ξέρει τι σημαίνει μια απόδοση 1:100 ή 1:1000 (πριν κάνα χρόνο τόσο ήταν η απόδοση).

Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Και θα με ρωτήσεις μα καλά δεν ανησυχείς ρε; Πως δεν ανησυχώ; Όταν ακούω συνεχώς «Λύκος στα πρόβατα» είναι λογικό να τον περιμένω να έρθει κάποια στιγμή που όλοι πλέον δεν θα πιστεύουν τίποτα. Όμως δεν πανικοβάλλομαι ώστε να μην συμβάλλω κι εγώ στα σχέδια των άλλων. Συνεχίζω όμως να ελπίζω ότι αυτός ο λαός θα καταλάβει ότι όλο αυτό το σκηνικό είναι πλαστό, ότι η επιστροφή στη δραχμούλα μόνο ευτυχή δεν θα τον κάνει, εκτός από το να κρατάει στα χέρια του τη Μπουμπουλίνα και το Μεγαλέξανδρο.

ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ;;;
Θα θυμίσω λοιπόν ότι εκείνες τις παλιές καλές εποχές εμείς που δεν ήμασταν πλουσιόπαιδα, λέγαμε σε κάνα θείο που πήγαινε στο εξωτερικό να μας φέρει κάποια ηλεκτρονική συσκευή γιατί εδώ ήταν πανάκριβη. Το ίδιο γινόταν για ρούχα, ομπρέλες, ποτά, ακόμη και τσιγάρα. Μήπως λοιπόν τώρα έχει κανείς αναρωτηθεί τι παράγει πλέον αυτή η χώρα εκτός από «τουρισμό» και κάποια αγροτικά προϊόντα;

Πού είναι οι Ελληνικές βιοτεχνίες και βιομηχανίες; Πού είναι τα ελληνικά προϊόντα; Είναι αλήθεια ή όχι ότι εισάγουμε ακόμη και καρφίτσες ακόμη και μανταλάκια;
Επιστροφή στη δραχμή σημαίνει και υποτίμηση έτσι; Αλλιώς δεν έχει λόγο! Άρα αυτόματα όλα τα προϊόντα και αγαθά θα υποστούν αυτόματη επιβάρυνση όσο και το ποσοστό της υποτίμησης.

Αντίστοιχο θα είναι και το ποσοστό μείωσης των αποταμιεύσεων τουλάχιστον! Άρα όλοι οι Έλληνες θα γίνουν αυτόματα φτωχότεροι. Και για να προλάβω και άλλους, δεν υπάρχει περίπτωση να παρθούν πίσω τα ασφαλιστικά, εργασιακά και μισθολογικά μέτρα σε περίπτωση χρεοκοπίας, αναδιάρθρωσης ή όπως αλλιώς θέλουν να το πουν.

ΓΙΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΛΙΓΟ…
Πολλές εταιρίες θα πτωχεύσουν, πολλοί θα μείνουν άνεργοι, κάποιες άλλες θα φύγουν από τη χώρα, ενώ τα δάνεια ως γνωστόν θα παραμείνουν με το λιγότερο, τα αυξημένα επιτόκια της δραχμής!
Επίσης το ότι έστω διαγράφουμε το χρέος, δεν σημαίνει ότι κάθε μήνα δεν χρειάζεται να πληρώνει το κράτος τα έξοδά του! Άρα πάλι θα ξαναρχίσει η ταρίφα να γράφει από την αρχή γιατί το κράτος θα’ναι ούτως ή άλλως μείον και με την διόγκωση του δημόσιου τομέα δεν νομίζω να πιστεύει κανείς ότι θα ανταποκριθεί στους μισθούς και τις δαπάνες, εκτός αν γίνει και μια γενναία αναδιάρθρωση μισθών εννοείται προς τα κάτω! Και αλήθεια δεδομένου ότι κανένας δεν θα πληρώνει φόρους, από πού το κράτος θα πληρώνει; Από δανεισμό; Ποιος θα δανείζει μια χρεοκοπημένη χώρα;;;

ΕΛΛΗΝΕΣ=ΛΙΓΟ ΑΠ ’ΟΛΑ
Λοιπόν φίλοι πριν ρουφήξετε οποιαδήποτε φήμη και την αναπαράγετε καθίστε και σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό που αναπαράγετε. Αν τελικά σας κάνει καλό αυτό.
Και μιας και ένα άλλο προνόμιο του λαού μας είναι να γινόμαστε κάθε φορά ειδικοί (σεισμολόγοι, διεθνολόγοι, ιστορικοί, οικονομολόγοι κλπ) ας διαβάζουμε πολλές πηγές και όχι μόνο τους επαγγελματίες καταστροφολόγους και πατριδοκάπηλους που κυκλοφορούν πάρα πολύ ειδικά στο διαδίκτυο, στα μπλογκς στα μειλς και αλλού…

Μην ξεχνάτε τελικά ότι η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1930,ευνοήθηκε ιδιαίτερα από την οικονομική κρίση και το κραχ του 1929. Κατάληξη ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος των ναζιστών-φασιστών.
Συνδέσεις και συμπεράσματα δικά σας.

Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΝΤ...

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα• είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ...

