ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ...

Εξ'αρχής τονίζω ότι δεν έχω διαβάσει το σχετικό νομοσχέδιο για να ξέρω ακριβώς ρυθμίσεις και λεπτομέρειες που προβλέπονται σ'αυτό. Έτσι απλά θα γράψω κάποιες σκέψεις πάνω στο θέμα της χορήγησης ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών...

Θεωρώ ότι είναι παραλογισμός να μιλάμε για τέρμα στη λαθρομετανάστευση και εμείς οι ίδιοι να δημιουργούμε "λαθρομετανάστες" με τη μη αναγνώρισή τους. Παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, που έχουν πάει σε ελληνικό σχολείο, που μιλάνε ελληνικά καλύτερα από πολλά ελληνόπουλα, να μην έχουν δικαιώματα στην χώρα που τα φιλοξενούν.

Οι φωνές αντίδρασης είναι πάρα πολλές συνήθως προερχόμενες από τους γνωστούς "κύκλους" που συνηθίζουν να θεωρούν εαυτούς πατριώτες και όλους τους υπόλοιπους βαρβάρους.

Το κακό είναι ότι σε όλες τις φωνές προστίθενται και άλλες συντηρητικών μεν, δημοκρατικών δε πολιτικών και τελευταία και του νέου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης του πολλά υποσχόμενου κου Α. Σαμαρά...

Κορώνες περί άλωσης της Ελλάδας από τους ξένους ακούγονται από παντού, θα έρθουν λένε όλοι εδώ μιας και θα βρουν πρόσφορο έδαφος μονιμοποίησης, θα γίνουμε μια κακή πολυπολιτισμική κοινωνία, που θα κατασπαράξει κάθε τι ελληνικό, τις παραδόσεις, τα έθιμα, τη θρησκεία κλπ.

Δεν είναι τυχαίο που παλιά φόβιζαν τα παιδιά με τον "αράπη" που θα περάσει να τα πάρει, ούτε με τον κακό ξένο που κλέβει, βιάζει και σκοτώνει. Δυστυχώς πολύ συχνά τα δικά μας "αγγελούδια-καλόπαιδα" φροντίζουν να δείχνουν το "καλό παράδειγμα" και στους αλλοδαπούς, δείχνοντας ότι το έγκλημα δεν έχει ούτε εθνικότητα, ούτε χρώμα.

Αναμφισβήτητα μέσα στις χιλιάδες αυτών που έχουν συσσωρευτεί στην Ελλάδα λόγω των σκοπιμοτήτων όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων 20 χρόνων αλλά και των πολιτικών εξελίξεων σε γειτονικές χώρες, βρίσκονται και αρκετά εγκληματικά στοιχεία που οπωσδήποτε έχουν προσθέσει το δικό τους λιθαράκι στην ντόπια εγκληματικότητα...

Δυστυχώς η ανικανότητα ελέγχου των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα αλλά και η ελάχιστη βοήθεια της ευρωπαΐκής ένωσης να ελέγξει τα εξωτερικά της σύνορα, που είναι και τα ελληνικά, κατέστησαν την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι.

Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν στον έλεγχο της μετανάστευσης και των εισόδων της χώρας, αλλά φοβάμαι ότι το νομοσχέδιο έχει άλλο αντικείμενο. Τί γίνεται με τα παιδιά που έχουν γεννηθεί εδώ και ζουν εδώ; Θα εξακολουθούμε να τους κρατάμε στο περιθώριο; Πιστεύουμε ότι είναι πιο σωστό να τους ωθούμε στην παρανομία, να τους εκμεταλευόμαστε ως ανασφάλιστους στην εργασία αργότερα, να μην έχουμε ασφαλιστικές εισφορές από όλους αυτούς παρότι όλοι τους χρησιμοποιούν στις δουλειές τους;

Γιατί αρνούμαστε σε παιδιά που νιώθουν Έλληνες να δημιουργήσουν σ'αυτή τη χώρα; Πώς από τη μια καυτηριάζουμε την υπογεννητικότητα και από την άλλη δεν θέλουμε την προσθήκη μερικών χιλιάδων Ελλήνων που θέλουν να είναι Έλληνες; Άλλωστε οι κατά νόμο Έλληνες ολοένα και περισσότερο δεν κάνουν παιδιά πάνω από ένα.

Τέλος γιατί αρνούμαστε τον πρόγονό μας τον Ισοκράτη που έλεγε ότι "Έλληνες είναι οι μετέχοντες της Ελληνικής παιδείας";

Οφείλουμε να ξεχωρίσουμε μερικά πράγματα. Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι η ενσωμάτωση είναι καλύτερη από την απομόνωση και την γκετοποίηση. Το να δώσεις ευκαιρία σε κάποιους να δείξουν και αποδείξουν το αν θέλουν να δημιουργήσουν είναι πράξη γενναιότητας. Μήπως όλα τα Ελληνόπουλα είναι τόσο δημιουργικά; Δεν υπάρχουν και τα αδιάφορα, τα "αντικοινωνικά", αυτά που δεν τους ενδιαφέρουν οι αξίες που οι υπερπατριώτες πρεσβεύουν; Είναι δυνατό το 2010 να επιζητούμε "εθνική κάθαρση";

Πιστεύει αλήθεια κάποιος ότι το πρόβλημα της ελλάδας θα λυθεί με την απέλαση όλων των αλλοδαπών; Και τότε αλήθεια γιατί τους άνοιξαν τόσο διάπλατα τα σύνορα όλοι τους τα τελευταία 20 χρόνια;

Ας φανούμε επιτέλους αντάξιοι των δημοκρατικών μας παραδόσεων των από αρχαιοτάτων χρόνων...

