ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ...

Αυτές τις μέρες διαβάζω πολύ… Απόψεις, άρθρα, καταγγελίες, βιβλία.
Ακούω και τους γνωστούς μου και τους φίλους μου. Κάποιοι απ’ αυτούς, κραυγάζουν, κάποιοι προβληματίζονται, άλλοι αδιαφορούν. Μιλάω και με Έλληνες του εξωτερικού. Αλλά και με πολλούς ασθενείς μου από πολλά επαγγέλματα και κοινωνικούς χώρους.
Κοινή διαπίστωση όλων η μεγάλη απογοήτευση. Και οργή!
Απογοήτευση γιατί μια κυβέρνηση μόλις 7 μηνών με δυνατή λαϊκή εντολή, δεν εκμεταλλεύτηκε τη δύναμή της να πάρει μέτρα έγκαιρα, μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας στον κόσμο που την εμπιστεύτηκε αλλά και στον ελληνικό λαό κατ’ επέκταση. Προτίμησε την επικοινωνιακή τακτική του τσαμπουκά προς τις αγορές και την προσπάθεια παροχών στους ασθενέστερους ενώ έβλεπε συνεχώς ότι υπήρχε κλίμα επίθεσης εναντίον της χώρας, του νομίσματος αλλά και της Ευρώπης και μάλιστα καλά οργανωμένο. Έτσι μέχρι πριν 15 μέρες διαβεβαίωνε τον Έλληνα, ότι τα μέτρα αρκούν για το 2010, ότι θα καλύψουμε τις ανάγκες μας από τις αγορές και άλλα φαιδρά.
Οργή μεγάλη γιατί για άλλη μια φορά φαίνεται ότι οι βασικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση της οικονομίας θα τη βγάλουν καθαρή, άντε με μια μομφή του στυλ «πολιτική ευθύνη». Για ποινική ευθύνη, ούτε κατά διάνοια. Και όταν οι πρωταίτιοι της δικτατορίας κάθισαν τουλάχιστον 20 χρόνια μέσα (κάποιοι και παραπάνω), δεν είναι δυνατόν οι πρωταίτιοι της οικονομικής καταστροφής της χώρας να μην καθίσουν ούτε μία ώρα μέσα…
Και είμαι πεπεισμένος, πως αν γινόταν κάτι τέτοιο με 2 ή 3 πολιτικούς, τότε ο κόσμος θα δεχόταν πιο ομαλά τα μέτρα. Τα μικροεπεισόδια με Αλογοσκούφη στο Λονδίνο, με Βουλγαράκη στο Κολωνάκι, αλλά και με τον πρώην πρόεδρο της Βουλής Κακαλαμάνη στην Πανεπιστημίου, δείχνουν ασυγκράτητη οργή του απλού κόσμου. Κι αν κάποιοι την πέφτουν στον Απόστ. Κακαλαμάνη, μια από τις εξαιρέσεις του πολιτικού κόσμου, τότε περιμένετε λίγο ακόμη…
Η χθεσινή ιστορική συμφωνία γκρέμισε τα πάντα και οδήγησε τους Έλληνες στην ομαδική φοβία.
Αυτή είναι η μια πλευρά. Οι αντιδράσεις λίγο πολύ αναμενόμενες, απεργίες, διαδηλώσεις, προσπάθεια διατήρησης των κεκτημένων, μέχρι και καλέσματα για κοινωνικές επαναστάσεις.
Πολλοί δε πρόθυμοι να χαϊδέψουν τα αυτιά όλων όσων είχαν συνηθίσει αλλιώς. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, μεγαλοσυνδικαλιστές. Ειδικά αυτοί οι τύποι της ΑΔΕΔΥ που δείχνουν πραγματικά γραφικοί, διεκδικώντας να παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα στο δημόσιο τομέα.

