ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ...

Μέγιστη έπληξη ένιωσαν οι νοικοκυραίοι από το τραγικό περιστατικό στη σχολή του ΟΑΕΔ στου Ρέντη.
Φίλοι μου ήταν αναμενόμενο. Από τη μια ο μιμητισμός, από την άλλη η απελπισία, η κουρελιασμένη ζωή και η φτώχια.
Εγώ δεν ένιωσα καμμιά έπληξη. Τα χειρότερα είναι μπροστά.
Κι όταν το πιστόλι θα το κρατάει ο σαραντάρης ή ο πενηντάρης οικογενειάρχης μην νιώσετε πάλι έκπληξη. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί πλέον να ζήσει την οικογένειά του, που δεν μπορεί να σπουδάσει τα παιδιά του, που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις καθημερινές του ανάγκες, δεν έχει πολλά να χάσει. Το ότι η κοινωνία μας ακολουθεί κατά πόδας την Αμερικανική (american dream) δεν είναι τυχαίο. Το ότι η ελπίδα έχει χαθεί, το ότι η πολιτική έχει πλέον απογοητεύσει, ξέρετε που οδηγεί;
Από τη μία στην τυφλή βία και από την άλλη στο φασισμό.
Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν πάλι τη δομή της κοινωνίας και του κοινωνικού κράτους πριν είναι απελπιστικά αργά...

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος ρε φίλε από τότε που αποφάσισες να φύγεις.
Τουλάχιστον ελπίζω να περνάς καλά εκεί πάνω. Η ΠΑΟΚάρα σου πάντως πάει καλά φέτος.
Ελπίζω να τα βλέπεις κι εσύ...
Τίποτα άλλο.

30 ΜΑΡΤΙΟΥ - ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

30 Μαρτίου 1946 – 30 Μαρτίου 1952
Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω άρθρα για την πρόσφατη σχετικά ιστορία της χώρας μας. Με αφορμή την σημερινή μέρα 30 Μαρτίου, θα αναφερθώ στην σημαντικότερη κατ’ εμέ περίοδο αυτή της Κατοχής- Αντίστασης –Εμφυλίου- Συνεπειών.
Η 30η Μαρτίου είναι πράγματι ιστορική μέρα γιατί στο διάστημα που αναφέρω συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα.
Το 1946 στις 30 Μαρτίου, το βράδι, παραμονή των πρώτων εκλογών μεταπολεμικά (το ΚΚΕ είχε δηλώσει ΑΠΟΧΗ) ομάδα ανταρτών επιτέθηκε σε τμήμα Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο, με αποτέλεσμα πολλοί να θεωρούν ως εναρκτήριο λάκτισμα για τον εμφύλιο αυτή την ενέργεια. Στην επίθεση αυτή σκοτώθηκαν αρκετοί χωροφύλακες.
Το 1952 και ενώ έχει τελειώσει ο εμφύλιος τυπικά, εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης με την κατηγορία της κατασκοπείας μια καλοστημένη κατηγορία από τους μηχανισμούς της ασφάλειας αλλά και του παρακράτους που οργίαζε μετεμφυλιοπολεμικά.
Ο Νίκος Μπελογιάννης σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ με συμμετοχή στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος είχε αποσταλεί για οργάνωση του παράνομου τότε ΚΚΕ. Αν και ο πρωθυπουργός Ν. Πλαστήρας είχε εκλεγεί με την υπόσχεση ότι δεν θα γίνουν άλλες εκτελέσεις εφευρέθηκε η κατηγορία της κατασκοπείας, μόνη που ακόμη και σε διεθνές επίπεδο επέφερε την ποινή του θανάτου.