100 ημέρες

Αυτές οι ρημάδες οι μέρες πάντα περνούσαν γρήγορα...Έτσι πέρασαν και αυτές οι πρώτες 100 ημέρες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Μια φράση "100 ημέρες" που είχαν πάρει συμβολικό χαρακτήρα από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, με την οποία έδειχνε τη διάθεσή του για γρήγορες και σημαντικές αλλαγές στην ελληνική πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε δυνατά και επικοινωνιακά. Κέρδισε είναι αλήθεια τη μάχη των εντυπώσεων τον πρώτο μήνα. Κάτι η διαφάνεια (όλα στο ίντερνετ), οι γυναίκες στην κυβέρνηση, κάτι ο περιορισμός της σπατάλης αρχής γενομένης από τη Βουλή και τα κρατικά αυτοκίνητα, ακούστηκε κάτι καλό στα αυτιά όλων.

Επίσης έγινε πράξη το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης παρότι τα δημόσια οικονομικά βρέθηκαν σε τραγική κατάσταση.

Πάραυτα, οι 100 ημέρες δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Βρισκόμενη η κυβέρνηση σε έναν κυκεώνα επικρίσεων για την Ελληνική οικονομία (αν και πρακτικά δεν είναι η ίδια υπόλογη) έπεσε μέσα στην αναμπουμπούλα της συζήτησης για την οικονομία.

Έτσι πήγαν πίσω πολλά θέματα με αποτέλεσμα να έχουν ψηφιστεί μόνο δύο νομοσχέδια (προσλήψεις από ΑΣΕΠ και επίδομα αλληλεγγύης) ενώ έχουν κατατεθεί άλλα δύο (προστασία δασών και ρύθμιση χρεών καταναλωτών). Τα υπόλοιπα βρίσκονται στη λεγόμενη "δημόσια διαβούλευση" που φαίνεται καλή ως ιδέα αλλά μάλλον δείχνει την κυβέρνηση ως "μη έτοιμη από καιρό" όπως θα έλεγε ο ποιητής.

Μάλιστα αποφάσεις όπως της διατήρησης των αποφάσεων Σουφλιά για τα "πράσινα τέλη" ανάγκασαν τον πρωθυπουργό να ζητήσει συγγνώμη και να υποσχεθεί επιδιόρθωση, ενώ βρέθηκε η ταχύτητα όταν επρόκειτο να περάσει τροπολογία για τους φόρους στα ακίνητα.

Εικόνα διπλής γραμμής παρουσίασε πολλές φορές το οικονομικό επιτελείο, κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται ποιές θα'ναι οι αποφάσεις, με αντιδράσεις που δεν ενίσχυσαν την οικονομία γενικότερα.

Η καθυστέρηση στην ανακοίνωση γενικών γραμματέων "λόγω διαφάνειας" τελικά μάλλον αδίκησε την κυβέρνηση που έδειξε πολύ θετικές προθέσεις αλλά υπήρξαν και ευτράπελα.

Εκεί που φάνηκε σύμφωνα με την πλειοψηφία του κόσμου να πήγε καλά εξ'αρχής, ήταν στην ασφάλεια (μνημόσυνο Γρηγορόπουλου χωρίς σημαντικά επεισόδια) ενώ κρούσματα αστυνομικής βίας αντιμετωπίστηκαν άμεσα.

Η ιστορία της Γρίππης έληξε αρκετά καλύτερα απ' ότι αναμενόταν με την κυβέρνηση να ψάχνει τρόπους επιστροφής των εμβολίων, γιατί απλά ούτε η πανδημία ήρθε, ούτε ο κόσμος έδειξε διάθεση εμβολιασμού, παρόλο τον καταιγισμό τρόμου των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αντίδραση πρωτόγνωρη του κόσμου απέναντι στις προτροπές των μέσων και αυτό το βρίσκω απόλυτα υγειές!

Θετικό είναι για μεγάλη μερίδα του κόσμου(αλλά και με έντονες αντιδράσεις από άλλους) το νομοσχέδιο που προωθείται για την χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και "μετέχουν της Ελληνικής παιδείας".

Γενικά πιστεύω ότι πρέπει οι ρυθμοί να ανέβουν, τώρα που ακόμη υπάρχει μια ανοχή από τον κόσμο που περίμενε πολλά από την κυβέρνηση. Αλλιώς νομίζω ότι η Ελλάδα θα χάσει πολλά. Δεν είναι εύκολο άλλωστε να περάσεις από την εποχή του ατμού στην εποχή του γρήγορου ίντερνετ και αυτό ο πρωθυπουργός που είναι καλός γνώστης των τεχνολογιών το γνωρίζει καλά...

Ο ΒΟΒ Ο ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ Α-ΜΕΤΟΧΟΙ...