Από την άλλη συζητώντας με πιο ψύχραιμους μου επισημαίνουν το τι ακριβώς σημαίνει στάση πληρωμών και χρεοκοπία μιας χώρας. Είμαι σίγουρος ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου ούτε καν έχει σκεφτεί για μια στιγμή τι μπορεί να σημαίνει χρεοκοπία για μια χώρα και ειδικά για την Ελλάδα. Μια χώρα που βρωμά από το κεφάλι, βρωμά όμως και από το σώμα και τα πόδια.
Ο Δημόσιος τομέας με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, γιγαντώθηκε και έγινε όνειρο ζωής για κάθε απαίδευτο και κάθε λογής τεμπέλη. (Δεν θεωρώ βέβαια συλλήβδην τεμπέληδες όλους όσους εργάζονται εκεί, όμως ένα ικανό ποσοστό δυστυχώς έχει τον τιμητικό τίτλο).
Ο δανεισμός έγινε τρόπος ζωής, ενώ ο εύκολος πλουτισμός έγινε όνειρο ζωής. Μια δουλίτσα με το δημόσιο κι όλα καλά. 10 ευρώ η αρχική σύμβαση, 50 ευρώ το τελικό κόστος κι όλοι ικανοποιημένοι. Ο διευθυντής, ο μεσάζων, ο επιχειρηματίας…
Οι πελατειακές σχέσεις ανδρώθηκαν και για να βρεις κρεβάτι σε νοσοκομείο, έπρεπε να βάλεις βύσμα, βουλευτή.
Σε κάθε συναλλαγή με το δημόσιο έπρεπε να υπάρχει και το φακελάκι. Χωρίς λαδάκι η μηχανή δεν δούλευε καθόλου.
Το στοίχημα λοιπόν που μπαίνει είναι το κράτος τώρα θα διορθωθεί; Γιατί γι’ αυτό δεν χρειάζονται μειώσεις μισθών και δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Χρειάζεται βούληση πολιτική. Να καθίσουν 2-3 στο σκαμνί, να πάνε και κάποιοι μέσα, να απολυθούν 5-6 και μετά τα πράγματα γίνονται πιο απλά
Και οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν κι αυτοί μεγάλες ευθύνες. Προκλητικός τρόπος ζωής με εισόδημα στα όρια της φτώχιας, προκαλεί. Και ήδη έγιναν επιθέσεις σε πολυτελή οχήματα στη Θεσσαλονίκη.
Τι άλλο αναμένεται; Αύξηση της βίας (κλοπές, συμπλοκές, τραυματισμοί, απαγωγές, φόνοι!) Η φτώχεια πάντα φέρνει τέτοιες συνέπειες και ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης αυτών των εκδηλώσεων.
Όλο αυτό μου μοιάζει με ένα πείραμα με αβέβαιο αποτέλεσμα.
Γιατί δυστυχώς όλοι ομολογούν ότι απλά το πρόβλημα μετατέθηκε κατά περίπου τρία χρόνια, ίσως λιγότερο. Το χρέος της Ελλάδας θα αυξηθεί στο 150% του ΑΕΠ λένε τα αισιόδοξα σενάρια, δηλαδή 30% πάνω από τώρα. Βέβαια λένε ότι με τις περικοπές θα μπορούν να μειώσουν αρκετά το έλλειμμα άρα θα μπορούν πλέον να αποπληρώνουν και μέρος του χρέους. Τίποτα όμως δεν είναι βέβαιο στην επίτευξη των στόχων, και πιθανόν θα χρειαστούν νέα μέτρα που θα δώσουν και την χαριστική βολή στην ήδη νεκρή οικονομία. Ίσως για άλλη μια φορά να ευημερούν οι αριθμοί και να πένονται οι πολίτες.
Τελικά μένει να δούμε και ποιες θα είναι οι αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας, γιατί χωρίς επιστροφή στην αναπτυξιακή πορεία δεν γίνεται τίποτα…Πάλι τα ίδια θα γίνουν και πάλι για κάποια σκληρά μέτρα θα συζητάμε μετά από 2-3 χρόνια. Και θύματα θα’ ναι και πάλι τα γνωστά υποζύγια μισθωτοί και συνταξιούχοι.
Τελικά αν με ρωτήσεις θεωρώ σαφώς άδικα τα μέτρα άλλωστε με τα δικά τους στοιχεία οι περικοπές μισθών και συντάξεων θα επιφέρουν έσοδα λιγότερα ίσως του 1 δις. Το όφελος εστιάζεται στη διάσωση των ταμείων την οποία όμως και πάλι βλέπω χλωμή μετά το μαζικό κύμα φυγής από το δημόσιο, και τα χιλιάδες εφάπαξ που θα κληθεί να καταβάλει το ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων. Εδώ η λογική του «σώζων εαυτών σωθήτω» δυστυχώς είναι καταστροφική.
Και τα άλλα ταμεία όμως πάνε χάλια. Και μεγάλο μερίδιο σ’ αυτό το χάλι έχει η απόφαση για επένδυση των αποθεματικών σε ομόλογα δομημένα και μη, γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν μεγάλο ποσό ομολόγων του δημοσίου στο χαρτοφυλάκιό τους με αποτέλεσμα σε πιθανή πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους να βρεθούν στον αέρα. Θα υπενθυμίσω ότι παλιότερα τα αποθεματικά των ταμείων ήταν σε προθεσμιακές καταθέσεις. Γι’ αυτό εδώ πρέπει να τονίσω ότι δεν μπορεί να ζητάμε (κάποιοι εξυπνάκηδες από εμάς) την οικιοθελή πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας.
Πτώχευση ή αναδιάρθρωση του χρέους σημαίνει κατάρρευση και του τραπεζικού συστήματος με ότι αυτό συνεπάγεται για τους καταθέτες. (Οι τράπεζες κατέχουν σημαντικό μερίδιο των ελληνικών ομολόγων)Ταυτόχρονα σημαίνει παύση πληρωμών, επιστροφή στη δραχμή που θα έχει απέναντί της σκληρά νομίσματα με ισοτιμία πολύ μεγαλύτερη της σημερινής, με συνεχείς υποτιμήσεις και με πλήρη εξαθλίωση των εργαζομένων και συνταξιούχων. Βέβαια υπάρχει και η άποψη που λέει ότι έτσι θα ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα (ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα). Όμως μάγκες λάθος στόχευση κάνετε. Δεν φταίει ο Γερμανός ή ο Γάλλος για το Ελληνικό πρόβλημα. Οι Έλληνες φταίνε για το πρόβλημά τους, είτε είναι οι πολιτικοί, είτε τα λαμόγια μικρά και μεγάλα είτε όποιος θέλετε (εκτός από σας βέβαια)
Όταν έχω λοιπόν αυτό το πιστόλι στον κρόταφο (μήπως αυτό εννοούσε η κυβέρνηση) τότε δεν μπορώ παρά να «υποστώ» τα νέα μέτρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν αντιδρώ.
Το θέμα της λαϊκής επανάστασης δεν το βλέπω πλέον πιθανό, λόγω και του τρόπου ζωής που μας έμαθαν και μάθαμε τόσα χρόνια. Άντε να κάνουμε επανάσταση για το 2ο DVD της Τζούλιας αν βγει σε ακριβή τιμή, για τα εργασιακά και ασφαλιστικά το βλέπω δύσκολο.
Άλλωστε δεν ήταν της μόδας η «απολιτική» στάση ζωής; Δεν ήταν η συμβουλή των μεγαλύτερων το «παιδί μου μην ασχολείσαι με την πολιτική»; Ειδικά η συμμετοχή σε κόμματα ήταν κάτι σαν το διάολο αυτοπροσώπως! Όσοι ξέφυγαν από το γενικό πλάνο ήταν δακτυλοδεικτούμενοι (αυτός είναι πασόκος, αυτός νεοδημοκράτης, αυτός αριστερός κλπ) Μόνο σε μια περίοδο μεταξύ 1984-1989 υπήρξε έντονος χρωματισμός με τα γαλάζια και τα πράσινα καφενεία αλλά και τις σημαίες στα μπαλκόνια. Μετά θες από απογοήτευση, θες από φόβο, θες από αηδία ο κόσμος κλείστηκε στο καβούκι του. Και δεν ενδιαφερόταν. Άφησε τις τύχες του στα χέρια των άλλων. Των λαμογιών και των παρατρεχάμενων. Ξέρετε αυτών των τύπων που κόλλαγαν αφίσες και βρέθηκαν γενικοί γραμματείς υπουργείων, βουλευτές και υπουργοί.
Τώρα λοιπών ζητάμε από αυτόν τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Δύσκολο! Γιατί τώρα η νοοτροπία του «μακριά από τον κ…ο μου κι ας είναι 5 πήχες» έχει εδραιωθεί. Και κοινωνική αλληλεγγύη δεν υπάρχει. Άσε το γείτονα να καίγεται. Δεν πειράζει. Λες και η φωτιά δεν θα έρθει σε σένα.
Τελικά αν θέλετε ένα συμπέρασμα δεν θα σας ικανοποιήσω. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Ξέρω ότι οδηγούμαστε σε μια ζωή παλιότερων εποχών, σε μια βίαιη προσαρμογή προς τα πίσω, όμως μέσα σ’ αυτόν το ορυμαγδό, μπορώ να βρω και μερικές θετικές πλευρές σε σχέση με τον τρόπο ζωής μας μέχρι σήμερα.
Εύχομαι μέσα σ’ αυτή τη Βαρβαρότητα, Καλό κουράγιο σε όλους μας γιατί θα χρειαστεί, και περίσκεψη πριν εκφράσουμε τα δίκαια βίαια συναισθήματά μας.

ΓΙΑ ΤΗΝ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967...