Αυτές τις μέρες διαβάζω πολύ… Απόψεις, άρθρα, καταγγελίες, βιβλία.
Ακούω και τους γνωστούς μου και τους φίλους μου. Κάποιοι απ’ αυτούς, κραυγάζουν, κάποιοι προβληματίζονται, άλλοι αδιαφορούν. Μιλάω και με Έλληνες του εξωτερικού. Αλλά και με πολλούς ασθενείς μου από πολλά επαγγέλματα και κοινωνικούς χώρους.
Κοινή διαπίστωση όλων η μεγάλη απογοήτευση. Και οργή!
Απογοήτευση γιατί μια κυβέρνηση μόλις 7 μηνών με δυνατή λαϊκή εντολή, δεν εκμεταλλεύτηκε τη δύναμή της να πάρει μέτρα έγκαιρα, μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας στον κόσμο που την εμπιστεύτηκε αλλά και στον ελληνικό λαό κατ’ επέκταση. Προτίμησε την επικοινωνιακή τακτική του τσαμπουκά προς τις αγορές και την προσπάθεια παροχών στους ασθενέστερους ενώ έβλεπε συνεχώς ότι υπήρχε κλίμα επίθεσης εναντίον της χώρας, του νομίσματος αλλά και της Ευρώπης και μάλιστα καλά οργανωμένο. Έτσι μέχρι πριν 15 μέρες διαβεβαίωνε τον Έλληνα, ότι τα μέτρα αρκούν για το 2010, ότι θα καλύψουμε τις ανάγκες μας από τις αγορές και άλλα φαιδρά.
Οργή μεγάλη γιατί για άλλη μια φορά φαίνεται ότι οι βασικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση της οικονομίας θα τη βγάλουν καθαρή, άντε με μια μομφή του στυλ «πολιτική ευθύνη». Για ποινική ευθύνη, ούτε κατά διάνοια. Και όταν οι πρωταίτιοι της δικτατορίας κάθισαν τουλάχιστον 20 χρόνια μέσα (κάποιοι και παραπάνω), δεν είναι δυνατόν οι πρωταίτιοι της οικονομικής καταστροφής της χώρας να μην καθίσουν ούτε μία ώρα μέσα…
Και είμαι πεπεισμένος, πως αν γινόταν κάτι τέτοιο με 2 ή 3 πολιτικούς, τότε ο κόσμος θα δεχόταν πιο ομαλά τα μέτρα. Τα μικροεπεισόδια με Αλογοσκούφη στο Λονδίνο, με Βουλγαράκη στο Κολωνάκι, αλλά και με τον πρώην πρόεδρο της Βουλής Κακαλαμάνη στην Πανεπιστημίου, δείχνουν ασυγκράτητη οργή του απλού κόσμου. Κι αν κάποιοι την πέφτουν στον Απόστ. Κακαλαμάνη, μια από τις εξαιρέσεις του πολιτικού κόσμου, τότε περιμένετε λίγο ακόμη…
Η χθεσινή ιστορική συμφωνία γκρέμισε τα πάντα και οδήγησε τους Έλληνες στην ομαδική φοβία.
Αυτή είναι η μια πλευρά. Οι αντιδράσεις λίγο πολύ αναμενόμενες, απεργίες, διαδηλώσεις, προσπάθεια διατήρησης των κεκτημένων, μέχρι και καλέσματα για κοινωνικές επαναστάσεις.
Πολλοί δε πρόθυμοι να χαϊδέψουν τα αυτιά όλων όσων είχαν συνηθίσει αλλιώς. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, μεγαλοσυνδικαλιστές. Ειδικά αυτοί οι τύποι της ΑΔΕΔΥ που δείχνουν πραγματικά γραφικοί, διεκδικώντας να παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα στο δημόσιο τομέα.