Ρόλο στην εκτέλεση της ποινής έπαιξε και μια περίεργη ανακοίνωση του τότε γραμματέα του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη ο οποίος θεώρησε ψεύτικη την επιστολή του Ν. Πλουμπίδη (επίσης κορυφαίου στελέχους) ο οποίος αναλάμβανε την ευθύνη για τους ανακαλυφθέντες από την ασφάλεια ασυρμάτους του κόμματος, πράγμα που θα γλύτωνε τον Μπελογιάννη και τους συγκατηγορούμενους του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Πλουμπίδης ζητούσε να έρθει στην Ελλάδα και να δικαστεί εκείνος στη θέση του Μπελογιάννη.
Η ειρωνεία στην όλη ιστορία είναι ότι και ο Πλουμπίδης εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα το 1954.
Ο Νίκος Μπελογιάννης έμεινε στην ιστορία και ως «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (έγινε και ταινία) γιατί στη διάρκεια της δίκης του κρατούσε ένα γαρύφαλλο (που του είχε δώσει η σύντροφος και σύζυγός του Έλλη Παππά).
Εδώ κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε πρώτη δίκη που είχε ξεκινήσει,η τιμωρία δεν θα ήταν “θανατική ποινή” λόγω δέσμευσης της κυβέρνησης Πλαστήρα ότι τα «εγκλήματα» του εμφυλίου δεν θα επέφεραν εκτελέσεις. Όμως τρεις μέρες προ της ανακοίνωσης της απόφασης, βρέθηκαν κρυμμένοι ασύρματοι του ΚΚΕ σε σπίτι στην Καλλιθέα και στην Άνω Γλυφάδα οπότε «τεκμηριώθηκε» κατηγορία για κατασκοπεία και ξεκίνησε 2η δίκη με σκοπό την εκτέλεση.
Μικρή λεπτομέρεια αποτελεί το ότι στο 2ο στρατοδικείο δικαστής ήταν και ο Γεωργ. Παπαδόπουλος (ο μετέπειτα δικτάτορας) ο οποίος όμως μειοψήφησε στην απόφαση, γιατί ήταν αντίθετος στην εκτέλεση!! (Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν έχει αποδειχθεί αυτό).
Και μια ακόμη μικρή λεπτομέρεια είναι ότι ακόμη και οι κατακτητές Γερμανοί παρ’ όλες τις θηριωδίες που έκαναν δεν εκτελούσαν την Κυριακή. Οι Έλληνες εκτέλεσαν τον Ν. Μπελογιάννη και άλλους 3 συντρόφους του Κυριακή ξημέρωμα πριν την ανατολή για να προλάβουν τυχόν αντιδράσεις του κόσμου που τότε είχε ξεσηκωθεί.
Ο Εμφύλιος πόλεμος πραγματικά ήταν ένας πολύ άγριος αδελφοκτόνος πόλεμος με πολύ αίμα χυμένο εκατέρωθεν, με τραγικές συνέπειες για την Αριστερά και τους ανθρώπους της (διώξεις, συλλήψεις, βασανισμοί, εξορίες, εκτελέσεις), αναγκάζοντας και χιλιάδες εξ’ αυτών σε αυτοεξορία στις ανατολικές χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ταυτόχρονα χιλιάδες παιδιά, τα περισσότερα από τη Βόρειο Ελλάδα , φυγαδεύτηκαν στις ανατολικές χώρες με το φόβο των συνεπειών του εμφυλίου, στερώντας τη χώρα από ανθρώπινο και επιστημονικό δυναμικό.
Το πώς έφυγαν και το γιατί έφυγαν, καθώς και το αν ήταν σωστή η κίνηση των υπευθύνων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος και κατ’ επέκταση του ΚΚΕ είναι ένα θέμα που θα διερευνήσω σε άλλο άρθρο.
Για σήμερα λοιπόν κάνω μια εισαγωγή στην ταραγμένη αυτή περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα του 1946-1949.
Το τι προηγήθηκε του εμφυλίου, ποιες καταστάσεις οδήγησαν προς τα κει αλλά και ποιες ήταν οι συνθήκες στην Ελλάδα της απελευθέρωσης θα γράψω σε άλλα άρθρα…

ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ...ΤΩΝ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΩΝ....

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ....

Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf BirmanΜουσική: Θάνος ΜικρούτσικοςΠρώτη εκτέλεση: Μαρία ΔημητριάδηΆλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,που απ' τους άλλους θεν παλικαριά κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,

σ' αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,των γραφειοκρατών η φάρα,

στήνει με ζήλο περισσό,στο σβέρκο του λαού χορό,

στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,τους γερμανούς τους προφεσόρους,

που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,

υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,

κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,με ιδεώδεις υποτακτικούς,

που είναι στο μυαλό νωθροί,μα υπακοή έχουν περισσή,τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,

που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβάκι

επαναστάσεις στ' όνειρά του αναζητεί,τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,

κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια,

σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,τους έχω βαρεθεί.

Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,τους έχω σιχαθεί.

Υ.Γ. η εικόνα προέρχεται από το dentnews.net

Για τον Αλέξη, για τους αγανακτισμένους...

Τι να γράψει κανείς τώρα…
Πέρασαν 23 χρόνια, ήμουν 16χρονος μαθητής και τώρα κοντεύω τα 40… Παρόλα αυτά τίποτα δεν άλλαξε τελικά σ’αυτή τη χώρα. Και τότε 15χρονος μαθητής (Καλτεζάς) έπεφτε νεκρός απ’το χέρι του αστυνομικού Μελίστα (να μην ξεχνάμε τα ονόματα) ο οποίος σε 2ο βαθμό αθωώθηκε λόγω «βρασμού ψυχής». Τότε και το γεγονός αυτό είχε συντελέσει σε μια στροφή μου ιδεολογική μακριά από τα κόμματα και τις δομές εξουσίας.
Τώρα βολεμένος σαραντάρης κι εγώ δεν βρίσκω λόγια. Τότε μπορεί ο Μιχάλης να’ταν συμμαθητής μου. Σήμερα ο Αλέξης μπορεί να’ταν γιός μου. Και πιστέψτε με δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη ζωή ενός πατέρα να χάσει το γιό του, πολύ δε περισσότερο να τον δολοφονήσουν…
Το πρωινό της δευτέρας βρήκε τα σχολειά σε ζωηρή κινητοποίηση. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και πραγματικά ενθαρρυντικό νέα παιδιά να διαμαρτύρονται τόσο δυνατά και τόσο μαζικά, αλλά και γονείς να χειροκροτούν στο πέρασμά τους. Σα να γινόταν μια παρέλαση για τον Αλέξη…
Το πράγμα όμως το απόγευμα ξέφυγε. Φοβερά επεισόδια, φωτιές, κάψιμο κτιρίων, πλιάτσικο καταστημάτων, παράλυση της ζωής, ακόμη και το καρουσέλ του συντάγματος δεν γλύτωσε.
Έχοντας περάσει από το χώρο της «οργής» δεν βιάζομαι να κατακρίνω ασυλλόγιστα όσους εξεγείρονται σήμερα. Μπορεί να πουν χίλια δυό σενάρια οι πολιτικάντηδες, οι μεγαλύτεροί μου και οι κομματικοποιημένοι. Τα σενάρια συνομωσίας άλλωστε πάντα ήταν το αγαπημένο των Ελλήνων. Μέχρι και ότι ο ειδικός φρουρός ήταν βαλτός για να πέσει ο Καραμανλής άκουσα ή για να μην ασχολείται ο κόσμος με τα σκάνδαλα (διαλέγετε το σενάριο της αρεσκείας σας).
Δεν είναι έτσι όμως. Αναλογιστείτε ότι εμείς όλοι οι βολεμένοι στους καναπέδες των σπιτιών μας έχουμε ευθύνη. Ποια η ελπίδα για αυτούς τους νέους της οργής; Μήπως ελπίδα είναι το να δεχτούμε την πρόταση Μίχαλου για περικοπή της πενθήμερης εβδομάδας και μοίρασμα της φτώχιας σε περισσότερους;
Μήπως δεν φταίμε κι εμείς για τη γενιά των 700 ευρώ; Δεν φταίμε για τους επιχειρηματίες που «πτωχεύουν» τις επιχειρήσεις τους και δεν δίνουν αποζημιώσεις σε ανθρώπους που δούλευαν για 30 και πλέον χρόνια προσδοκώντας σε μια σύνταξη που θα αργήσει πολύ να έρθει;
Μήπως δεν φταίμε κι εμείς που βλέπουμε απαθείς τις τράπεζες να πλουτίζουν ολοένα και περισσότερο και μετά να τις ενισχύουμε κι από πάνω με χρήμα ζεστό το οποίο όμως δεν υπάρχει για να δωθεί στους χαμηλοσυνταξιούχους ή τους ανέργους;
Το’χα ξαναγράψει παλιότερα. Δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί των δομών εξουσίας (και εμείς οι βολεμένοι) ότι κάποια στιγμή ο πεινασμένος, ο εξαθλιωμένος, ο οργισμένος το μόνο που έχει να χάσει είναι οι αλυσίδες του, και ότι δεν τον ενδιαφέρει ποιανού είναι το σπίτι ή το μαγαζί ή το αυτοκίνητο που καίγεται;;;
Μήπως έχει κανείς σκεφτεί γιατί ένας νέος επιλέγει το «περιθώριο» και τη σύγκρουση; Μήπως εμείς όλοι τον έχουμε απομακρύνει, μήπως τον έχουμε απογοητεύσει με τις επιλογές μας και με τον κόσμο που του παρουσιάζουμε να ζήσει;
Πριν λοιπόν αρχίσετε να βρίζετε τους «αλήτες», τους «αναρχικούς», τα «μιάσματα» αυτής της κοινωνίας αναλογιστείτε το μερίδιο της ευθύνης σας… Ίσως τότε η κριτική σας να είναι διαφορετική και τα σενάρια συνομωσίας θα είναι δύσκολο να βρουν πρόσφορο έδαφος….
Και κάτι τελευταίο: Μην θεωρείτε ότι επειδή σήμερα έχετε έναν καναπέ να ξαπλώνετε και να βλέπετε τα «γεγονότα» θα τον έχετε και αύριο…..