Κάθομαι και διαβάζω πολλά βιβλία περί της σκοτεινής περιόδου των πραξικοπημάτων (δεν ήταν ένα μόνο το Πραξικόπημα). Μεταξύ αυτών και βιβλία των ίδιων των πρωταιτίων (συγνώμη κε Παττακέ για μένα είστε πρωταίτιοι κι όχι πρωτεργάτες).
Κάποιοι φίλοι μου, μου βάζουν πολλές φορές το θέμα αν νομίζω ότι τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα με όλη αυτή τη ρεμούλα που αντιμετωπίζει ο τόπος από τους επαγγελματίες της πολιτικής που ανέλαβαν μετά τη μεταπολίτευση. Αν είναι καλύτερο να χρεωκοπήσει μια χώρα από μια πλαστή δημοκρατία. Για το αν τελικά οι δικτάτορες ήταν αγαθοί γιατί δέχτηκαν να "σαπίσουν" στη φυλακή ενώ από τους πολιτικούς που πλούτισαν από τη "δημοκρατία" δεν πάνε φυλακή ούτε για επίσκεψη που λένε στη μονόπολη.
Στο τέλος των πολλών αληθινών διαπιστώσεών τους μου βάζουν το ερώτημα αν είναι καλύτερη αυτή η στραβή, στρεβλή δημοκρατία από τη δικτατορία των πραξικοπηματιών που από όσα λένε (και μπορεί και να'ναι κι έτσι) δεν πλούτισε κανένας τους.
Η απάντησή μου λοιπόν θα δωθεί με ένα πραγματικό γεγονός (πλήρη στοιχεία στη διάθεση οποιουδήποτε).
Έτυχε να επισκεφτώ φίλους στην Ανατολική Αττική και αποφασίσαμε να μείνουμε σε ένα ξενοδοχείο που μας πρότειναν ως απλό, οικονομικό και κοντινό, για ένα βράδι που θα βρισκόμασταν εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή έπαθα κάτι με το που το αντίκρυσα. Ψιλοπαρατημένο, πιο πολύ με κουφάρι ξενοδοχείου έμοιαζε παρά με τόπο διαμονής το 2010. Η συνέχεια όμως ήταν ενδιαφέρουσα. Το ξενοδοχείο αυτό ήταν επάνω στο κύμα, είχε χτιστεί επί Χούντας, και ένας εκ των πρωταιτίων περνάει εκεί όλο το καλοκαίρι του, φιλοξενούμενος του ευγνομωνούντος ξενοδόχου (έχετε ακούσει τίποτα περί θαλασσοδανείων επί χούντας;).
Στην άθλια είσοδο του ξενοδοχείου δεκάδες αποκόμματα εφημερίδων με αναφορές στην 21η Απριλίου και φωτογραφίες των πραξικοπηματιών, αλλά και σύγχρονων υποψηφίων βουλευτών με φιλοχουντικά κόμματα. Το αποκορύφωμα είναι το μεγάλο τραπέζι στην είσοδο με πολλά βιβλία πρωταιτίου της Χούντας προς πώληση.
Έκανα και μια μικρή κουβέντα με τον ξενοδόχο που με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου αναρωτήθηκε:
-Γιατί να φοβηθώ; Δεν μπορεί ο καθένας να πιστεύει ότι θέλει; Άλλοι λένε ότι είναι κομμουνιστές, εγώ δεν μπορώ να λέω ότι είμαι "δεξιός";
- Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά της Δημοκρατίας του απάντησα. Ότι ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει και να το εκφράζει ελεύθερα ακόμη και μέσα σε ένα ξενοδοχείο. Φοβάμαι ότι επί "επαναστάσεως του '67" κανείς αριστερός δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι ανάλογο!
Χαιρέτησα ευγενικά και έφυγα.
Αυτή λοιπόν είναι και η απάντησή μου σε κάθε ερώτημα περί της 21ης Απριλίου. Όλα τα υπόλοιπα δέχομαι να τα συζητήσω. Αυτό όμως το δικαίωμα το οποίο έχω και εξασκώ κι αυτή τη στιγμή γράφοντας ένα κείμενο σε μπλογκ, δεν το χαρίζω σε καμμιά δικτατορία...
Η φοβερή ειρωνία της μικρής αυτής ιστορίας είναι ότι ο ξενοδόχος αποδείχτηκε μακρινός συγγενής μου από τη μεριά της μητέρας μου...
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=69243

Η ΦΟΥΣΚΑ ΕΣΚΑΣΕ...

Μάγκες η φούσκα που λέγεται Ελλάδα έσκασε! Το ποιος φταίει και το τι φταίει πλέον ανήκει στις αναλύσεις. Το θέμα είναι ότι για άλλη μια φορά οι πολλοί θα υποχρεωθούν να καλύψουν τις "αγαθές πράξεις" και των λίγων.
Δεν πειράζει όμως. Πάντα μέσα από μια κρίση η Ελλάδα βγαίνει ενισχυμένη. Έστω και βίαια οι Έλληνες θα μάθουν να αξιολογούν καλύτερα τις ανάγκες τους και θα αλλάξουν έστω και υποχρεωτικά συνήθειες και τρόπο ζωής. Ίσως να'ναι ένα θετικό σημείο της κρίσης αυτό.
Για να μην παρεξηγηθώ, το'πα και στην αρχή. Οι πολλοί που φταίνε από λίγο ως καθόλου θα πληρώσουν τα σπασμένα των λίγων που φταίνε πολύ. Όμως πάντα έτσι δυστυχώς συμβαίνει. Τώρα οι κακοί κηδεμόνες μας είναι εδώ. Και δεν σηκώνουν τσαμπουκάδες.
Η τυχερή γενιά (έτσι μας λέγανε) που δεν έζησε πόλεμο, δικτατορίες κλπ, θα κληθεί τώρα να πληρώσει. Κι ακόμη περισσότερο η επόμενη γενιά ,που θα ζήσει σε ένα πρωτόγονο εργασιακό περιβάλλον, σε μια χώρα με μειωμένες κοινωνικές παροχές και δημόσια αγαθά.
Και εκείνο που με στεναχωρεί είναι, που δεν μπορώ πια, να φωνάξω:
Εμπρός αδέλφια βοηθάτε να σηκώσουμε τον Ήλιο πάνω από την Ελλάδα!