Από την άλλη συζητώντας με πιο ψύχραιμους μου επισημαίνουν το τι ακριβώς σημαίνει στάση πληρωμών και χρεοκοπία μιας χώρας. Είμαι σίγουρος ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου ούτε καν έχει σκεφτεί για μια στιγμή τι μπορεί να σημαίνει χρεοκοπία για μια χώρα και ειδικά για την Ελλάδα. Μια χώρα που βρωμά από το κεφάλι, βρωμά όμως και από το σώμα και τα πόδια.
Ο Δημόσιος τομέας με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, γιγαντώθηκε και έγινε όνειρο ζωής για κάθε απαίδευτο και κάθε λογής τεμπέλη. (Δεν θεωρώ βέβαια συλλήβδην τεμπέληδες όλους όσους εργάζονται εκεί, όμως ένα ικανό ποσοστό δυστυχώς έχει τον τιμητικό τίτλο).
Ο δανεισμός έγινε τρόπος ζωής, ενώ ο εύκολος πλουτισμός έγινε όνειρο ζωής. Μια δουλίτσα με το δημόσιο κι όλα καλά. 10 ευρώ η αρχική σύμβαση, 50 ευρώ το τελικό κόστος κι όλοι ικανοποιημένοι. Ο διευθυντής, ο μεσάζων, ο επιχειρηματίας…
Οι πελατειακές σχέσεις ανδρώθηκαν και για να βρεις κρεβάτι σε νοσοκομείο, έπρεπε να βάλεις βύσμα, βουλευτή.
Σε κάθε συναλλαγή με το δημόσιο έπρεπε να υπάρχει και το φακελάκι. Χωρίς λαδάκι η μηχανή δεν δούλευε καθόλου.
Το στοίχημα λοιπόν που μπαίνει είναι το κράτος τώρα θα διορθωθεί; Γιατί γι’ αυτό δεν χρειάζονται μειώσεις μισθών και δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Χρειάζεται βούληση πολιτική. Να καθίσουν 2-3 στο σκαμνί, να πάνε και κάποιοι μέσα, να απολυθούν 5-6 και μετά τα πράγματα γίνονται πιο απλά
Και οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν κι αυτοί μεγάλες ευθύνες. Προκλητικός τρόπος ζωής με εισόδημα στα όρια της φτώχιας, προκαλεί. Και ήδη έγιναν επιθέσεις σε πολυτελή οχήματα στη Θεσσαλονίκη.
Τι άλλο αναμένεται; Αύξηση της βίας (κλοπές, συμπλοκές, τραυματισμοί, απαγωγές, φόνοι!) Η φτώχεια πάντα φέρνει τέτοιες συνέπειες και ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης αυτών των εκδηλώσεων.
Όλο αυτό μου μοιάζει με ένα πείραμα με αβέβαιο αποτέλεσμα.
Γιατί δυστυχώς όλοι ομολογούν ότι απλά το πρόβλημα μετατέθηκε κατά περίπου τρία χρόνια, ίσως λιγότερο. Το χρέος της Ελλάδας θα αυξηθεί στο 150% του ΑΕΠ λένε τα αισιόδοξα σενάρια, δηλαδή 30% πάνω από τώρα. Βέβαια λένε ότι με τις περικοπές θα μπορούν να μειώσουν αρκετά το έλλειμμα άρα θα μπορούν πλέον να αποπληρώνουν και μέρος του χρέους. Τίποτα όμως δεν είναι βέβαιο στην επίτευξη των στόχων, και πιθανόν θα χρειαστούν νέα μέτρα που θα δώσουν και την χαριστική βολή στην ήδη νεκρή οικονομία. Ίσως για άλλη μια φορά να ευημερούν οι αριθμοί και να πένονται οι πολίτες.
Τελικά μένει να δούμε και ποιες θα είναι οι αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας, γιατί χωρίς επιστροφή στην αναπτυξιακή πορεία δεν γίνεται τίποτα…Πάλι τα ίδια θα γίνουν και πάλι για κάποια σκληρά μέτρα θα συζητάμε μετά από 2-3 χρόνια. Και θύματα θα’ ναι και πάλι τα γνωστά υποζύγια μισθωτοί και συνταξιούχοι.
Τελικά αν με ρωτήσεις θεωρώ σαφώς άδικα τα μέτρα άλλωστε με τα δικά τους στοιχεία οι περικοπές μισθών και συντάξεων θα επιφέρουν έσοδα λιγότερα ίσως του 1 δις. Το όφελος εστιάζεται στη διάσωση των ταμείων την οποία όμως και πάλι βλέπω χλωμή μετά το μαζικό κύμα φυγής από το δημόσιο, και τα χιλιάδες εφάπαξ που θα κληθεί να καταβάλει το ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων. Εδώ η λογική του «σώζων εαυτών σωθήτω» δυστυχώς είναι καταστροφική.