Δεν ξέρω τί κατάρα κυνηγάει αυτή την ομάδα μετά την πώλησή της στον φοβερό εκείνο τύπο τον Μ. Τροχανά. Πάντως γεγονός είναι ότι κάθε 4 χρόνια (λες και έχουμε εκλογές) τίθεται θέμα νέου ιδιοκτήτη. Η τελευταία φορά ξεκίνησε ιδανικά (2004). Ένας αποδεδειγμένα ΑΕΚτζής ο Ντέμης Νικολαίδης με ομάδα επενδυτών ξεκίνησε ένα νέο πλάνο. Έσωσε την ομάδα, κόντεψε δύο χρονιές να πάρει πρωτάθλημα (τη μια της το έκλεψαν στα χαρτιά) και μετά το χάος! Η ομάδα βαδίζει για τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, έχει βγει νοκ-άουτ από κάθε στόχο, οι παίκτες είναι σχεδόν απλήρωτοι, ο προπονητής που σίγουρα δεν ξέχασε τις γνώσεις του επίσης σε στάση αναμονής και όλα σε ένα σύννεφο...

Ξαφνικά στον ορίζοντα εμφανίζεται ένας υποψήφιος επενδυτής από την Αμερική ονόματι Bob Κοζώνης, ελληνοαμερικανός ασχολούμενος με κατασκευές. Δύο προσπάθειες με κάποιους άλλους επιχειρηματίες παλιότερα έχουν ναυαγήσει πριν γίνουν γνωστές πολλές λεπτομέρειες.

Η ιστορία με το θείο απ'το Σικάγο ξεκινάει ευοίωνα αλλά μετά από δύο μήνες συζητήσεων και διαπραγματεύσεων χαλάει με άσχημο μάλιστα τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα περίεργο μέχρις εδώ. Τα τρελλά είναι άλλα. Στην αρχή όλοι οι μέτοχοι της ΑΕΚ κάνουν λόγο για σοβαρό επιχειρηματία και ιδανική λύση ενώ σιγά σιγά τα μαζεύουν. Μια ατάκα περί "εισαγγελέα στην ΠΑΕ" του δικηγόρου του Κοζώνη, είναι αρκετή για να γυρίσει τις διαθέσεις των μετόχων. Ο Κοζώνης γίνεται ξαφνικά ο "μπατήρης θείος που θέλει να διαφημιστεί στην πλάτη της ΑΕΚ" και με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς απειλείται με μηνύσεις.

Πρόφαση το ότι δεν απέδειξε την οικονομική του κατάσταση.

Από την άλλη ο Κοζώνης δεν υπάρχει. Όλο αυτό το δίμηνο έχουν εμφανιστεί μόλις δύο φωτογραφίες του, και αντ' αυτού μιλούν δύο συνεργάτες του. Σαφώς και η οικονομική του κατάσταση είναι από ασαφής έως περίεργη. Μόνο επενδυτικά σχέδια κάτι σαν το SOE του Μιχάλη Τροχανά μια απάτη- αεροπλανάκι που είχε αποκαλύψει τότε η Ελευθεροτυπία, περί κατασκευής ενός πρότυπου οικισμού στη Σητεία της Κρήτης που δεν έγινε ποτέ και που αρκετοί κλάψαν τότε τα λεφτάκια τους... Δεν μιλάει ποτέ σε κάμερα ή σε ραδιόφωνο, δεν ξέρει κανείς τον ήχο της φωνής του. (Αντίθεση βέβαια με τον λαλίστατο Τροχανά)

Μόλις χαλάει το παζάρι βγάζει επιθετική ανακοίνωση και προαναγγέλει συνέντευξη σε κάμερα για όλα και για την απόδειξη των οικονομικών του. Στις 27 Δεκεμβρίου στο Σικάγο...

Πολλοί φίλοι της ΑΕΚ κρέμονται από τα χείλη του. Ενημέρωση όμως μέχρι τις 27 το πρωί (26 βράδι για τις ΗΠΑ) καμμιά. Τελικά το πρωί της 27/12 ώρα Αμερικής, μαθαίνουμε ότι η συνέντευξη θα δωθεί σε ιστοσελίδα αθλητικού περιεχομένου σε έναν μόνο δημοσιογράφο. Μια ολόκληρη μέρα μετά δεν έχει δημοσιευτεί η πλήρης απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης όσο για εικόνα, κατεβαίνει με το σταγονόμετρο από χειροκίνητη κάμερα που κάποιος κρατά και δεν έχει σχέση με την επαγγελματική κάμερα που φαίνεται στα πλάνα. Ενώ ακούγονται ποσά 95 εκατ. $ το μόνο που φαίνεται είναι ένα χαρτί επενδυτικού προγράμματος στην Allianz ,που αναφέρει ότι στα 65 του ο κ. Κοζώνης θα έχει 22 εκατ. $. Ούτε ημερομηνίες επάνω ούτε κάτι που να δηλώνει ότι ναι τα έχει σήμερα αυτά... Τέτοιο χαρτί μπορώ να έχω αύριο το πρωί αν πάω σε μια ασφαλιστική.

Μα πως είναι δυνατό μια τόσο βαρύγδουπη συνέντευξη να μην ενδιαφέρει τουλάχιστον τις ατόφια ΑΕΚτζήδηκες εφημερίδες και να μην καλούνται και δημοσιογράφοι από αυτές ώστε να τεθούν και ερωτήσεις; Κανένα ελληνικό κανάλι δεν ενδιαφέρθηκε για τη συνέντευξη; τόσο "πουλημένοι" όλοι στους νυν μετόχους είναι;;;

Γιατί μια μέρα μετά δεν δημοσιεύεται πλήρως η συνέντευξη; κινήσεις τακτικής; μα είναι δυνατό αντικειμενικός δημοσιογράφος να παίζει παιχνίδια τακτικής της μιας πλευράς;;; Και για πιο λόγο μοντάζ τόσων ωρών; τί θα κόψουν και τί θα ράψουν;;;

Ακόμη όμως και σε αυτά που αφήνονται να ακουστούν υπάρχουν επιλήψιμα σημεία του στυλ: -Θα προσπαθήσω να βρω τα χρήματα για το γήπεδο, θα εγγυηθώ για τα χρήματα κλπ. Άρα θα φτιάξω με άλλους πόρους το γήπεδο με δικές μου εγγυήσεις. Είναι βέβαια ένας τρόπος αλλά δεν νομίζω ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτά που λένε και όλοι οι μέχρι σήμερα επίδοξοι κατασκευαστές του γηπέδου...