30 λεπτα με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας

Εχω γράψει πολλές φορές για την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον υφέρπων φασισμό που τείνει να κατακυριεύσει τον κόσμο ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα.
Σήμερα θα επιχειρήσω κάτι που μπορεί να ξενίσει. Θα περιγράψω μια βόλτα μου με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας ένα Σάββατο απόγευμα…
Επέλεξα να μην κινηθώ με τον ηλεκτρικό για λόγους ταχύτητας και έτσι πήρα το μικρό μου αυτοκινητάκι να κατέβω μέχρι την περιοχή της Ομόνοιας. Απογευματινές ώρες οι δρόμοι είναι άδειοι, τα μαγαζιά σχεδόν όλα κλειστά.
Στο μυαλό μου γυρίζει η σκέψη του πού θα αφήσω το αυτοκίνητο. Να μπω προς τα Εξάρχεια; Μήπως όμως δεν είναι καλή ιδέα τώρα με τις συλλήψεις τόσων ατόμων ως μέλη του επαναστατικού αγώνα;
Να πάω προς την Αριστοτέλους ή την 3ης Σεπτεμβρίου; Να αφήσω κάποια ψιλά μέσα στο αυτοκίνητο; Να πάρω μαζί μου την άδεια κυκλοφορίας να μην υπάρχει μέσα στο ντουλαπάκι;
Καλά πέριξ της Ομόνοιας δεν το σκέφτομαι καν με όλα αυτά που ακούς κατά καιρούς.
Κάνω το σταυρό μου και επιλέγω τη Σολωμού κοντά στην Πατησίων. Έχει και δυο-τρία θέατρα εκεί κοντά, ε, Σάββατο απόγευμα όλο και κάποιοι θα είναι γύρω εκεί, ίσως δεν είναι τόσο επικίνδυνο.
Κατεβαίνω, κλειδώνω, να βάλω συναγερμό (λες και θα τον ακούσω εκεί που θα’μαι) – ίσως όμως αποτρέψει τον επίδοξο διαρρήκτη.
Ξεκινάω από την Πατησίων προς την Ομόνοια. Ελάχιστοι τουρίστες με κοντομάνικα και πολλοί έγχρωμοι στο δρόμο. Γωνία Πατησίων και Χαλκοκονδύλη λίγοι άντρες των ΜΑΤ κοιτώντας απειλητικά σε στάση έτοιμων προς δράση.
Τα μικρομάγαζα που υπάρχουν μέχρι την Ομόνοια ή κλειστά ή χωρίς πελάτες.
Περπατώ κοιτώντας γύρω μου. Λίγο πριν στρίψω την Πανεπιστημίου προς Ομόνοια κοιτώ μέσα στη στοά. Ενοικιάζονται καταστήματα. Πρέπει να’ναι πολλά χρόνια που έχω να δω ξενοίκιαστο μαγαζί εκεί μέσα. Ίσως και ποτέ μου να μην θυμάμαι ενοικιαστήριο εκεί.
Στρίβω την Πανεπιστημίου και κατευθύνομαι στην πλατεία της Ομόνοιας. Πολλοί Πακιστανοί με απλωμένες πετσέτες και κελεμπίες στο πεζοδρόμιο. Οι υπόλοιποι από όλες τις φυλές του κόσμου. Πολωνοί, Αλβανοί, Πακιστανοί, Αφγανοί ασιάτες γενικά. Έλληνες όχι πάνω από 4-5. Και πρεζάκια! Πολλά πρεζάκια να τρεκλίζουν. Ένας ζητάει λεφτά σχετικά επίμονα από μια κυρία. Εκείνη φοβισμένη προσπαθεί να απαλλαγεί από το νεαρό.
Στα περίπτερα έχω την εντύπωση ότι τα ξενόγλωσσα έντυπα (ιδιαίτερα των βαλκανικών χωρών) είναι αισθητά περισσότερα από τα Ελληνικά. Να και κάτι ενδιαφέρον! Η πρώτη έκδοση των Κυριακάτικων φύλλων είναι ήδη εδώ… Να θυμηθώ να πάρω κανα-δυό μετά…
Περπατώ πλέον στην Αθηνάς. Το σκηνικό το ίδιο. Πακιστανοί στα πεζοδρόμια, ελάχιστα μαγαζιά ανοιχτά. Ο Κωτσόβολος μάλλον έχει εδώ το πιο υποβαθμισμένο μαγαζί του. Βρώμικο απ’έξω και με παλιά σχεδίαση.
Φτάνω στο Δημαρχείο. Ακούω παντού άγνωστες σε μένα γλώσσες. Να και πέντε μελαμψές όμορφες κοπέλλες που ανεβοκατεβαίνουν σε ένα υπόγειο, κάτι δεν μου αρέσει, κανένα διακριτικό, κανένα σημάδι του τι ακριβώς είναι εκεί κάτω…
Να’μαι τώρα στη Βαρβάκειο. 5-6 πακιστανοί καθαρίζουν σε ένα χασάπικο. Το αφεντικό κάθεται και τους κοιτάει. Στοίβες από άδειες κούτες, πεταμένες χύμα η μία πάνω στην άλλη. Μια βιτρίνα με αθλητικά παπούτσια χωρίς ρολλά μου κάνει αίσθηση. Καλά σκέφτομαι: Αύριο το πρωί θα υπάρχουν τα παπούτσια στη βιτρίνα ή θα τη βρει σπασμένη ο ιδιοκτήτης; Τολμηρό τον κόβω…
Φτάνω στο μοναστηράκι. Συναντώ τους γνωστούς μου. Κατευθυνόμαστε στη στοά του Αττάλου. Πανυγήρι. Άλλος κόσμος. Γεμάτα καφέ, εστιατόρια, εκατοντάδες κόσμος, ως επί το πλείστον Έλληνες. Και αλλοδαποί, αλλά τουρίστες βασικά. Μικροπωλητές έγχρωμοι αλλά όχι πάρα πολλοί. Και το τουριστικό τρενάκι.
Στην επιστροφή η Πατησίων είχε πλέον και άλλη ατραξιόν. Από την Πλ. Αμερικής ως τα Άνω Πατήσια δεκάδες έγχρωμες πόρνες στον κεντρικό δρόμο να περιμένουν τους πελάτες τους.
Γιατί έκανα όλη αυτή την κουραστική περιγραφή; Μα γιατί θέλω πάντα να βλέπω την αντίθετη άποψη. Είναι καιρός τώρα που παρατηρώ σε αρκετούς γνωστούς και φίλους μια στροφή στη συμπεριφορά τους έναντι των μεταναστών γενικά.
Ήθελα να βάλω λίγο τον εαυτό μου στην θέση του Αθηναίου που έτυχε ή επέλεξε να ζει στο κέντρο και τις συνοικίες κοντά στο κέντρο.
Δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα απειλή ή φόβο, σίγουρα όμως δεν αισθάνθηκα άνετα. Και σίγουρα είχα μια ανησυχία σε κάποια σημεία.
Ξέρετε όταν είμαστε έξω από το χορό πολλές φορές πολλά τραγούδια λέμε.
Κοιτώντας σήμερα τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης παρατηρώ μια αύξηση της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Αυτό θυμίζει λίγο την προ του Β’ Παγκοσμίου πολέμου περίοδο. Βέβαια τότε δεν ήταν το πρόβλημα η μετανάστευση, αλλά η μεγάλη οικονομική κρίση.
Στην Ελλάδα λοιπόν αυτό το διάστημα, ισχύουν και τα δύο. Και κρίση και πρόβλημα μετανάστευσης. Υπάρχουν και οι αισιόδοξοι που λένε ότι οι μετανάστες θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω της κρίσης, μιας και οι δουλειές λιγοστεύουν και η ανεργία ενισχύεται. Βέβαια ξεχνούν τις πραγματικές συνθήκες στις χώρες προέλευσης.
Το θέμα της μετανάστευσης το σήκωσε προεκλογικά πολύ ο ΛΑΟΣ και λιγότερο η ΝΔ που ένιωθε να χάνει ψήφους «νοικοκυραίων» προς τα άκρα.
Παρά την εντύπωση που εξακολουθώ να έχω ότι οι έλληνες είναι λαός ανεκτικός θεωρώ ότι πλέον το θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια σωστή στρατηγική και ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση.
Χωρίς κορώνες πατριωτισμού και κινδυνολογίας ας μην δημιουργούμε άλλα γκέτο, και ας προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης για όλους με προοπτικές ένταξης όσων μπορεί να αντέξει το κράτος.
Σκέψεις που δεν ξέρω αν μπορούν να υλοποιηθούν, αλλά σίγουρα το κράτος οφείλει να επιδιώκει την ποιότητα ζωής τόσο των γηγενών όσο και των αλλοδαπών κατοίκων του. Σε σχέση με τους μη νόμιμα εισελθόντες (δεν συμπαθώ καθόλου τον όρο λαθρομετανάστες) χρειάζεται κοινή συμφωνία και πολιτική όλων των κομμάτων με σκοπό τον περιορισμό του φαινομένου, αλλά και την σωστή αντιμετώπισή του.

ΜΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ...

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ BLOG ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΙΟ. ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΥΜΦΩΝΩ ΣΕ ΟΛΑ ΑΠΟΛΥΤΑ...

Παιδί της 10ετίας του ‘60 μεγάλωσα σε μια φοβισμένη φτωχή οικογένεια…. που το μόνο που ήξερε να λέει ήταν :
ΜΗ ΜΙΛΑΣ!!!!!!!!

Δεν έχεις καμιά δουλειά εσύ να μιλάς.
Θα είσαι σωστή, έντιμη, εργατική, υπάκουη … δεν θα ανακατεύεσαι στα πολιτικά, δεν θα αντιμιλάς και κανένας δεν θα σε πειράξει!
Ναι κανένας δεν πείραξε … τότε…. εμένα και άλλους χιλιάδες σαν και μένα!!!
Παντρεύτηκα μικρή τελειώνοντας το Λύκειο…. και ο πατέρας μου θεώρησε ότι αφού ήμασταν φτωχοί…. οι σπουδές ήταν όνειρο μακρινό….
Έκανα μια οικογένεια δουλεύοντας από τα 18 μου και δεν προλάβαινα να δω ούτε ΕΜΕΝΑ…. σκλάβα των υποχρεώσεων έμεινα μακριά από τα κοινά… εν υπνώσει… για σειρά ετών…
Με τρέξιμο και παρακάλια η μητέρα μου κατάφερε να με “εξασφαλίσει” να με “βολέψει” στο Δημόσιο….
Μπήκα λοιπόν αγνή σ’ ένα χώρο κανιβάλων… ταγμένων… έμμισθων ψηφοφόρων να δουλέψω με όλη μου την εργατικότητα … και μου είπαν …….
“Χαλάρωσε χαλάς την πιάτσα”… ” καρφώνεις τους προηγούμενους” “πιο σιγά” “χαλαρά”.
Πήγα να σηκώσω ανάστημα και μου κόψανε τα πόδια….
Αντιστάθηκα… συνέχισα να δουλεύω και έγινα αντικείμενο εκμετάλλευσης… με τη δική μου δουλειά προώθησαν άλλους…. με τη δικαιολογία ότι ήμουν δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης…. άρα δεύτερης κατηγορίας…
Ζήτησα να βγω και γω εκτός έδρας…… για να ελαφρύνω τα οικονομικά βάρη της οικογένειας και μου είπαν .. πάρε αυτό το ποσό για τόσες μέρες….. φτάνει…………….
MA ΔΕΝ ΕΦΤΑΝΕ…. έβαζες και από την τσέπη σου…..
Είδα λοιπόν τότε για πρώτη φορά την ΚΟΜΠΙΝΑ…..
Ο ξενοδόχος να κόβει 20 μέρες διαμονή σ’ αυτούς που έμεναν 5 μέρες….
Είδα να κάθομαι όλες τις μέρες μη τρώγοντας για να μείνει κάνα φράγκο…
να τρέχω πόρτα – πόρτα για να συλλέξω τα στοιχεία που έπρεπε και όταν επιστρέφω ……. τα στοιχεία να αλλάζονται γιατί αυτές ήταν οι γραμμές της ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ………..
Είπα δεν θα το ξανακάνω αυτό….
Έφυγα και κατέληξα σε έναν τ. Υπουργό ….. γνωρίζοντας αν μη τι άλλο το ήθος αυτού του ανθρώπου και το έργο του….
Και εκεί ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ Ή ΜΕΣΑ ΜΟΥ ……
άρχισα να βλέπω… να διαβάζω… να ακούω….
είδα μεγάλους ανθρώπους να μου μιλούν…..
για ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ…..
για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΕΜΩΝ
για ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
για ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
για ΧΡΟΝΙΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΩΝ
για ΧΡΟΝΙΑ ΗΘΟΥΣ και ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ που ντράπηκα που δεν γνώριζα την ύπαρξή τους……
Ντράπηκα για μένα…. αλλά ντράπηκα και ντρέπομαι για όλους αυτούς που δεν φρόντισαν να με μάθουν….
Ντράπηκα και ντρέπομαι για αυτά που ζω … που ζούμε…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι που δεν ήξερα την ύπαρξη σπουδαίων ανθρώπων…. λαμπερών… και ξέρω όλα τα λαμόγια που υπάρχουν και τις κομπίνες τους…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι για το ότι όλοι κρίνουν και κανείς δεν κρίνεται…….
Ντράπηκα και ντρέπομαι που μπροστά στη βόλεψη….. όλοι εθελοτυφλούν…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι να βλέπω κλέφτες χορτασμένους να κάνουν κήρυγμα στους πεινασμένους φτωχούς … πως να κάνουν οικονομία και δίαιτα για να σωθούμε…..
Ντράπηκα και ντρέπομαι για το αύριο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας … και στους αγέννητους….
ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΡΥΒΩ ΦΟΒΑΜΑΙ…..
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΡΥΒΩ… ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΗ…..
Είμαι θυμωμένη με όλους ΕΣΑΣ……
τους παλιούς ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ….
τους ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΥΣ….
εσάς που έχετε γνώση… πείρα…
εσάς που εύκολα κρίνετε και κατακρίνεται….
που βγάζετε μεγάλους λόγους και σχολιάζεται μέσα από το γραφειάκι σας με την ασφάλεια των τραπεζικών σας καταθέσεων….
Είμαι θυμωμένη που ο καθένας από σας ευλογεί τις π. Χ. κατακτήσεις του από το δικό του μετερίζι…..
και σήμερα “κιοτεύετε” μόνο αναφερόμενοι στο τι κάνατε τότε…..
Είμαι θυμωμένη γιατί κατάλαβα ότι και εσείς κοιτάτε την προσωπική σας και ΜΟΝΟ ΒΟΛΕΨΗ…..
Είμαι θυμωμένη που σε κάθε γραφείο τέτοιων ανθρώπων υπάρχουν χιλιάδες βιβλία … σκονισμένα… αραχνιασμένα… όταν αυτά θα μπορούσαν να γίνουν ΟΠΛΟ των παιδιών απανταχού της ΓΗΣ……
Είμαι θυμωμένη… γιατί δεν μπαίνετε καν στον κόπο να ασχοληθείτε με τους νέους ανθρώπους…..
να τους ξυπνήσετε… ή να τους ακούσετε…..
να τους δώσετε αυτή την παιδεία που δεν θα επιτρέπει την ανθρώπινη εκμετάλλευση και κοροϊδία.. αυτή που δεν θα επιτρέπει ΔΥΝΑΣΤΕΣ ………
Eíμαι θυμωμένη γιατί αυτός ο κόσμος είναι πολύ όμορφος …. και εσείς τον αφήνετε να καταστραφεί….
Μία μόνο ελπίδα έχω ΄…….ότι η ιστορία που πρόσφατα παρακολούθησα.. μου έδειξε πως
ΚΑΠΟΤΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ … ΕΝΑΣ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ …. ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ……
ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΑΝ ΤΟΝ ΒΡΩ ΘΑ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ…………………………………

ΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ...