Και τα άλλα ταμεία όμως πάνε χάλια. Και μεγάλο μερίδιο σ’ αυτό το χάλι έχει η απόφαση για επένδυση των αποθεματικών σε ομόλογα δομημένα και μη, γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν μεγάλο ποσό ομολόγων του δημοσίου στο χαρτοφυλάκιό τους με αποτέλεσμα σε πιθανή πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους να βρεθούν στον αέρα. Θα υπενθυμίσω ότι παλιότερα τα αποθεματικά των ταμείων ήταν σε προθεσμιακές καταθέσεις. Γι’ αυτό εδώ πρέπει να τονίσω ότι δεν μπορεί να ζητάμε (κάποιοι εξυπνάκηδες από εμάς) την οικιοθελή πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας.
Πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει κατάρρευση και του τραπεζικού συστήματος με ότι αυτό συνεπάγεται για τους καταθέτες. (Οι τράπεζες κατέχουν σημαντικό μερίδιο των ελληνικών ομολόγων)Ταυτόχρονα σημαίνει παύση πληρωμών, επιστροφή στη δραχμή που θα έχει απέναντί της σκληρά νομίσματα με ισοτιμία πολύ μεγαλύτερη της σημερινής, με συνεχείς υποτιμήσεις και με πλήρη εξαθλίωση των εργαζομένων και συνταξιούχων. Βέβαια υπάρχει και η άποψη που λέει ότι έτσι θα ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα (ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα). Όμως μάγκες λάθος στόχευση κάνετε. Δεν φταίει ο Γερμανός ή ο Γάλλος για το Ελληνικό πρόβλημα. Οι Έλληνες φταίνε για το πρόβλημά τους, είτε είναι οι πολιτικοί, είτε τα λαμόγια μικρά και μεγάλα είτε όποιος θέλετε (εκτός από σας βέβαια)
Όταν έχω λοιπόν αυτό το πιστόλι στον κρόταφο (μήπως αυτό εννοούσε η κυβέρνηση) τότε δεν μπορώ παρά να «υποστώ» τα νέα μέτρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν αντιδρώ.
Το θέμα της λαϊκής επανάστασης δεν το βλέπω πλέον πιθανό, λόγω και του τρόπου ζωής που μας έμαθαν και μάθαμε τόσα χρόνια. Άντε να κάνουμε επανάσταση για το 2ο DVD της Τζούλιας αν βγει σε ακριβή τιμή, για τα εργασιακά και ασφαλιστικά το βλέπω δύσκολο.
Άλλωστε δεν ήταν της μόδας η «απολιτική» στάση ζωής; Δεν ήταν η συμβουλή των μεγαλύτερων το «παιδί μου μην ασχολείσαι με την πολιτική»; Ειδικά η συμμετοχή σε κόμματα ήταν κάτι σαν το διάολο αυτοπροσώπως! Όσοι ξέφυγαν από το γενικό πλάνο ήταν δακτυλοδεικτούμενοι (αυτός είναι πασόκος, αυτός νεοδημοκράτης, αυτός αριστερός κλπ) Μόνο σε μια περίοδο μεταξύ 1984-1989 υπήρξε έντονος χρωματισμός με τα γαλάζια και τα πράσινα καφενεία αλλά και τις σημαίες στα μπαλκόνια. Μετά θες από απογοήτευση, θες από φόβο, θες από αηδία ο κόσμος κλείστηκε στο καβούκι του. Και δεν ενδιαφερόταν. Άφησε τις τύχες του στα χέρια των άλλων. Των λαμογιών και των παρατρεχάμενων. Ξέρετε αυτών των τύπων που κόλλαγαν αφίσες και βρέθηκαν γενικοί γραμματείς υπουργείων, βουλευτές και υπουργοί.
Τώρα λοιπών ζητάμε από αυτόν τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Δύσκολο! Γιατί τώρα η νοοτροπία του «μακριά από τον κ…ο μου κι ας είναι 5 πήχες» έχει εδραιωθεί. Και κοινωνική αλληλεγγύη δεν υπάρχει. Άσε το γείτονα να καίγεται. Δεν πειράζει. Λες και η φωτιά δεν θα έρθει σε σένα.
Τελικά αν θέλετε ένα συμπέρασμα δεν θα σας ικανοποιήσω. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Ξέρω ότι οδηγούμαστε σε μια ζωή παλιότερων εποχών, σε μια βίαιη προσαρμογή προς τα πίσω, όμως μέσα σ’ αυτόν το ορυμαγδό, μπορώ να βρω και μερικές θετικές πλευρές σε σχέση με τον τρόπο ζωής μας μέχρι σήμερα.
Εύχομαι μέσα σ’ αυτή τη Βαρβαρότητα, Καλό κουράγιο σε όλους μας γιατί θα χρειαστεί, και περίσκεψη πριν εκφράσουμε τα δίκαια βίαια συναισθήματά μας.