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ Νο 2...

Θα'ταν παράξενο να μην γράψω κάτι για την επιστροφή του ανθρώπου που λάτρεψα ως ποδοσφαιριστή και αργότερα ως προπονητή των τίτλων και της υπερομάδας, στην ΑΕΚ για δεύτερη φορά μετά από κείνο το "βρώμικο" '96.

Ο Dusan Bajevic δεν χρειάζεται συστάσεις στην Ελλάδα. έχει δουλέψει στους 4 από τους 5 μεγάλους και αν μη τι άλλο ξέρει να χτίζει ομάδες που τυγχάνουν καθολικής αποδοχής.

Από την άλλη η προσωπολατρεία και η ανάγκη για σωτήρες είναι ένα μεγάλο δίκοπο μαχαίρι. Με δεδομένη δε την αρνητική στάση μερίδας οπαδών που αυτή τη φορά θέλω να πιστεύω ότι δεν θα ξανακάνουν τα ίδια με την αισχρή περίοδο του 2003-04, έχω μια απορία για το τί περιμένει αυτός ο άνθρωπος από την ΑΕΚ τώρα.

Και η επόμενη απορία μου είναι τί θα γίνουμε τελικά χωρίς τον Bajevic;

Δηλαδή τελικά είμαστε τόσο μικρή ομάδα που χωρίς τον Bajevic δεν θα ξαναδούμε ποτέ έναν τίτλο; Και όταν αυτός ο άνθρωπος διακόψει την προπονητική εμείς θα αναζητούμε τελικά τον κλώνο του;

Επαναλαμβάνω πως είμαι θαυμαστής του και δεν ήμουν ποτέ μέσα στους υβριστές του. Μπορεί να πικράθηκα τότε όπως όλοι, όμως ούτε 5χίλιαρα κουνούσα, ούτε πολύ χειρότερα βατράχια... Και φυσικά χάρηκα για την επιστροφή.

Ομως μετά τον Ντούσκο τί΄;;;

Πάντως για την ώρα ένα και μόνο χρειάζεται! Μοναχά Ε-ΝΩ-ΣΗ!!!

35 χρονια μετά...