Πολλά τα ερωτηματικά γι'αυτόν τον κύριο και όταν έχεις φάει κατά καιρούς στη μάπα κάτι Κούγιες, κάτι Σκλαβενίτηδες και άλλους τέτοιους, άστα να πάνε... Κρύος ιδρώτας σε πιάνει σκεφτόμενος ότι πας για μια από τα ίδια...

Η υπομονή όλων των ΑΕΚτζήδων έχει εξαντληθεί προ πολλού. Και αύριο πιθανόν κάτι ακόμη θα παραμείνει για μεθαύριο και ούτω καθεξής. Τί'χες ΑΕΚ τι είχα πάντα...

Φοβάμαι ότι η ομάδα θα παραμείνει με τους αμέτοχους εν αναμονή του νέου Κοζώνη, Σκλαβενίτη ή ότι άλλο θέλουν να λέγεται...

Καληνύχτα σας κύριοι. Η λίμνη βρωμάει από μακριά και η ΑΕΚ οδεύει στην πλήρη απαξίωση και σεις νομίζετε ότι είστε οι σωτήρες! Σας φτύνει όλος ο κόσμος και σεις νομίζετε ότι βρέχει. Ξέρω! Εταιρεία έχετε αλλά πίσω της υπάρχει πολύς κόσμος!

Ο Δεκέμβριος δεν "πάει" αυτή την πόλη...

Σίγουρα αν ρωτήσω έναν 25χρονο τί του φέρνει στο μυαλό η λέξη "Δεκεμβριανά" είμαι βέβαιος ότι θα αρχίσει να μου μιλάει για τον Αλέξη και τα επεισόδεια που σημάδεψαν το θάνατό του πέρισυ τέτοια εποχή... Ίσως να μου πει και για τα φετινά επεισόδια...

Πρέπει όμως να θυμίσω ότι και πριν 65 χρόνια στην απελευθερωμένη πλέον Ελλάδα συνέβησαν στην Αθήνα, τα τραγικότερα γεγονότα που καθόρισαν και τις μελλοντικές εξελίξεις στη χώρα. Τα "Δεκεμβριανά του 1944".

Μετά την απελευθέρωση συστάθηκε μια κυβέρνηση υπό τον Γ.Παπανδρέου τύπου "εθνικής ενότητος". Πολύ σύντομα οι υποσχέσεις που είχαν παρασχεθεί από την πολιτική ηγεσία προς τις δυνάμεις του ΕΑΜ απεδείχθησαν μόνο υποσχέσεις, με αποτέλεσμα την αποχώρηση από την κυβέρνηση των ΕΑΜικών υπουργών και την κύρηξη εκ μέρους τους Γενικής απεργίας για τις 3 Δεκεμβρίου 1944.

Η κυβέρνηση και οι Άγγλοι που είχαν αναλάβει την υλοποίηση της συμφωνίας για κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" απαίτησαν με κάθε τρόπο την αναστολή των κινητοποιήσεων με την απειλή και των όπλων. Πράγμα που δυστυχώς έγινε, με αποτέλεσμα την πρώτη μέρα του συλλαλητηρίου να υπάρξουν 21 νεκροί από την πλευρά των διαδηλωτών.

Την επομένη, ημέρα κηδέίας των θυμάτων η οργή ξεχείλιζε. Νέες συγκρούσεις ακολούθησαν με πολύ περισσότερους νεκρούς και τραυματίες.

Μία γενικευμένη σύρραξη είχε πλέον αρχίσει.

Η μάχη κράτησε πάνω από ένα μήνα και χρειάστηκε η παρουσία του ίδιου του Τσώρτσιλ στην Αθήνα για να πάρουν τα πάνω τους τα αγγλο-κυβερνητικά στρατεύματα και κάτω από την καθοδήγηση του Άγγλου στρατηγού Σκόμπι να υποτάξουν και απομακρύνουν από τις γειτονιές της Αθήνας, τις ΕΑΜικές δυνάμεις.

Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου παραιτήθηκε υπό το βάρος των νεκρών και των αμίληκτων συγκρούσεων, καθώς και την πλήρη αγνόησή του από τον Αγγλικό παράγοντα, που ανέλαβε εξ'ολοκλήρου το συντονισμό των δυνάμεων, και που τελικά οδήγησε στην επικράτηση των αγγλοκυβερνητικών δυνάμεων.

Στην σύγκρουση αυτή ερωτηματικά προκάλεσε η στάση της επίσημης ηγεσίας του ΕΑΜ να μην ζητήσει ενίσχυση από τον ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη στέλνοντάς τον ταυτόχρονα σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον του ΕΔΕΣ (αντάρτικη οργάνωση προσκείμενη στους Άγγλους) στην Ήπειρο!