ΓΙΑ ΤΗΝ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967...

Κάθομαι και διαβάζω πολλά βιβλία περί της σκοτεινής περιόδου των πραξικοπημάτων (δεν ήταν ένα μόνο το Πραξικόπημα). Μεταξύ αυτών και βιβλία των ίδιων των πρωταιτίων (συγνώμη κε Παττακέ για μένα είστε πρωταίτιοι κι όχι πρωτεργάτες).
Κάποιοι φίλοι μου, μου βάζουν πολλές φορές το θέμα αν νομίζω ότι τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα με όλη αυτή τη ρεμούλα που αντιμετωπίζει ο τόπος από τους επαγγελματίες της πολιτικής που ανέλαβαν μετά τη μεταπολίτευση. Αν είναι καλύτερο να χρεωκοπήσει μια χώρα από μια πλαστή δημοκρατία. Για το αν τελικά οι δικτάτορες ήταν αγαθοί γιατί δέχτηκαν να "σαπίσουν" στη φυλακή ενώ από τους πολιτικούς που πλούτισαν από τη "δημοκρατία" δεν πάνε φυλακή ούτε για επίσκεψη που λένε στη μονόπολη.
Στο τέλος των πολλών αληθινών διαπιστώσεών τους μου βάζουν το ερώτημα αν είναι καλύτερη αυτή η στραβή, στρεβλή δημοκρατία από τη δικτατορία των πραξικοπηματιών που από όσα λένε (και μπορεί και να'ναι κι έτσι) δεν πλούτισε κανένας τους.
Η απάντησή μου λοιπόν θα δωθεί με ένα πραγματικό γεγονός (πλήρη στοιχεία στη διάθεση οποιουδήποτε).
Έτυχε να επισκεφτώ φίλους στην Ανατολική Αττική και αποφασίσαμε να μείνουμε σε ένα ξενοδοχείο που μας πρότειναν ως απλό, οικονομικό και κοντινό, για ένα βράδι που θα βρισκόμασταν εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή έπαθα κάτι με το που το αντίκρυσα. Ψιλοπαρατημένο, πιο πολύ με κουφάρι ξενοδοχείου έμοιαζε παρά με τόπο διαμονής το 2010. Η συνέχεια όμως ήταν ενδιαφέρουσα. Το ξενοδοχείο αυτό ήταν επάνω στο κύμα, είχε χτιστεί επί Χούντας, και ένας εκ των πρωταιτίων περνάει εκεί όλο το καλοκαίρι του, φιλοξενούμενος του ευγνομωνούντος ξενοδόχου (έχετε ακούσει τίποτα περί θαλασσοδανείων επί χούντας;).
Στην άθλια είσοδο του ξενοδοχείου δεκάδες αποκόμματα εφημερίδων με αναφορές στην 21η Απριλίου και φωτογραφίες των πραξικοπηματιών, αλλά και σύγχρονων υποψηφίων βουλευτών με φιλοχουντικά κόμματα. Το αποκορύφωμα είναι το μεγάλο τραπέζι στην είσοδο με πολλά βιβλία πρωταιτίου της Χούντας προς πώληση.
Έκανα και μια μικρή κουβέντα με τον ξενοδόχο που με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου αναρωτήθηκε:
-Γιατί να φοβηθώ; Δεν μπορεί ο καθένας να πιστεύει ότι θέλει; Άλλοι λένε ότι είναι κομμουνιστές, εγώ δεν μπορώ να λέω ότι είμαι "δεξιός";
- Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά της Δημοκρατίας του απάντησα. Ότι ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει και να το εκφράζει ελεύθερα ακόμη και μέσα σε ένα ξενοδοχείο. Φοβάμαι ότι επί "επαναστάσεως του '67" κανείς αριστερός δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι ανάλογο!
Χαιρέτησα ευγενικά και έφυγα.
Αυτή λοιπόν είναι και η απάντησή μου σε κάθε ερώτημα περί της 21ης Απριλίου. Όλα τα υπόλοιπα δέχομαι να τα συζητήσω. Αυτό όμως το δικαίωμα το οποίο έχω και εξασκώ κι αυτή τη στιγμή γράφοντας ένα κείμενο σε μπλογκ, δεν το χαρίζω σε καμμιά δικτατορία...
Η φοβερή ειρωνία της μικρής αυτής ιστορίας είναι ότι ο ξενοδόχος αποδείχτηκε μακρινός συγγενής μου από τη μεριά της μητέρας μου...
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=69243

Η ΦΟΥΣΚΑ ΕΣΚΑΣΕ...

Μάγκες η φούσκα που λέγεται Ελλάδα έσκασε! Το ποιος φταίει και το τι φταίει πλέον ανήκει στις αναλύσεις. Το θέμα είναι ότι για άλλη μια φορά οι πολλοί θα υποχρεωθούν να καλύψουν τις "αγαθές πράξεις" και των λίγων.
Δεν πειράζει όμως. Πάντα μέσα από μια κρίση η Ελλάδα βγαίνει ενισχυμένη. Έστω και βίαια οι Έλληνες θα μάθουν να αξιολογούν καλύτερα τις ανάγκες τους και θα αλλάξουν έστω και υποχρεωτικά συνήθειες και τρόπο ζωής. Ίσως να'ναι ένα θετικό σημείο της κρίσης αυτό.
Για να μην παρεξηγηθώ, το'πα και στην αρχή. Οι πολλοί που φταίνε από λίγο ως καθόλου θα πληρώσουν τα σπασμένα των λίγων που φταίνε πολύ. Όμως πάντα έτσι δυστυχώς συμβαίνει. Τώρα οι κακοί κηδεμόνες μας είναι εδώ. Και δεν σηκώνουν τσαμπουκάδες.
Η τυχερή γενιά (έτσι μας λέγανε) που δεν έζησε πόλεμο, δικτατορίες κλπ, θα κληθεί τώρα να πληρώσει. Κι ακόμη περισσότερο η επόμενη γενιά ,που θα ζήσει σε ένα πρωτόγονο εργασιακό περιβάλλον, σε μια χώρα με μειωμένες κοινωνικές παροχές και δημόσια αγαθά.
Και εκείνο που με στεναχωρεί είναι, που δεν μπορώ πια, να φωνάξω:
Εμπρός αδέλφια βοηθάτε να σηκώσουμε τον Ήλιο πάνω από την Ελλάδα!