Κι όμως, 35 χρόνια μετά και το Πολυτεχνείο είναι ζωντανό!
Μέσα μας, μέσα στα μάτια των παιδιών που απ’την αγκαλιά της μαμας ή του μπαμπά κοιτάζουν περίεργα αυτό το μεγάλο κεφάλι στο προαύλιο του «Μετσοβείου». Μ’ένα κόκκινο τριαντάφυλλο όλες οι γενιές σπεύδουν στην Πατησίων και Στουρνάρη. Τι είναι αυτό που 35 χρόνια μετά τους οδηγεί αυθόρμητα ακόμη εκεί;;;
Όσο κι αν η τηλεοπτική μας δημοκρατία προσπαθεί να ξεχαστεί αυτό το κορυφαίο γεγονός της νεώτερης ιστορίας μας, αυτό της βγάζει επιδεικτικά τη γλώσσα και ανθίσταται σθεναρά.
Ίσως γιατί η νεολαία δεν δέχεται εύκολα τη «μουσιακού χαρακτήρα τιμή». Ίσως γιατί όσο κι αν από κάποιους λίγους το Πολυτεχνείο εξαργυρώθηκε, υπάρχουν πάντα οι σεμνοί, απλοί άνθρωποι που το κρατάνε μέσα τους άσβεστο. Δεν είναι δα και λίγο μέσα σε μια Χούντα που λίγοι αντιστέκονται και ίσως λίγο περισσότεροι δυσανασχετούν « από μέσα τους», ένα τόσο απρόβλεπτο για τη δικτατορία γεγονός.
Ένα γεγονός που φέρνει την αρχή του τέλους. Γιατί εκτός από την ανατροπή Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη, το Πολυτεχνείο γίνεται ο καταλύτης των εξελίξεων για την επιστροφή στη Δημοκρατία, αυτή που τόσο κουτσουρεμένη υπάρχει μα και τόσο πολύτιμη είναι!
Ένα γεγονός λοιπόν που ξεκίνησε από τον αντιεξουσιαστικό χώρο και που γρήγορα μάζεψε όλη την αφρόκρεμα της δυναμικής νεολαίας και όχι μόνο.
(Δεν θέλω να σχολιάσω τις αρχικές αντιδράσεις των κομματικών νεολαιών, γιατί τελικά το αποτέλεσμα μετράει και το Πολυτεχνείο τελικά δεν ανήκει σε κανένα παρά μόνο σε όσους το δημιούργησαν και σε όσους εκείνα τα βράδια δεν κοιμήθηκαν…)
Όταν έπρεπε ο αντιεξουσιαστής αγκαλιάστηκε με τον κομμουνιστή, ο δημοκράτης δεξιός με τον κεντρώο και τον αριστερό. Ο στόχος έγινε κοινός. Η πτώση του εφησυχασμού των «φιλήσυχων» πολιτών που είχαν «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με την «εθνοσωτήριο επανάστασιν»!
Κι όμως η χώρα της ελευθερίας του πνεύματος, της ελευθερίας της σκέψης, των αρχών της δημοκρατίας, του φωτός και του πολιτισμού, έμεινε επτά χρόνια υπό τη διοίκηση των συνταγματαρχών και των ταξιάρχων του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».
Ο ξένος παράγοντας έπαιξε το γνωστό ρόλο του, όμως και ο ντόπιος παράγοντας δεν πήγε πίσω.
Μα και οι φιλήσυχοι πολίτες βολεύτηκαν σύντομα με τα κυρήγματα του θεωρητικού της «επανάστασης» του Γεωργαλά.
Μπορεί το Νοέμβρη του ’73 να ήμουν μόνο 4 ετών, όμως ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ , παρόλο που δεν θυμάμαι…
Γιατί όταν ξεχνάμε ακόμη και την τόσο πρόσφατη ιστορία μας είναι σίγουρο ότι θα την ξαναζήσουμε ίσως και σε χειρότερη μορφή, υπό άλλο ίσως μανδύα.
Από μένα ένα ευχαριστώ σ’όλους όσους δεν κοιμήθηκαν εκείνο το βράδι και σε όσους εξακολουθούν να κρατούν μέσα τους το πνεύμα του Πολυτεχνείου.
Νομίζω όμως ότι ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ ανήκει σε κείνη τη φωνή που ένωσε όλους τους δημοκράτες το Δημήτρη Παπαχρήστο που φρόντισε να μην άλλοιώσει την εικόνα του και να μην εξαργυρώσει τις ιδέες του με θέσεις και οφίτσια.
Δεν σημαίνει ότι όσοι μπήκαν στην πολιτική ξεπουλήθηκαν – υπάρχουν άλλωστε λαμπρά παραδείγματα πολιτικών (ας αναφέρω μόνο τη μεγάλη Ελληνίδα Μελίνα) που κράτησαν τις αξίες τους και τις αρχές τους. Υπάρχουν όμως και αυτοί που με τις πράξεις τους και τα «κατορθώματά τους» συνέβαλαν στην απαξίωση της πολιτικής και στη λήθη…