Επίσης πρέπει να ανφερθεί και το γεγονός της αποχώρησης των ηττημένων τμημάτων από την Αθήνα με πορεία προς τη Βοιωτία αφού πρώτα έγιναν πολλές συλλήψεις ομήρων πολιτών προς προστασία τους από κυβερνητικές επιθέσεις και επιδρομές αεροπλάνων. Παρά τον αντικειμενικό σκοπό της προστασίας των αποχωρούντων υπάρχουν πολλές αναφορές για κακομεταχείρηση των ομήρων κάποιοι εκ των οποίων πέθαναν στη διάρκεια της υποχρεωτικής αυτής πορείας. Μεταξύ των ομήρων σύμφωνα με αφηγήσεις περιλαμβάνονταν γυναίκες και παιδιά...

Με αυτό το τελευταίο, δεν προσπαθώ επ'ουδενί να συμψηφίσω ευθύνες και ενέργειες, όμως οφείλω να ανφέρω και αυτή την πραγματικότητα. Άλλωστε οι ευθύνες και τα εγκλήματα της Αγγλοκυβερνητικής πλευράς είναι δεδομένα μιας και μόνο η πλήρης ανάμειξη των Άγγλων στη διαμάχη αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας...

Πολύς καιρός πάει που θέλω να γράψω για τον "φασισμό και ρατσισμό του μυαλού μας".

Αυτόν που καλλιεργείται συνειδητά από διάφορα κέντρα και έχει στόχο όχι μόνο τους απλούς ανθρώπους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που είναι και πιο ευάλωτοι, αλλά και τις ανώτερες μορφωτικά τάξεις, με ιδιαίτερη επιτυχία θα έλεγα τα τελευταία χρόνια.

Λαθρομετανάστευση, εγκληματικότητα, φασαρίες, επεισόδια, προσβολή συμβόλων και λατρευτικών ηθών δίνουν συνεχώς αφορμές.

Ο μέσος αστός βιώνει καθημερινά έναν ορυμαγδό εικόνων και ειδήσεων "τρόμου". Σιγά σιγά τα κάνει κτήμα του, βιώνει μαζί με τα θύματα τις ίδιες ιστορίες, τοποθετεί εύκολα τον εαυτό του και την οικογένειά του στη θέση του θύματος που μπορεί να είναι και ο "άνθρωπος της διπλανής πόρτας".

Επιστροφή από το δρόμο αυτό δεν υπάρχει. Δυστυχώς η υιοθέτηση ιδεών και πρακτικών ολοκληρωτικού χαρακτήρα είναι αναπόφευκτη. "Έξω όλοι οι ξένοι", "οι ξένοι μας κλέβουν τις δουλειές και προκαλούν την εγκληματικότητα", "κρεμάστε κανα δυό αναρχικούς στο σύνταγμα", "τα κωλόπαιδα που καίνε τη σημαία", "τί δουλειά είχε ο πιτσιρικάς στα Εξάρχεια" και άλλα τόσο δημοκρατικά δυστυχώς είναι καθημερινότητα. Τώρα τελευταία στα σχολεία τα παιδάκια αντιμετωπίζουν όσους συμμαθητές τους πέρασαν τη νέα γρίππη, τουλάχιστον ως λεπρούς... Από που έμαθαν μικρά παιδιά να φέρονται έτσι; τί συζητούν οι γονείς στο σπίτι; τί συμβουλεύουν τους μικρούς μαθητές;

Συχνό είναι επίσης το φαινόμενο της δαιμονοποίησης κοινωνικών ομάδων από άλλες ώστε να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον τους. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν μεγάλες δόσεις αλήθειας αλλά η γενική ταύτιση εναντίον του διπλανού μας εχθρού, είναι μια ακόμη ένδειξη ολοκληρωτικής νοοτροπίας.

Έτσι κι αλλιώς δεν προλαβαίνουμε και πολλά πράγματα να συζητήσουμε μιας και οι ρυθμοί της εργασίας για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι αμείληκτοι. Ωράρια έξω από κάθε λογική σε μια προσπάθεια ανταπόκρισης σε πλαστές και υπαρκτές ανάγκες. Ως επί το πλείστον όμως πλαστές ανάγκες που οδηγούν τον άνθρωπο στην υπερεργασία και την αποξένωση. Δεν είναι τυχαίο ότι ολοένα και περισσότερο ακούω τη φράση : - Δεν έχω χρόνο. Κι αυτό σημαίνει δυστυχώς, δεν έχω χρόνο, για μένα , για τη γυναίκα μου και για τα παιδιά μου. Πού οδηγεί όλο αυτό το σκηνικό;

Στην πλήρη απομόνωση και τη δημιουργία του φοβικού και φοβισμένου ατόμου. Αυτού που δεν θα τολμάει να βγει από το σπίτι του, που δεν θα μπορεί να εμπιστευτεί ούτε τον διπλανό του, που το μόνο ενδιαφέρον του θα είναι ο στενός μικρόκοσμός του...

Σ'αυτό το πλαίσιο βρίσκει πολύ γόνιμο έδαφος ο φασισμός του "νοικοκύρη".

Η λογική του ότι για όλα φταίνε οι άλλοι και βασικά οι "ξένοι". Ξένος όμως είναι εδώ ο διαφορετικός από μένα. Άρα όλοι οι άλλοι.