30 λεπτα με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας

Εχω γράψει πολλές φορές για την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον υφέρπων φασισμό που τείνει να κατακυριεύσει τον κόσμο ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα.
Σήμερα θα επιχειρήσω κάτι που μπορεί να ξενίσει. Θα περιγράψω μια βόλτα μου με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας ένα Σάββατο απόγευμα…
Επέλεξα να μην κινηθώ με τον ηλεκτρικό για λόγους ταχύτητας και έτσι πήρα το μικρό μου αυτοκινητάκι να κατέβω μέχρι την περιοχή της Ομόνοιας. Απογευματινές ώρες οι δρόμοι είναι άδειοι, τα μαγαζιά σχεδόν όλα κλειστά.
Στο μυαλό μου γυρίζει η σκέψη του πού θα αφήσω το αυτοκίνητο. Να μπω προς τα Εξάρχεια; Μήπως όμως δεν είναι καλή ιδέα τώρα με τις συλλήψεις τόσων ατόμων ως μέλη του επαναστατικού αγώνα;
Να πάω προς την Αριστοτέλους ή την 3ης Σεπτεμβρίου; Να αφήσω κάποια ψιλά μέσα στο αυτοκίνητο; Να πάρω μαζί μου την άδεια κυκλοφορίας να μην υπάρχει μέσα στο ντουλαπάκι;
Καλά πέριξ της Ομόνοιας δεν το σκέφτομαι καν με όλα αυτά που ακούς κατά καιρούς.
Κάνω το σταυρό μου και επιλέγω τη Σολωμού κοντά στην Πατησίων. Έχει και δυο-τρία θέατρα εκεί κοντά, ε, Σάββατο απόγευμα όλο και κάποιοι θα είναι γύρω εκεί, ίσως δεν είναι τόσο επικίνδυνο.
Κατεβαίνω, κλειδώνω, να βάλω συναγερμό (λες και θα τον ακούσω εκεί που θα’μαι) – ίσως όμως αποτρέψει τον επίδοξο διαρρήκτη.
Ξεκινάω από την Πατησίων προς την Ομόνοια. Ελάχιστοι τουρίστες με κοντομάνικα και πολλοί έγχρωμοι στο δρόμο. Γωνία Πατησίων και Χαλκοκονδύλη λίγοι άντρες των ΜΑΤ κοιτώντας απειλητικά σε στάση έτοιμων προς δράση.
Τα μικρομάγαζα που υπάρχουν μέχρι την Ομόνοια ή κλειστά ή χωρίς πελάτες.
Περπατώ κοιτώντας γύρω μου. Λίγο πριν στρίψω την Πανεπιστημίου προς Ομόνοια κοιτώ μέσα στη στοά. Ενοικιάζονται καταστήματα. Πρέπει να’ναι πολλά χρόνια που έχω να δω ξενοίκιαστο μαγαζί εκεί μέσα. Ίσως και ποτέ μου να μην θυμάμαι ενοικιαστήριο εκεί.
Στρίβω την Πανεπιστημίου και κατευθύνομαι στην πλατεία της Ομόνοιας. Πολλοί Πακιστανοί με απλωμένες πετσέτες και κελεμπίες στο πεζοδρόμιο. Οι υπόλοιποι από όλες τις φυλές του κόσμου. Πολωνοί, Αλβανοί, Πακιστανοί, Αφγανοί ασιάτες γενικά. Έλληνες όχι πάνω από 4-5. Και πρεζάκια! Πολλά πρεζάκια να τρεκλίζουν. Ένας ζητάει λεφτά σχετικά επίμονα από μια κυρία. Εκείνη φοβισμένη προσπαθεί να απαλλαγεί από το νεαρό.
Στα περίπτερα έχω την εντύπωση ότι τα ξενόγλωσσα έντυπα (ιδιαίτερα των βαλκανικών χωρών) είναι αισθητά περισσότερα από τα Ελληνικά. Να και κάτι ενδιαφέρον! Η πρώτη έκδοση των Κυριακάτικων φύλλων είναι ήδη εδώ… Να θυμηθώ να πάρω κανα-δυό μετά…
Περπατώ πλέον στην Αθηνάς. Το σκηνικό το ίδιο. Πακιστανοί στα πεζοδρόμια, ελάχιστα μαγαζιά ανοιχτά. Ο Κωτσόβολος μάλλον έχει εδώ το πιο υποβαθμισμένο μαγαζί του. Βρώμικο απ’έξω και με παλιά σχεδίαση.
Φτάνω στο Δημαρχείο. Ακούω παντού άγνωστες σε μένα γλώσσες. Να και πέντε μελαμψές όμορφες κοπέλλες που ανεβοκατεβαίνουν σε ένα υπόγειο, κάτι δεν μου αρέσει, κανένα διακριτικό, κανένα σημάδι του τι ακριβώς είναι εκεί κάτω…