Όλοι οι λαοί μαθαίνουν για τον ηρωισμό των προγόνων τους από τα σχολικά εγχειρίδια ως επί το πλείστον. Σε όλους τους λαούς οι αγώνες και οι πόλεμοι με άλλους λαούς είναι αμυντικοί πόλεμοι ή πόλεμοι ενάντια σε κατακτητές. Ποτέ δεν συναντάς επιθετικούς ή επεκτατικούς πολέμους. Σε περίπτωση επίθεσης ο κάθε λαός ονομάζει «επιδιόρθωση της αδικίας» ή «εξάπλωση του πολιτισμού» ή «αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κακού και εκρίζωση αυτών» αυτές τις ενέργειες.
Η 25η Μαρτίου συμβολίζει την εξέγερση ενός τμήματος του Ελληνικού Λαού εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την βοήθεια πολλών Φιλελλήνων αλλά και τη στήριξη των Ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων. Αυτές βέβαια στην αρχή δεν ήταν και τόσο ένθερμοι υποστηρικτές της εξέγερσης αλλά τελικά τα συμφέροντά τους στο διαμελισμό της κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τους έστρεψαν στη βοήθεια προς την Ελλάδα και τους εξεγερμένους Έλληνες που 6 χρόνια μετά την επανάσταση (1827) βρίσκονταν ακόμη στην αρχή και με άμεσο κίνδυνο ήττας.
Έτσι λοιπόν με την συνδρομή των τριών μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων στο Ναβαρίνο έγινε η γνωστή ναυμαχία που οδήγησε στην απαρχή της νίκης ενάντια στους Οθωμανούς.
Μια πορεία που ολοκληρώθηκε το 1912 με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης αφού είχε προηγηθεί και μια οδυνηρή ήττα από τους Τούρκους το 1897 που είχε οδηγήσει και στην πτώχευση του νέου Ελληνικού Κράτους. Για αυτό το γεγονός σπάνια ακούει κανείς.
Επίσης δεν έμαθα στο σχολείο, ότι όταν πλέον το νέο Ελληνικό κράτος έγινε πραγματικότητα τα ελληνικά κόμματα αντιστοιχούσαν στις τρεις προστάτιδες δυνάμεις: Φιλογαλλικό, φιλοαγγλικό, φιλορωσσικό. Ακόμη δεν μας λένε ότι αυτοί μας επέβαλαν τον Βαυαρό βασιλιά Όθωνα με όλες του τις παραφυάδες μέχρι τον νεώτερο Κωνσταντίνο Γκλύξμπουργκ.
Βλέπετε εμείς είμαστε και τότε ανίκανοι να κυβερνηθούμε μόνοι μας. Άλλωστε πόσο προβάλλεται ότι ο θρυλικός Γέρος του Μοριά ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε από τους υπολοίπους Έλληνες στη διαμάχη για τη νομή της εξουσίας;
Αλήθεια πόσες φορές έχετε ακούσει για τον ηρωικό Γρηγόριο τον Ε’ που σφαγιάσθηκε στην ωραία Πύλη από τους Οθωμανούς; Σας έχουν πει όμως ότι το Φανάρι και ο Πατριάρχης αφόρισε την Επανάσταση των Ελλήνων; Και ακόμη και αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι αυτό έγινε για λόγους τακτικής, πόσο γνωστό είναι;
Στην προσπάθεια μίξης των εθνικών αγώνων με την θρησκεία εφευρέθηκε και ο εορτασμός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ταυτόχρονα με την εθνική επέτειο. Ήταν όμως η στάση της Εκκλησίας τόσο πολύ στο πλευρό των επαναστατών; Με λαμπρές εξαιρέσεις (Παπαφλέσσας, Αθανάσιος Διάκος, Π.Π.Γερμανός κα) δυστυχώς όχι. Συνήθως η επίσημη εκκλησία έπαιρνε αρνητική στάση στην Επανάσταση μιας και φοβόταν ότι μπορεί να έχανε τα προνόμια που οι Τούρκοι της παρείχαν…
Πόσες φορές έχετε διαβάσει ότι ο δανεισμός της Ελλάδας άρχισε αμέσως με την ίδρυση του κράτους, ενώ τα πρώτα δάνεια της Νεώτερης Ιστορίας αποπληρώθηκαν ολοσχερώς πριν από 15 περίπου χρόνια;
Ας πάμε τώρα στους γείτονες: Τι μαθαίνουν αλήθεια οι μικροί μαθητές στην Τουρκία; Τι σύμπτωση!!!
Οι Έλληνες, οι «απέναντι» είναι λοιπόν για τα τουρκικά βιβλία οι κακοί γείτονες που επιβουλεύονταν την ύπαρξη του έθνους τους και την υπόσταση του κράτους τους.
Ναι, όπως εμείς φωνάζουμε για την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκείνοι φωνάζουν για την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επίσης εστιάζουν στον Ελληνικό Μεγαλοϊδεατισμό με την Μικρασιατική εκστρατεία που οδήγησε στην Καταστροφή της Σμύρνης και το προσφυγικό κύμα στην Ελλάδα. Αλήθεια που μας λένε εμάς εδώ ότι από ένα σημείο και μετά η εκστρατεία ξέφυγε και από «αμυντική» υπέρ των Ελληνικών πόλεων έγινε επεκτατική κατά των καθαρά τούρκικων πληθυσμών;
Μιλάμε για την Κύπρο. Ποιος αλήθεια άνοιξε την Κερκόπορτα στους Τούρκους για την εισβολή; Είχε κανένα ρόλο η Χούντα του Ιωαννίδη με το πραξικόπημα κατά του Μακάριου;
Στα Τουρκικά βιβλία οι Έλληνες είναι πάντα επιτιθέμενοι, όπως και στα Ελληνικά οι Τούρκοι είναι οι κακοί!
Το θέμα είναι ότι ο ανταγωνισμός αυτός που καλλιεργείται πολύ καλά από τους εθνικιστές και «ψευτοπατριώτες» και των δύο πλευρών, οδηγεί μονίμως σε αυξανόμενους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, καθιστώντας την Ελλάδα 1η πανευρωπαϊκά σε δαπάνες για εξοπλισμούς, και την Τουρκία 4η Παγκοσμίως με την Ελλάδα να ακολουθεί από κοντά.
Τώρα πια οι δύο χώρες είναι «ανεξάρτητες» αλλά υποχείρια και πάλι στις δυνάμεις που τους δανείζουν για να αγοράζουν βασικά στρατιωτικό υλικό.
Στην Τουρκία πλέον το κοσμικό κράτος με φιλοδυτική κατεύθυνση του Κεμάλ Ατατούρκ, μειώνει την επιρροή του. Οι Μουσουλμάνοι διεκδικούν ισχυρή εκπροσώπηση και η θρησκεία ξαναμπαίνει ισχυρά στο παιχνίδι. Μέχρι τώρα πολλές φορές και δια των όπλων (δικτατορίες) οι Κεμαλικοί προσπαθούσαν να φέρουν την Τουρκία στον «ορθό δρόμο», μη θέλοντας να δεχτούν ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε άλλη κατεύθυνση.
Ακόμη και το καπέλο είχε επιστρατεύσει ο Κεμάλ για να εκσυγχρονίσει την τουρκική κοινωνία, λέγοντας ότι το φέσι είναι Ελληνικό άρα «κακό»…
Όμως φέσι φορούσαν και οι δύο λαοί, άσχετα αν οι Έλληνες το έβγαλαν από το κεφάλι τους εδώ και πολλά χρόνια και το φόρεσαν για τα καλά στον προϋπολογισμό του κράτους…