Στην Ελβετία - μια χώρα υπόδειγμα - ψήφισαν κατά της ανέγερσης νέων τζαμιών, ενώ ο εδώ εθνοπατέρας κος Βελόπουλος κρίνει ότι για όλα τα κακά της Ελλάδας φταίνε οι λαθρομετανάστες και οι αλλόθρησκοι. Μάλιστα τα επιχειρήματά του είναι πιασάρικα...

Δεν αποδίδουν φόρους, δεν δίνουν εισφορές (λες και είναι επιλογή τους να δουλεύουν ανασφάλιστοι) και στέλνουν χρήματα στο εξωτερικό. Επίσης έχουν δωρεάν περίθαλψη και επιβαρύνουν τις δαπάνες για την υγεία.

Γιατί καμμιά κουφάλα από όλους αυτούς δεν μιλάει για το πως οικοδομήθηκε το οικονομικό θαύμα 1995-2005 στην Ελλάδα; σε ποιών τις πλάτες πλούτισαν κάποιοι, πώς εκμεταλεύονταν οι μεγαλοτσιφλικάδες τους Πακιστανούς και γενικά αλλοδαπούς εργάτες, πόσα σπίτια χτίστηκαν αποκλειστικά με συνεργεία αλλοδαπών;;;

Γιατί δεν υπάρχει σχεδόν Έλληνας που να μην έχει χρησιμοποιήσει αλλοδαπό για εργασία ή μερεμέτι, που να μην έχει αγοράσει από κινέζο, και φυσικά εκεί να μην ανυσηχεί για τίποτα.

Όλα λοιπόν κε Βελόπουλε και λοιποί έχουν δύο όψεις.

Όχι δεν είμαι υπέρ του ανεξέλεγκτου αριθμού μεταναστών, αλλά μην οπλίζουμε τα χέρια κάποιων εναντίον τους. Ας σκεφτούμε ότι για να περνάει καλά η κοινωνία του 1/3 του κόσμου, τα άλλα 2/3 υποφέρουν. Και οι καπιταλιστές έχουν συμφέρον από την ύπαρξη μεταναστών, γιατί βρίσκουν φτηνό εργατικό δυναμικό και ταυτόχρονα σπάνε τους δεσμούς συνοχής της κοινωνίας στρέφοντας τους αστούς εναντίον τους και όχι ενάντια στους ίδιους που είναι και οι κατεξοχήν ένοχοι της κοινωνικής αδικίας.

Ας κάτσουμε να σκεφτούμε λοιπόν πριν πετροβολήσουμε τους "άλλους", τους "ξένους" μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι στους "κολασμένους" της γης μας;;;

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ Η ΛΙΓΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ;;

Δεν ξέρω αν τα 60 χρόνια είναι πολλά ή λίγα.



Ανήκω σ'αυτή την περίεργη γενιά της μεταπολίτευσης που δεν έζησε πόλεμο, κατοχή , εμφύλιο, χούντα (πολύ μικρός τότε για την ακρίβεια). Η γενιά που μεγάλωσε με "δημοκρατία" με "αλλαγή", με συγκυβέρνηση, με εκσυγχρονισμό, με νέα διακυβέρνηση.



Έτσι το να καταπιαστώ με μια περίοδο που τελείωσε οριστικά πριν από 60 χρόνια ίσως φαντάζει εξωγήινο για κάποιον της γενιάς μου. Όμως πάντα πίστευα ότι όσο κοιτάς στο παρελθόν τόσο αντιλαμβάνεσαι καλύτερα το μέλλον.



Έτσι λοιπον η περίοδος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα έχει να διδάξει κι αυτή αρκετά.



Αφορμή μου έδωσε η καινούργια ταινία του Παντ. Βούλγαρη "Ψυχή Βαθιά" που θα βγει σε λίγες μέρες στους κινηματογράφους...



Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα δεν συνέβη ξαφνικά. Προετοιμάστηκε πολύ πριν την απελευθέρωση της Ελλάδας (12-10-1944) και επιβλήθηκε δυό χρόνια αργότερα.



Το 1944 και ενώ η Ελλάδα ετοιμαζόταν για την απελευθέρωση η ηγεσία του ΕΑΜ δέχθηκε έντονες πιέσεις ώστε ο ΕΛΑΣ (το στρατιωτικό τμήμα του ΕΑΜ) να υπαχθεί σε ένα "εθνικό στρατό" υπό την αρχηγία του Άγγλου διοικητή. Τότε υπογράφησαν από την ηγεσία του ΕΑΜ οι συμφωνίες της Καζέρτας και του Λιβάνου που σε αντάλλαγμα στο ΕΑΜ παραχωρούσαν 6 υπουργεία στη μεταπολεμική Ελλάδα σε κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου (παππού του σημερινού πρωθυπουργού).



Θα πρέπει να αναφέρω ότι η πολιτική ηγεσία της Ελάδος σε όλη τη διάρκεια της κατοχής και της αντίστασης βρισκόταν στην Αίγυπτο "εξόριστη".



Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1944(Δεκεμβριανά),μετά και την παραίτηση των ΕΑΜικών υπουργών, οδήγησαν στη συμφωνία της Βάρκιζας όπου οι αντάρτες του ΕΛΑΣ διατάχτηκαν να παραδώσουν τον οπλισμό τους σε μια προσπάθεια δημιουργίας εθνικού στρατού. Είχε προηγηθεί η ήττα των δυνάμεων του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ στη "μάχη της Αθήνας", μετά την ωμή επέμβαση των Άγγλων υπέρ των κυβερνητικών δυνάμεων.