Να’μαι τώρα στη Βαρβάκειο. 5-6 πακιστανοί καθαρίζουν σε ένα χασάπικο. Το αφεντικό κάθεται και τους κοιτάει. Στοίβες από άδειες κούτες, πεταμένες χύμα η μία πάνω στην άλλη. Μια βιτρίνα με αθλητικά παπούτσια χωρίς ρολλά μου κάνει αίσθηση. Καλά σκέφτομαι: Αύριο το πρωί θα υπάρχουν τα παπούτσια στη βιτρίνα ή θα τη βρει σπασμένη ο ιδιοκτήτης; Τολμηρό τον κόβω…
Φτάνω στο μοναστηράκι. Συναντώ τους γνωστούς μου. Κατευθυνόμαστε στη στοά του Αττάλου. Πανυγήρι. Άλλος κόσμος. Γεμάτα καφέ, εστιατόρια, εκατοντάδες κόσμος, ως επί το πλείστον Έλληνες. Και αλλοδαποί, αλλά τουρίστες βασικά. Μικροπωλητές έγχρωμοι αλλά όχι πάρα πολλοί. Και το τουριστικό τρενάκι.
Στην επιστροφή η Πατησίων είχε πλέον και άλλη ατραξιόν. Από την Πλ. Αμερικής ως τα Άνω Πατήσια δεκάδες έγχρωμες πόρνες στον κεντρικό δρόμο να περιμένουν τους πελάτες τους.
Γιατί έκανα όλη αυτή την κουραστική περιγραφή; Μα γιατί θέλω πάντα να βλέπω την αντίθετη άποψη. Είναι καιρός τώρα που παρατηρώ σε αρκετούς γνωστούς και φίλους μια στροφή στη συμπεριφορά τους έναντι των μεταναστών γενικά.
Ήθελα να βάλω λίγο τον εαυτό μου στην θέση του Αθηναίου που έτυχε ή επέλεξε να ζει στο κέντρο και τις συνοικίες κοντά στο κέντρο.
Δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα απειλή ή φόβο, σίγουρα όμως δεν αισθάνθηκα άνετα. Και σίγουρα είχα μια ανησυχία σε κάποια σημεία.
Ξέρετε όταν είμαστε έξω από το χορό πολλές φορές πολλά τραγούδια λέμε.
Κοιτώντας σήμερα τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης παρατηρώ μια αύξηση της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Αυτό θυμίζει λίγο την προ του Β’ Παγκοσμίου πολέμου περίοδο. Βέβαια τότε δεν ήταν το πρόβλημα η μετανάστευση, αλλά η μεγάλη οικονομική κρίση.
Στην Ελλάδα λοιπόν αυτό το διάστημα, ισχύουν και τα δύο. Και κρίση και πρόβλημα μετανάστευσης. Υπάρχουν και οι αισιόδοξοι που λένε ότι οι μετανάστες θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω της κρίσης, μιας και οι δουλειές λιγοστεύουν και η ανεργία ενισχύεται. Βέβαια ξεχνούν τις πραγματικές συνθήκες στις χώρες προέλευσης.
Το θέμα της μετανάστευσης το σήκωσε προεκλογικά πολύ ο ΛΑΟΣ και λιγότερο η ΝΔ που ένιωθε να χάνει ψήφους «νοικοκυραίων» προς τα άκρα.
Παρά την εντύπωση που εξακολουθώ να έχω ότι οι έλληνες είναι λαός ανεκτικός θεωρώ ότι πλέον το θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια σωστή στρατηγική και ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση.
Χωρίς κορώνες πατριωτισμού και κινδυνολογίας ας μην δημιουργούμε άλλα γκέτο, και ας προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης για όλους με προοπτικές ένταξης όσων μπορεί να αντέξει το κράτος.
Σκέψεις που δεν ξέρω αν μπορούν να υλοποιηθούν, αλλά σίγουρα το κράτος οφείλει να επιδιώκει την ποιότητα ζωής τόσο των γηγενών όσο και των αλλοδαπών κατοίκων του. Σε σχέση με τους μη νόμιμα εισελθόντες (δεν συμπαθώ καθόλου τον όρο λαθρομετανάστες) χρειάζεται κοινή συμφωνία και πολιτική όλων των κομμάτων με σκοπό τον περιορισμό του φαινομένου, αλλά και την σωστή αντιμετώπισή του.

ΜΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ...

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ BLOG ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΙΟ. ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ΣΕ ΟΛΑ ΑΠΟΛΥΤΑ...

Παιδί της 10ετίας του ‘60 μεγάλωσα σε μια φοβισμένη φτωχή οικογένεια…. που το μόνο που ήξερε να λέει ήταν :
ΜΗ ΜΙΛΑΣ!!!!!!!!

Δεν έχεις καμιά δουλειά εσύ να μιλάς.
Θα είσαι σωστή, έντιμη, εργατική, υπάκουη … δεν θα ανακατεύεσαι στα πολιτικά, δεν θα αντιμιλάς και κανένας δεν θα σε πειράξει!
Ναι κανένας δεν πείραξε … τότε…. εμένα και άλλους χιλιάδες σαν και μένα!!!
Παντρεύτηκα μικρή τελειώνοντας το Λύκειο…. και ο πατέρας μου θεώρησε ότι αφού ήμασταν φτωχοί…. οι σπουδές ήταν όνειρο μακρινό….
Έκανα μια οικογένεια δουλεύοντας από τα 18 μου και δεν προλάβαινα να δω ούτε ΕΜΕΝΑ…. σκλάβα των υποχρεώσεων έμεινα μακριά από τα κοινά… εν υπνώσει… για σειρά ετών…
Με τρέξιμο και παρακάλια η μητέρα μου κατάφερε να με “εξασφαλίσει” να με “βολέψει” στο Δημόσιο….
Μπήκα λοιπόν αγνή σ’ ένα χώρο κανιβάλων… ταγμένων… έμμισθων ψηφοφόρων να δουλέψω με όλη μου την εργατικότητα … και μου είπαν …….
“Χαλάρωσε χαλάς την πιάτσα”… ” καρφώνεις τους προηγούμενους” “πιο σιγά” “χαλαρά”.
Πήγα να σηκώσω ανάστημα και μου κόψανε τα πόδια….
Αντιστάθηκα… συνέχισα να δουλεύω και έγινα αντικείμενο εκμετάλλευσης… με τη δική μου δουλειά προώθησαν άλλους…. με τη δικαιολογία ότι ήμουν δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης…. άρα δεύτερης κατηγορίας…
Ζήτησα να βγω και γω εκτός έδρας…… για να ελαφρύνω τα οικονομικά βάρη της οικογένειας και μου είπαν .. πάρε αυτό το ποσό για τόσες μέρες….. φτάνει…………….
MA ΔΕΝ ΕΦΤΑΝΕ…. έβαζες και από την τσέπη σου…..
Είδα λοιπόν τότε για πρώτη φορά την ΚΟΜΠΙΝΑ…..
Ο ξενοδόχος να κόβει 20 μέρες διαμονή σ’ αυτούς που έμεναν 5 μέρες….
Είδα να κάθομαι όλες τις μέρες μη τρώγοντας για να μείνει κάνα φράγκο…
να τρέχω πόρτα – πόρτα για να συλλέξω τα στοιχεία που έπρεπε και όταν επιστρέφω ……. τα στοιχεία να αλλάζονται γιατί αυτές ήταν οι γραμμές της ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ………..
Είπα δεν θα το ξανακάνω αυτό….
Έφυγα και κατέληξα σε έναν τ. Υπουργό ….. γνωρίζοντας αν μη τι άλλο το ήθος αυτού του ανθρώπου και το έργο του….
Και εκεί ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ Ή ΜΕΣΑ ΜΟΥ ……
άρχισα να βλέπω… να διαβάζω… να ακούω….
είδα μεγάλους ανθρώπους να μου μιλούν…..
για ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ…..
για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΕΜΩΝ
για ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
για ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
για ΧΡΟΝΙΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΩΝ
για ΧΡΟΝΙΑ ΗΘΟΥΣ και ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ που ντράπηκα που δεν γνώριζα την ύπαρξή τους……
Ντράπηκα για μένα…. αλλά ντράπηκα και ντρέπομαι για όλους αυτούς που δεν φρόντισαν να με μάθουν….
Ντράπηκα και ντρέπομαι για αυτά που ζω … που ζούμε…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι που δεν ήξερα την ύπαρξη σπουδαίων ανθρώπων…. λαμπερών… και ξέρω όλα τα λαμόγια που υπάρχουν και τις κομπίνες τους…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι για το ότι όλοι κρίνουν και κανείς δεν κρίνεται…….
Ντράπηκα και ντρέπομαι που μπροστά στη βόλεψη….. όλοι εθελοτυφλούν…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι να βλέπω κλέφτες χορτασμένους να κάνουν κήρυγμα στους πεινασμένους φτωχούς … πως να κάνουν οικονομία και δίαιτα για να σωθούμε…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι για το αύριο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας … και στους αγέννητους….
ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΡΥΒΩ ΦΟΒΑΜΑΙ…..
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΡΥΒΩ… ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΗ…..
Είμαι θυμωμένη με όλους ΕΣΑΣ……
τους παλιούς ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ….
τους ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΥΣ….
εσάς που έχετε γνώση… πείρα…
εσάς που εύκολα κρίνετε και κατακρίνεται….
που βγάζετε μεγάλους λόγους και σχολιάζεται μέσα από το γραφειάκι σας με την ασφάλεια των τραπεζικών σας καταθέσεων….
Είμαι θυμωμένη που ο καθένας από σας ευλογεί τις π. Χ. κατακτήσεις του από το δικό του μετερίζι…..
και σήμερα “κιοτεύετε” μόνο αναφερόμενοι στο τι κάνατε τότε…..
Είμαι θυμωμένη γιατί κατάλαβα ότι και εσείς κοιτάτε την προσωπική σας και ΜΟΝΟ ΒΟΛΕΨΗ…..
Είμαι θυμωμένη που σε κάθε γραφείο τέτοιων ανθρώπων υπάρχουν χιλιάδες βιβλία … σκονισμένα… αραχνιασμένα… όταν αυτά θα μπορούσαν να γίνουν ΟΠΛΟ των παιδιών απανταχού της ΓΗΣ……
Είμαι θυμωμένη… γιατί δεν μπαίνετε καν στον κόπο να ασχοληθείτε με τους νέους ανθρώπους…..
να τους ξυπνήσετε… ή να τους ακούσετε…..
να τους δώσετε αυτή την παιδεία που δεν θα επιτρέπει την ανθρώπινη εκμετάλλευση και κοροϊδία.. αυτή που δεν θα επιτρέπει ΔΥΝΑΣΤΕΣ ………
Eíμαι θυμωμένη γιατί αυτός ο κόσμος είναι πολύ όμορφος …. και εσείς τον αφήνετε να καταστραφεί….
Μία μόνο ελπίδα έχω ΄…….ότι η ιστορία που πρόσφατα παρακολούθησα.. μου έδειξε πως
ΚΑΠΟΤΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ … ΕΝΑΣ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ …. ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ……
ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΑΝ ΤΟΝ ΒΡΩ ΘΑ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ…………………………………