MLM (MULTI-LEVEL-MARKETING)

Η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν το 1999, ελάχιστους μήνες αφ’ότου είχα ανοίξει το ιατρείο μου. Μια αρκετά όμορφη συμμαθήτριά μου σε κάποιο σεμινάριο πληροφορικής ήρθε στο ιατρείο μου με κάποιον εμφανώς μεγαλύτερό της κύριο, να μου μιλήσουν για ένα επιχειρηματικό πλάνο.
Η παρουσίασή τους σχετικά απλή, γρήγορη, κατανοητή με τη γνωστή κατάληξη. Δίνεις περίπου 100ευρώ (30000δραχμές τότε) και παίρνεις μια βαλίτσα με προιόντα στο μισό της αξίας και τα υπόλοιπα πάνε στην εταιρία ως δικαίωμα εγγραφής. Πήρα και το δώρο μου, ένα υπερσυμπυκνωμένο προιόν, που πράγματι κράτησε 4 μήνες. Το κράτησα γιατί είχα περιέργεια πόσο θα κρατούσε παρότι ήθελα πλέον κάτι άλλο μιας και το’χα βαρεθεί…
Τότε βέβαια δεν δέχτηκα τη «συνεργασία» γιατί δεν είμαι ο άνθρωπος που θα κυνηγάει άλλους για να μπουν κι αυτοί στο σύστημα που «σύντομα θα τους κάνει πλούσιους» χωρίς κόπο…
Από τότε πέρασαν 11 χρόνια και η μοίρα έφερε να δεχτώ ένα τηλεφώνημα από έναν ευγενικό κύριο, που αφού μου ανέφερε το όνομα ενός ασθενή μου,που είχα και δυό κουβέντες παραπάνω, μου ζήτησε να συναντηθούμε. Μετά από πολύ δική μου πίεση μου είπε ότι αντικείμενο της επένδυσης είναι οι «virtual reality bussiness».
Ψάχνοντας στο ίντερνετ δεν βρήκα τίποτα ιδιαίτερο, κι έτσι αποφάσισα να πιώ μαζί τους έναν καφέ ένα Σαββατιάτικο πρωινό. Στα δύο πρώτα λεπτά κατάλαβα ότι πρόκειται για την ίδια ιστορία του 1999!
Μόνο που τώρα η παρουσίαση ήταν «ανεβασμένη» με laptop, video και πίνακες και διαγράμματα. Ο «ανώτερος» προσπάθησε να ψαρέψει στοιχεία οικογενειακά, εργασιακά και ποιότητας ζωής. Παρότι εξ’αρχής δήλωσα ικανοποιημένος από τη δουλειά μου, το θέμα «ελεύθερος χρόνος» είναι πιασάρικο και συνέχισα την παρουσίαση.
Εκεί λοιπόν σου μιλάνε για κατάργηση μεσαζόντων και προώθηση υπερσυμπυκνωμένων προιόντων ιδιωτικής ετικέτας, με την ιδιομορφία ότι αφ’ενός κάνεις οικονομία στον προυπολογισμό σου και αφ’ετέρου σιγά σιγά και ανάλογα με τη δραστηριότητά σου έρχεται μια μέρα που θα κάααθεσαι και θα εισπράτεις εισόδημα από την εργασία που θα έχεις κάνει το προηγούμενο διάστημα. Προυπόθεση να πείθεις συνεχώς κόσμο να καταναλώνει τα προιόντα αλλά και να μπαίνουν καινούργιοι στο σύστημα.
Ως ιδέα αρχικά δεν είναι κακή. Αντιθέτως! Κάποιοι που το’χουν μέσα τους, μπορεί και να κερδίσουν. Όμως σ’αυτή την παρουσίαση σου λένε μισές αλήθειες και προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν ακόμη και με βίντεο της ιστορικής εταιρίας τους.
Έτσι ενώ σου μιλάνε για ελεύθερο χρόνο, δεν σου λένε ότι πρέπει να αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο σε τηλέφωνα, παρουσιάσεις, εκδηλώσεις, σεμινάρια και συνέδρια μα πάνω απ’όλα σε κυνήγι νέων πελατών-συνεργατών. Γιατί εδώ υπάρχει διπλή ιδιότητα. Καταναλωτής και έμπορος μαζί.
Μόνο που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι πρέπει να καταναλώνεις (ή και να πουλάς) τουλάχιστον 300 ευρώ κάθε μήνα για να έχεις μια επιστροφή 3% ή 9 ευρώ το μήνα! Για να φτάσεις δε στο πολυπόθητο 21% επιστροφή πρέπει να έχεις δημιουργήσει μια αλυσίδα κατανάλωσης 15.000 ευρώ το μήνα. Τότε μπορεί να λαμβάνεις μέχρι και 3000 ευρώ το μήνα.
Δεν σου λένε όμως τίποτα για τις κρυφές χρεώσεις: Ετήσια συνδρομή περίπου 30 ευρώ, παρουσία σε σεμινάρια, συνέδρια ενημερώσεις τουλάχιστον 25 ευρώ το μήνα, συν ένα συνέδριο κάθε τρίμηνο με κόστος 100-150 ευρώ…Επίσης δεν σου λένε για τα βιβλία και τις κασσέτες που οφείλεις να αγοράζεις για να γίνεις καλύτερος πωλητής και να αναπτύσεις τις ικανότητές σου…
Εκτιμώμενο κόστος ετησίως τουλάχιστον άλλα 1000 ευρώ, που προστίθενται στα τουλάχιστον 3600 (12Χ300) ευρώ το χρόνο για κατανάλωση προιόντων.
Έτσι φτάνεις τα 4500 ευρώ το χρόνο για καλλυντικά και καθαριστικά (τρόφιμα έχουν ελάχιστα). Και φυσικά πάνω από όλα δεν ξεχνάμε τον άφθονο χρόνο που έχεις αφιερώσει μέχρι και σαββατοκύριακα για να γίνεις καλύτερος.
Το επιχείρημά τους εμπεριέχει μια δόση αλήθειας. «Για να γίνεις καλός οπουδήποτε είναι απαραίτητη η συνεχής επιμόρφωση». Όμως εδώ δεν σου λένε ότι η επιμόρφωση από προαιρετική γίνεται υποχρεωτική και οι πιέσεις είναι αφόρητες να μη λείψεις από τα σεμινάρια, συνέδρια κλπ (που φυσικά πληρώνεις).