Η συμφωνία της Βάρκιζας είχε δύο βασικά σημεία:



Το πρώτο τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και το δεύτερο την αμνήστευση των αδικημάτων της περιόδου της αντίστασης και των Δεκεμβριανών.



Ατυχώς κανένα από τα δύο δεν τηρήθηκε.



Ο Άρης Βελουχιώτης βλέποντας πολύ πριν το τί θα συμβεί είχε έρθει σε ανοιχτή διαφωνία με την ηγεσία του ΚΚΕ (κύριου άξονα καθοδήγησης του ΕΑΜ) ενώ από την άλλη μεριά οι διώξεις εναντίον αριστερών αγωνιστών εντάθηκαν με την εμφάνιση παρακρατικών ομάδων και σχηματισμών.



Σ'αυτό το κομβικό σημείο, ο Νίκος Ζαχαριάδης επιστρέφει από το στρατόπεδο του Νταχάου και αναλαμβάνει την γενική γραμματεία του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης επίσης συγκρούεται μαζί του και αποφασίζει να ακολουθήσει δική του μοναχική πορεία με λίγους συντρόφους του.



Αυτό οδηγεί το ΚΚΕ να αποκυρήξει τον Βελουχιώτη στα μέσα Ιουνίου με επίσημη ανακοίνωση στο Ριζοσπάστη, μόλις δύο ημέρες προτού το απόσπασμα του Άρη πέσει σε ενέδρα κυβερνητικών με αποτέλεσμα την αυτοκτονία του πρωτοκαπετάνου του ΕΛΑΣ.



Οι κυβερνητικοί-παρακρατικοί, σε επίδειξη δύναμης δεν δίστασαν να αναρτήσουν τα κεφάλια των Άρη και Τζαβέλλα (πρωτοπαλίκαρο του Βελουχιώτη) σε φανοστάτες στην πλατεία των Τρικάλων προς παραδειγματισμό.



Η πορεία προς τον εμφύλιο μοιάζει πλέον προδιαγεγραμμένη.



Τα γεγονότα οδηγούν τάχιστα προς τα κει. Η άρνηση του ΚΚΕ να πάρει μέρος στις εκλογές που προκυρρήσονται για το Μάρτιο του 1946, και η επίθεση ανταρτών στο σταθμό Χωροφυλακής του Λιτοχώρου απλά επιταχύνουν τις εξελίξεις. Σε όλη αυτή την χρονική περίοδο από τη συμφωνία της Βάρκιζας (Φεβρουάριος του '45) μέχρι το Μάρτιο του '46 η τρομοκρατία των παρακρατικών στην ύπαιθρο ειδικά ,εναντίον των αριστερών,συνεχίζεται αμείωτη.



Έτσι φαίνεται πως για το ΚΚΕ και τον ηγέτη του Νίκο Ζαχαριάδη ο δρόμος προς το "δεύτερο αντάρτικο" δεν έχει επιστροφή. Επίσημα κείμενα του ΚΚΕ αποκαλύπτουν πως τα όπλα του ΕΛΑΣ δεν είχαν παραδωθεί όλα κατά την συμφωνία της Βάρκιζας αλλά πλείστα εξ'αυτών είχαν κρυφτεί για "πιθανή μελλοντική χρήση".



Έτσι η 30η προς 31η Μαρτίου 1946 ορίζεται ως η επίσημη έναρξη του εμφυλίου στην Ελλάδα.



Ένας πόλεμος που πραγματικά τσάκισε μια χώρα που λογικά θα έπρεπε να συνέρχεται από την καταστροφή του πολέμου όπως όλες οι ευρωπαικές χώρες.



Μάχες επί μαχών, αδέλφια να πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα, φόνοι, ξυλοδαρμοί, εξορίες, βασανισμοί, εκτοπίσεις. Ξερίζωμα χωριών, καταστροφές ανυπολόγιστες σε όλη τη χώρα. Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος (ο στρατός της Αριστεράς) κρατάει γερά για περισσότερο από δύο χρόνια μεγάλα τμήματα της υπαίθρου, όταν πλέον στο παιχνίδι μπαίνουν οι Αμερικανοί σύμμαχοι που διαδέχονται τους Άγγλους στην "επίβλεψη" της Ελλάδας.



Χρησιμοποιώντας τακτικές καινοφανείς όπως εκκενώσεις χωριών για να μην ανεφοδιάζονται οι αντάρτες ή χρήση δοκιμαστικά και αυτών των βοβμών Napalm, αρχίζουν να γέρνουν οριστικά την πλάστιγγα προς το μέρος των κυβερνητικών δυνάμεων. Το ανέκδοτο ήταν ότι οι κάτοικοι των χωριών που αναγκάζονταν απο τον κυβερνητικό στρατό να εκκενώσουν τα σπίτια τους ονομάζονταν "ανταρτόπληκτοι" λες και οι αντάρτες τους είχαν αναγκάσει να φύγουν. Ήταν και το πρώτο ρεύμα μαζικής μετανάστευσης προς τις πόλεις...



Στο "αντάρτικο" συμμετείχαν και αρκετοί "σλαβομακεδόνες" με την πλευρά του ΔΣΕ. Το ΚΚΕ με την 5η ολομέλειά του θεώρησε υποχρέωσή του να ευχαριστήσει αυτή την πληθυσμιακή ομάδα μιλώντας για αυτοδιάθεσή τους και αυτοπροσδιορισμό τους σε μια βαλκανική ομοσπονδία Λαικών δημοκρατιών, θέση την οποία "μάζεψε" λίγο αργότερα το ΚΚΕ, μιας και πατούσε πάνω σε μια πολύ ευαίσθητη χορδή των Ελλήνων της Μακεδονίας!



Η οριστική ήττα των δυνάμεων του ΔΣΕ στο Γράμμο και η υποχώρησή τους στην Αλβανία στα τέλη του Αυγούστου του 1949 σήμανε την οριστική λήξη του δράματος του εμφυλίου πολέμου και την αρχή μιας νέας σειράς διώξεων των πάσης φύσεως αριστερών ιδεών με αποτέλεσμα νέες εκτοπίσεις, νέους βασανισμούς, φυλακίσεις κλπ



Ένα τραγικό κεφάλαιο της ιστορίας της Ελλάδας έκλεινε και ένα ακόμη τραγικότερο άνοιγε για τους ηττημένους του εμφυλίου.



Τα λάθη ανήκουν σε όλες τις πλευρές. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι πάντα για μια ήττα φταίνε οι "άλλοι". Μερικές φορές είναι και οι επιλογές που εμείς οι ίδιοι κάνουμε. Οπως η επιλογή της "αποκύρηξης" του Τίτο της Γιουγκοσλαβίας,έστω και συγκαλυμένα από το ΚΚΕ το '47 προς ικανοποίηση του ΚΚΣοβ.Ενωσης, πράγμα που στέρησε εφόδια από τον ΔΣΕ αλλά και οδήγησε στο κλείσιμο των συνόρων λίγο αργότερα ,αφήνοντας τους μαχητές του ΔΣΕ χωρίς εναλλακτικές. Ή ακόμη για πολλούς μέγα λάθος της ηγεσίας του ΚΚΕ ήταν η απόφαση για αποχή στις εκλογές του '46, όπου σύμφωνα με εκτιμήσεις η αριστερά θα λάμβανε τουλάχιστον 30% των εδρών.

Το χειρότερο βέβαια όλων είναι η απώλεια περίπου 70.000 ανθρώπων(και από τις δύο μεριές) ως επί το πλείστον νέων, δυναμικό πολύ χρήσιμο στην ανασυγκρότηση της χώρας μετά τον πόλεμο.

ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ...

Η είδηση βόμβα έπεσε στη Θεσσαλονίκη! Όχι δεν μιλάω για την κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας -Θράκης. Μιλάω για την παραίτηση Ζαγοράκη!

Μετά τα επεισόδια σε αγώνα νέων(!) Αρη-ΠΑΟΚ ο Θοδωρής του δικεφάλου του Βορρά αποφάσισε να επισπεύσει την έξοδό του από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ! Κουράστηκε κι αυτός να αντέχει ένα τσούρμο αλλοπρόσαλλων ατόμων που δεν ξέρουν τί σημαίνει και τί συμβολίζει ο ΠΑΟΚ και το μόνο που βλέπουν μπροστά τους είναι κίτρινα σκουληκια και γαλάζιες κωλόγριες...

Έζησα περίπου 7 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και κάποιες λογικές και νοοτροπίες τις έμαθα από πρώτο χέρι. Όχι ότι διαφέρουν πολύ από τις αντίστοιχες λογικές των εδώ κάφρων αλλά υπάρχει και μια περίεργη ιδιότυπη θα έλεγα λογική αντιμετώπισης των αντιπάλων.

Το θέμα είναι ότι ο κύκλος που άνοιξε ο Ντέμης Νικολαίδης και έκλεισε τόσο άδοξα με τις κατηγορίες ως προδότη και λαμόγιο από τους οργανωμένους της ΑΕΚ, κλείνει στη Θεσσαλονίκη με αντίστοιχες φωνές να ακούγονται από κάποιους οργανωμένους του ΠΑΟΚ. Ευτυχώς διάβασα και πιο ψύχραιμες φωνές.

Το θέμα είναι ότι σε λίγο όπως πάνε οι δικέφαλοι θα μείνουν ακέφαλοι και η διαχείρηση των ομάδων θα κάνει τους οπαδούς να νοσταλγούν τον big mac και τον Μπατατούδη αντίστοιχα.

Δεν είμαι ονειροπόλος να πιστεύω ότι οι δύο πρώην ποδοσφαιριστές μπήκαν από αγνά και μόνο αισθήματα στις ΠΑΕ, αλλά σίγουρα μπήκαν με ένα πνεύμα συναίνεσης, αλλαγής νοοτροπίας και καλών προθέσεων ως προς τον τρόπο διοίκησης του ποδοσφαίρου.

Δυστυχώς αποδείχθηκε ότι το κατεστημένο (όχι μόνο της Αθήνας έτσι;) είναι πολύ ισχυρό για να δεχτεί καινοτομίες. Και οι κατευθυνόμενοι κάφροι νίκησαν για άλλη μια φορά.

Χαμένος για μένα για άλλη μια φορά το Ελληνικό ποδόσφαιρο.

Φαίνεται ότι δυστυχώς σ'αυτό το χώρο πειράματα δεν χωρούν! Πορευόμαστε με τα ίδια και τα ίδια, κι άντε φτου κι απ'την αρχή!

Ας ψάχνουμε λοιπον κάθε τόσο να βρούμε γιατί ολοένα και περισσότεροι προτιμούν τον καναπέ τους κι όχι την εξέδρα και γιατί δεν υπάρχει περίπτωση η οικογένεια να επιστρέψει στα γήπεδα...