Στη δουλειά μου τουλάχιστον επιλέγω πεδία, μέρες και ώρες που εγώ θα απασχοληθώ, καθώς και το τι χρήματα θα διαθέσω. Εδώ όλα είναι εκ των προτέρων καθορισμένα. Άσε που στα μεγάλα συνέδρια κουβαλάνε κάτι απίθανους τύπους από το εξωτερικό, να μοιραστούν την «επιτυχία τους» μαζί με τους νέους…
Λέγεται ότι οι πιο «μεγάλοι» αποκομίζουν πολύ περισσότερα κέρδη από τα σεμινάρια κλπ παρά από τη γραμμή πωλήσεων που έχουν δημιουργήσει…
Το πιο σημαντικό θέμα το οποίο θίγουν με το δικό τους τρόπο, είναι η κοινωνική αποξένωση! Πολλοί που ξεκίνησαν με ζήλο την ιστορία αυτή είδαν να τους γυρνάνε την πλάτη, συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, σε σημείο να στρίβουν στη γωνία όταν τους αντικρύζουν. Γιατί δεν είναι ότι σου ζητούν να κάνεις τηλεφωνήματα σε κάθε γνωστό και φίλο. Είναι και η συνεχόμενη πίεση που πρέπει να ασκείς ώστε να αυξάνεται η κατανάλωση και οι εγγραφές στη «γραμμή αναδοχής σου». Έτσι κερδίζεις άλλωστε. Αν όχι, κέρδος γιοκ! Κάποιοι δεν διστάζουν να σου λένε ότι όσοι δεν σε στηρίζουν όπως εσύ θες,δεν είναι φίλοι σου!!!Οικογένειά σου είναι οι άνθρωποι της εταιρίας!
Δεν λένε επίσης ότι με βάση πλήρη στατιστική ανάλυση και με την παραδοχή ότι χρήμα εκ του μηδενός δεν γίνεται, μόνο το 4% των ασχολούμενων με το σύστημα κερδίζει από λίγα έως σημαντικά ποσά, ενώ το υπόλοιπο 96% είναι χαμένο ή στην καλύτερη στα «λεφτά του». Κάτι σαν το λαχείο περίπου…(Εκεί οι τυχεροί ίσως είναι περισσότεροι).
Δεν σου λένε επίσης ότι το 50% των νεοεισερχόμενων στο σύστημα εντός του πρώτου χρόνου το εγκαταλείπει φανερά χαμένοι και απογοητευμένοι.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι φταίει το σύστημα, αλλά μια απόφαση πρέπει να είναι καλά μελετημένη, γιατί οι περισσότεροι μπαίνουν με ελαφρά τη καρδία και αποχωρούν με την καρδιά τους μαύρη!
Επίσης ποτέ δεν σου αναφέρουν πόσοι βρίσκονται πάνω από σένα και πόσοι κάτω από σένα στη γραμμή. Τα τελευταία χρόνια πλήθος διαφημίσεων για έξτρα εισόδημα από το σπίτι βρίσκονται σε αυτοκίνητα, σπίτια αλλά και το ίντερνετ. Ε, λοιπόν όλα αυτά είναι από εταιρίες MLM.
Αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται από το συμβόλαιο που υπογράφεις αλλά αθέμιτος ανταγωνισμός υπήρχε και υπάρχει παντού…
Μια λεπτομέρεια είναι και το ότι για την εταιρία δεν φαίνεσαι πουθενά ως πωλητής συνεργάτης (δεν κάνεις έναρξη επαγγέλματος, δεν έχεις βιβλία) και είσαι σχετικά εκτεθιμένος αν πέσεις σε κακοπροαίρετο. Φυσικά δεν έχεις και κανενός είδους ασφάλεια άρα οφείλεις τελικά να διατηρείς και μια άλλη εργασία, εκτός αν βγάζεις τόσα πολλά και πληρώνεις μια καλή ιδιωτική ασφάλεια…
Επίσης δεν σου λένε ότι ο μεγαλύτερος μεσάζοντας είναι η ίδια η εταιρία γιατί με αυτό το σύστημα, δεν έχει:
1. αμοιβές προσωπικού, μπόνους, ΙΚΑ, εταιρικά αυτοκίνητα ή κινητά.
2. Κόστος μεταφοράς προιόντων (εσύ είσαι και μεταφορέας)
3. Κόστος για σημεία πώλησης (καταστήματα)
4. Κόστος διαφήμησης αφού την επιζητούν από τα μέλη δωρεάν. (πολλές φορές ζητάνε από μη μέλη την υπόδειξη πιθανών συνεργατών χωρίς πληρωμή φυσικά). Θα τονίσω ότι οι εταιρίες πληρώνουν για την απόκτηση προσωπικών δεδομένων (νόμιμα ή μη)
Τέλος το όνειρο της αμοιβής από δικαιώματα που μέχρι στιγμής μόνο καλλιτέχνες απολαμβάνουν, νομίζω ότι γίνεται αντιληπτό ότι απαιτεί πάρα πολύ κόπο. Ακόμη και οι ασφαλιστές, αν διακοπεί ένα συμβόλαιο χάνουν το δικαίωμα συμβολαίου… Έτσι κι εδώ αν σπάσουν κάποιοι κρίκοι της αλυσίδας που έχεις δημιουργήσει χάνεται μέρος των δικαιωμάτων σου και φτου και απ’την αρχή…
Για να κλείσω θα παραθέσω μια απόφαση δικαστηρίου των ΗΠΑ σε δίκη εναντίον της AMWAY ίσως της μεγαλύτερης εταιρίας MLM, όπου δέχεται ότι η λειτουργία της εταιρίας δεν εμπίπτει στις «πυραμίδες» αλλά σαφώς όμως υπόσχεται κέρδη που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Το 1993 το μέσο κέρδος των πωλητών στις ΗΠΑ ήταν 65 δολάρια το μήνα (περίπου 50 ευρώ), ενώ η εταιρία δραστηριοποιείται από το 1959….
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Διευκρινίζω ότι δεν μπήκα ποτέ στο σύστημα αλλά όλα αυτά αποτελούν αποτελέσματα έρευνας που έκανα αλλά και από συζητήσεις με μέλη και μη των εταιριών αυτών….